Σάββατο μεσημέρι ώρα 2:30.

Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

«Ότι κερδήθηκε βήμα βήμα, πόντο πόντο χάθηκε σε δυό τρία χρόνια.»

%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b1

Γλυστράει το φαρμάκι μέσα από το ποτήρι και αναστατώνει το λαρύγγι. Σφίγγουν τα μάτια και η κατάποση σφιχτή για να κατεβεί και στο στομάχι. Αν δοκιμάσεις να το περιφέρεις στο στοματικό βλεννογόνο θα καείς και θ’ απορείς πως πίνεις αυτό το νερό που καίει(Ινδιάνικο). Μια μπουκιά μεζέ και ο ερεθισμός μετριάζει. Μεσημέρι Σαββάτου και ίσως είναι από την ωραιότερη στιγμή της εβδομάδας. Σαββατόβραδο μου όμορφο ίδιο Χριστός Ανέστη, τραγουδούσε βαριά ο Καζαντζίδης. Συνέχεια

Advertisements

Ενωθείτε γιατί χανόμαστε!

Ετικέτες


3fa27-screenshot_1γραφει ο απομαχος

“Ας σκύψουμε λοιπόν να παραδειγματιστούμε και ίσως αναζητήσουμε τη λύση ή έστω τη διαπίστωση που θα μας προσγειώσει σε μια πραγματικότητα εκκίνησης για την άνοδο.”

Με τόσα πολλά που διαβάζω σ’ ένα δύσβατο κουίζ σχετικά με το ποιός ή ποιοί φταίνε για το μαύρο μας το χάλι μούρχεται αυθόρμητα στο μυαλό ο πρόσφατα αποβιώσας Λουκιανός με κείνο το δεικτικό τραγούδι του “φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι, φταίει κι ο Χατζηπετρής!” Ειδικά ο τελευταίος! Συνέχεια

Ετήσιος χορός των απομάχων του χάλυβα

Ετικέτες

, , ,


paksx

Το σωματείο συνταξιούχων χαλυβουργών σας προσκαλεί στον ετήσιο χορό του που θα γίνει στο κέντρο Γαστρονόμος” (7ον χλμ Θεσςίκης-Ασβεστοχωρίου τηλ. 211 311 5555) στις 18 Φεβρουαρίου 2017 και μέρα Σάββατο.

Η τιμή της πρόσκλησης ορίσθηκε στα 14ευρώ κατ άτομο και περιλαμβάνει το φαγητό, το γλυκό και το απεριόριστο ποτό. Θα μας διασκεδάζει τετραμελής ορχήστρα του καταστήματος.. Συνέχεια

Νάταν μόνο ποίημα…

Ετικέτες

, ,


γραφει ο halyvourgos apomahos (πασχαλης)

stainless-steel-coils-250x250

Κάποτε ο Δημήτρης Ακριτίδης (καλή του ώρα) υδραυλικός και αρνητής του κατ’ Επίκουρον “λάθε βιώσας ” για το “ζειν ηδέως”, μονίμως συνδικαλιστής αγνός και φανατικός της των Ποντίων φυλής, μου έλεγε θυμόσοφα “Πολλοί, σ’ αυτό το εργοστάσιο της Hellenic Steel, θεωρούν πως δουλεύοντας εδώ κάνουν μεγάλη χάρη στο χαλυβουργείο”  Και δεν είχε άδικο. Τον τιμώ με ένα ποίημα για κάτι συγκεκριμένο όσο και αόριστο. Και μην κάνετε συνειρμούς εάν κι εφ’ όσον δεν έχετε τη μύγα!

Στη Hellenic Steel και στους γνήσιους χαλυβουργούς που γνώρισα και τίμησα. Συνέχεια

Πωλούνται τα πάγια της HSCo αλλάζουν οι εκκαθαριστές

Ετικέτες

,


Από Άννη Καρολίδου

Έχει προκηρυχθεί διεθνής διαγωνισμός για την πώληση του εργοστασίου της Hellenic Steel. Καταληκτική ημερομηνία η 24η Φεβρουαρίου 2017.

hsc9 (1)

Σε έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων της Hellenic Steel αποφασίσθηκε η αλλαγή των εκκαθαριστών της εταιρείας και η ανάθεση της εκκαθαριστικής διαδικασίας στους κ.κ. Νικόλαο Μαράντο (ειδικό εκκαθαριστή της ΑΤΕ) και Δημήτριο Αντωνίου ενόσω βρίσκεται σε εξέλιξη διεθνής διαγωνισμός για την πώληση των παγίων περιουσιακών στοιχείων ως σύνολο.
Οι κύριοι Μαράντος και Αντωνίου αντικαθιστούν τους κυρίους Βεργίνη και Πανοζάχο που ήταν μέχρι πρότινος οι εκκαθαριστές της εταιρείας. Συνέχεια

Νέα χρονιά, νέοι δρόμοι

Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

“Αλήθεια σας αγαπώ! Όμως μισώ τις ιδιοτροπίες σας που σας όρμισαν στα γεράματα, ή ήταν πάντα;”

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα, Κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ, Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά…

nikos

Ώρες ώρες χάνουμαι. Ψάχνω να βρω το ποιος και τι ήμουν. Φίλοι από χρόνια ξαφνικά μ’ αφήνουν, νέοι γεννιούνται από το πουθενά. Περνώ δρόμους γνωστούς από χρόνια και το εθιμικό μου φέρνει πρόσωπα και φωνές. Είναι η ώρα που νοσταλγώ, τη νιότη μου τουλάχιστον. Και όλοι αυτοί που στοίχειωσαν τα χρόνια μου γερνούν ο καθένας στο κονάκι του ανάμεσα σ’ ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Και ήταν ασήμαντη αυτή η παρουσία, σχεδόν ψεύτικη. Συνέχεια

