Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος χαλυβουργος

Παιδιά, μπαίναμε στη φωλιά της αλεπούς. Ένα τούνελ σ’ εκείνους τους αμμόλοφους, με διάμετρο ογδόντα πόντων και μήκος γύρω στα τριάντα μέτρα.  Δείγμα της αντροσύνης μας, πως δεν φοβόμασταν! Όπως μπαίναμε έτσι βγαίναμε και… αυτό ήταν. Μεγαλώνοντας όποτε το σκεφτόμουν ένιωθα σαν να με πλάκωνε το τούνελ. Ένα βαθύ λαγούμι σαν κι αυτό που σκάβουν οι μεταλλωρύχοι.  Σαν κι αυτό που δουλεύει αιώνες τώρα ο Θανάσης ο χρυσωρύχος σκάβοντας τρύπες, ψάχνοντας για χρυσό.

Θαυμάζω το μεράκι και την αγάπη του για τη δουλειά. Ο τρόπος που βάζουν τα υποστυλώματα, η τεχνική παροχής αέρα στις στοές, το αστάθμητο βάρος τριακοσίων πενήντα μέτρων χώματος πάνω από τα κεφάλια τους. Τ’ άκουγα και μ’ έπιανε ο ίδιος πανικός το ίδιο συναίσθημα, σαν να έπεφτε το λαγούμι των αμμόλοφων, η φωλιά της αλεπούς, κι εγώ κλεινόμουν μέσα. Αν αυτό είναι το συναίσθημα της κλειστοφοβίας, έ τότε είμαι κλειστοφοβικός! Και φυσιολογικά  ανεβαίνει ο θαυμασμός μου γι αυτόν τον άφοβο χρυσωρύχο (ο τον χρυσόν ορύσσειν)

Ήρεμος, μετρημένος με καθάριο βλέμμα.  Τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο του και βγάζει τον καπνό προσεκτικά να μη με ενοχλήσει. Κουβέντα για την κακιά συνήθεια, αν και πενηνταδιάρης. Περνάει το χέρι του πάνω από τ’ άσπρα του μαλλιά και παίρνει σοβαρό ύφος.  “Είναι πολύ σοβαρή και υπεύθυνη δουλειά η υποστύλωση στο λαγούμι. Χρόνια επιστάτης σ’ αυτή τη δουλειά το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι πάντα είναι η ασφάλεια των συντρόφων μου” Τον παρακολουθώ με δέος να μιλά εντελώς φυσικά για μια δουλειά που εξελίσσεται σε μεγάλο βάθος στα έγκατα της γης και με τόνους  χώματος έτοιμο για κατάρρευση.  Καρφώνονται τα μάτια στα δάχτυλα που παίζουν με το ποτηράκι του τσίπουρου. Ανέρωτο και διπλοβρασμένο ήσυχα περιμένει να κάψει τον βλεννογόνο του στόματος  και όλης του της διαδρομής μέχρι το στομάχι παρασύροντας μαζί του ότι κακό φυτρώνει στο συναίσθημα. Συνεχίζει να μιλά με πάθος για τη δουλειά του χωρίς χειρονομίες μ’ εκείνο τον βαρύ Χαλκιδικιώτικο ιδιωματισμό. Διηγείται με ειλικρίνεια τα πάντα για τη ζωή του, τους δικούς του, τους φίλους του στο καφέ του… Μπασιούρ… ! Χαμογελάει με νόημα μόλις το προφέρει.

Η σκέψη μου ολοκληρώνεται με μια διαπίστωση. Σπάνιος άνθρωπος με ευθύτητα, γαλαντομία και μπέσα. Ένα είδος προς εξαφάνιση στη σημερινή ανθρώπινη ζούγκλα. Το ίδιο απόγευμα πήρε την γυναίκα του, την όμορφη Κατερίνα, και έβαλε στο μαύρο μικροσκοπικό του ATOS τις συντεταγμένες για τη Μεγάλη Παναγιά. Την άλλη μέρα τον περίμενε βαριά η δουλειά στα ανήλιαγα λαγούμια.

Καλή σου βάρδια Θανάση!

πασχάλης

Advertisements