Ετικέτες


γραφει ο πασχαλης μωυσιαδης(απομαχος)

%cf%87%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%821

Τελικά δεν τα κατάφερα να βρεθώ κι εγώ στο Γαστρονόμο όπου γινόταν ο ετήσιος χορός των απομάχων του Χαλυβουργείου.. Χάρη στον Τάσο και τις φωτογραφίες με τα βιντεάκια πέρασα νοερά από εκεί. Παλιοί συνάδελφοι με τις κοιλίτσες τους και τα άσπρα τους μαλλιά στον ανηφορικό δρόμο της ζωής. Χάρηκα που τους είδα, έστω και έτσι. Μπορώ να μυρίσω την ατμόσφαιρα να δω τα χρώματα να θυμηθώ.

Μπορώ να ξαναπετάξω πάνω από αναμνήσεις γυρίζοντας το χρόνο πίσω στη νιότη μας. Να ακούσω τον κ.Παρασκευά να μου λέει πως “αν δεν έχουμε άξονα Πασχάλη ο κύριος Τικτόπουλος θα μου πει να βάλω το δάχτυλό μου.” Ν’ ακούω τον Τορόρη να παίζει νοερή τρομπέτα φωνάζοντας “χορός τριπάτη!” Να κροταλίζουν τα μεγάφωνα μεσάνυχτα στου Βοδενλή τη φωνή “Αλμπέρτοοοοοο!”  Να βλέπω κουρασμένα πρόσωπα με εικοσάωρες υπερωρίες πάνω στη μάχη με τα θηρία του 38”, 42”, 54”Mill. Να βλέπω τον κοντούλη stocker με τα χοντρά γυαλιά, τον Χαράλαμπο χαμένο ανάμεσα στις ντάνες των coils και ν’ ακούω τον Μιλτιάδη τον κλαρκίστα μ’ εκείνο το αθώο χαμόγελο να μου εξιστορεί το πάθημα του Χαράλαμπου όταν τον  “απήγαγαν” μεσάνυχτα στο bar τα κορίτσια. Να μου μιλά ο Φουκαράς ο Παναγιώτης για την καταστροφή του bar και ύστερα να πιάνει τον Παντελή τον Μέξη και να τον κρεμάει από μια βίδα για να του υπογράψει μια… φόρμα εργασίας!

Τι να πρωτοθυμηθώ σ’ αυτά τα τριάντα πέντε χρόνια τριβής. Τη φωτιά του TCM, το ισοπέδωμα του φουκαρά του Φώτη έξω από το Unitemper ή το άρπαγμα του χεριού του Αντωνιάδη από τα pinch rolls του νέου ψαλιδιού. Είναι σα να βλέπω ακόμη τον Σπύρο Χούλια με τα μακριά του χέρια και το αρτσούμπαλο βάδισμα να στέκει αγέρωχος Ναπολέων με τα clarks πίσω του. Κι εγώ ικέτης για ένα από αυτά να ξεφορτώσω τον κασσίτερο. Και ύστερα να φτάνω στον προθάλαμο του κ.Τικτόπουλου, δηλαδή την κυρία Λίτσα Τσοροβά να του δίνει εντολή.

Καλά, κακά, στραβά, ανάποδα ή ίσια όλα συνθέτουν το μεγάλο pazzle της άλλοτε κραταιάς Hellenic Steel. Κι εμείς το ζωντανό της στοιχείο σε μια καλοκουρδισμένη προσπάθεια να σπάσουν τα ρεκόρ παραγωγικότητας και ποιότητας. Έτσι νιώθω κάθε φορά που σας βλέπω συνάδελφοι της δουλειάς. Σαν τα κλωσσόπουλα κάτω από τις φτερούγες της Α.Ε.Χάλυβος όπου νιώθαμε την ίδια ζεστασιά και  ευκαιρία να κάνουμε δικά μας παιδιά κάτω από δικές μας φτερούγες. Σήμερα που η εργασία έγινε ΤΟ(!) αγαθό, μπορούμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της τύχης μας.

Θα μπορούσα να απαριθμώ ατέλειωτα περιστατικά με πρώην συναδέλφους, βλέπεις 35 χρόνια δεν κλείνονται σε πέντε αράδες. Φανταστείτε του καθενός τα ενθυμήματα! Καταχωρούνται όλα στην κατηγορία μας “Χαλυβουργικά μασλάτια” κι εσείς δεν έχετε παρά να μου γράψετε την εκδοχή σας αφήνοντας όνομα και τηλέφωνο στη διεύθυνση halyvourgos@hotmail.gr Θα την επεξεργασθούμε μαζί και θα την δείτε ανηρτημένη στο site του χαλυβουργού, στο FB και στο twitter.

Advertisements