Ο επίλογος

Ετικέτες

,


titaΣήκωσα τα μαξιλάρια πιο πάνω και ύστερα την τράβηξα όσο πιο απαλά μπορούσα. Σε κάθε μετακίνηση ούρλιαζε από τους πόνους. Είχε να φάει μια βδομάδα και τον ορό τον αρνιόταν πεισματικά. Την κατέτρωγε η επάρατη εδώ και κάποιους μήνες. Τα μαύρα της μάτια κρατούσαν ακόμη εκείνη τη νεανική λάμψη, όπως την θυμόμουν από μικρός. Όλη της η ζωή μια αποτυχία από τη στιγμή που η ερωτική απογοήτευση της έκλεισε ερμητικά την πόρτα στο συναίσθημα.  Έκτοτε, απλά ζούσε. Και τώρα μάκραινε το βλέμμα της στο ηλιοβασίλεμα, πέρα από τον Θερμαϊκό πάνω απ’ τα βουνά. Κάτι λίγα μαβιά σύννεφα έπαιζαν με τον αέρα  αλλάζοντας χρώματα. Κυρίαρχο το πετρόλ με κείνες τις μοναδικές δειλινές χρωματικές στιγμές της Θεσσαλονίκης.  Όπου νάταν σκοτείνιαζε και η μέρα στο τέλειωμά της. Ανοιγόκλεισε το ζωγραφιστό της στόμα ψελλίζοντας ένα αδύναμο “φεύγω κι εγώ”. Συνέχεια

Έρμη πατρίδα!


flag

Αρχίζει να ξεκαθαρίζει το τοπίο και να φαίνονται οι προθέσεις όλων αυτών που εξυφάνθηκαν το σημερινό μας χάλι. Πρώτα η εκτός Ελληνικής τροχιάς αλλαγή του πολιτικού σκηνικού μετά την μεταπολίτευση. Και ήταν, μα το Θεό τόσο εύκολη, με μόνο τρεις λέξεις κλεμμένες από τη Γαλλική επανάσταση “εδώ και τώρα” .

Έτσι άρχισε η Ελληνική άνοιξη με αποκορύφωμα το χρηματιστήριο. Κάτι που βλέπαμε μονάχα σε ταινίες. Η φτώχεια, η ανέχεια πέρασαν πίσω. Τώρα είχαμε λεφτά. Αγοράζαμε αυτοκίνητα, σπίτια, εξοχικά. Και… δουλεύαμε, ώρες ατέλειωτες! Συνέχεια

Στη φίλη μου, το Νικάκι

Ετικέτες

,


γραφει ο απόμαχος

gefyra1Ήταν μια τρύπα, σαν από παλιό κοτέτσι στη μεγάλη αυλή. Έγιναν δυό μικρά δωματιάκια και κουρελούδες για πόρτες. Στη θέση της εξώπορτας κρεμόταν μια τεράστια και πολύχρωμη κουρελού. Για πάτωμα υπήρχε η…γη, πασαλειμμένη με πηλό για νάναι σκληρή και λεία.

Εκεί μέσα μεγάλωνε σαν ξυπόλητη πριγκηπέσα. Κι εγώ, που έπινα νερό στο όνομά της, δεν έβλεπα τίποτε από όλα αυτά παρά μονάχα αυτή! Αυτή που ήταν μονάχα πέντε χρονών κι εγώ… άλλο τόσο! Τραβούσε η μάνα της την κουρτίνα και κάθουνταν μπροστά στην καλτσομηχανή. Την άκουγα που μέτραγε τους πόντους και κρέμαγε τα βαρίδια. Φρστ… γραπ γρουπ και ο λεβιές μια μπρος μια πίσω. Στο τέλος έβγαινε η κάλτσα, το τέκι! Σε λίγο θάβγαινε και το παρατέκι και γίνουνταν ζευγάρι. Δραχμές… ένα και είκοσι! Άξια η Mατίνα, μάζευε για το καινούριο και μεγάλο τους σπίτι που θα έχτιζαν αργότερα. Η φωνή της κατσαρή έφτανε μέχρι τη διαλότρυπα “Θα ρίξω ανθοκέρασα στο δρόμο που πατάς, θέλω να σ’ ομορφαίνουνε μπροστά όταν περνάς…” Συνέχεια

Χαλυβουργικά ονειρικά

Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

ekkatharisi

Έμαθα να μη δένομαι με πράγματα αλλά μονάχα με πρόσωπα. Τα άψυχα παραμένουν άψυχα,  πωλούνται και ξαναγοράζονται. Μα όταν τα δένεις με αναμνήσεις φαίνονται αλλιώς.  Γίνονται μέρος ενός παραμυθιού που γεννήθηκε από σένα και αυτά. Και όταν με το πέρασμα του χρόνου το παραμύθι ξεθωριάσει αφήνοντας θαμπά συναισθήματα η σκέψη σε ξαναβάζει στο κάδρο της θύμησης, να ζήσεις, να αναπαράξεις στιγμές. Τότε το μόνο που σε γεμίζει είναι μια μουντή αναπόληση. Συνήθως χαρούμενη γιατί τις θλιβερές δεν τις θέλει ούτε το θυμικό. Συνέχεια