Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

«Ότι κερδήθηκε βήμα βήμα, πόντο πόντο χάθηκε σε δυό τρία χρόνια.»

%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b1

Γλυστράει το φαρμάκι μέσα από το ποτήρι και αναστατώνει το λαρύγγι. Σφίγγουν τα μάτια και η κατάποση σφιχτή για να κατεβεί και στο στομάχι. Αν δοκιμάσεις να το περιφέρεις στο στοματικό βλεννογόνο θα καείς και θ’ απορείς πως πίνεις αυτό το νερό που καίει(Ινδιάνικο). Μια μπουκιά μεζέ και ο ερεθισμός μετριάζει. Μεσημέρι Σαββάτου και ίσως είναι από την ωραιότερη στιγμή της εβδομάδας. Σαββατόβραδο μου όμορφο ίδιο Χριστός Ανέστη, τραγουδούσε βαριά ο Καζαντζίδης.

Χτυπάει το σταθερό κάπως περίεργα. “Ορίστε!” “Ονομάζομαι έτσι και τηλεφωνώ εκ μέρους…” “Μα τι είστε, εισπρακτική εταιρεία;” “Ναι!”

-Ρε φίλε ξέρεις τι μέρα είναι  σήμερα;

– Μα ναι, είναι Σάββατο.

– Και με περίσσιο θράσος μ’ ενοχλείς τέτοια μέρα μεσημεριάτικα; Από Δευτέρα πάρε.

Εδώ αρχίζει ένας διάλογος με τον ενοχλητικό εισπράκτορα να δείχνει που φτάσαμε και το χειρότερο που πάμε. Σε μια κατάσταση να παγιώνεται σιγά σιγά με μια οπισθέλκουσα στην εξέλιξη του εργασιακού.  Δηλαδή πως διαποτίστηκε στο μυαλό των παιδιών από το σύστημα ότι καλό είναι το 480άρι το μήνα αρκεί να στο καταβάλει ο εργοδότης . Και από ωράριο, καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο, και από εβδομαδιάτικο επτά ημέρες συνεχούς λειτουργίας. Έτσι μου το παρουσίασε ο νεαρός και έτσι προσπαθούσε να με πείσει πως τα πράγματα άλλαξαν και θα πρέπει να προσαρμοστούμε όλοι! Δηλαδή αν κατάλαβα καλά “Ναι ρε, θα σε παίρνω όποτε γουστάρω και μέρα και νύχτα και Κυριακή γιατί οι τράπεζες δεν σταματούν ποτέ. Θα σ’ ενοχλώ και θα σου μιλάω όπως γουστάρω… για τ’ αφέντη το φαί…”  Ότι και να του είπα περί οκταώρου και πενθήμερης εργασίας  πέρασαν αδιάφορα ενώ το κασετάκι επαναλάμβανε ρυθμικά αυτά που του έβαλε στο χοντροκέφαλο το αφεντικό του.

Ξέρω παραβιάζω ανοιχτές θύρες γιατί , κακά τα ψέματα, λίγο πολύ τα ζούμε όλοι χάρη στα παιδιά μας. Ότι κερδήθηκε βήμα βήμα, πόντο πόντο χάθηκε σε δυό τρία χρόνια.

Χάλασε η μέρα μου, χάλασε το Σάββατό μου. Και η σκέψη μου πάει πίσω, δηλαδή μπροστά. Στην επιστημονικής φαντασίας  ταινία Barbarella του Rose Vandim του 1968 με πρωταγωνίστρια την Jane Fonda. Παίρνει το χαπάκι της με τον παρτενέρ της και ακουμπούν τους δείκτες ενώ αρχίζουν να πάλλονται.  Αυτό το λένε συνεύρεση… και μάλλον αναφέρεται στο μέλλον, δηλαδή στη σημερινή μας εποχή. Και είδε καλά ο σκηνοθέτης. Μέχρι που συνάντησε η Barbarella τον καουμπόϊ αστροναύτη παλιάς κοπής και γεύτηκε τον έρωτα πάνω στις βελέντζες του αστρόπλοιου. Τότε άλλαξαν όλα.

Ελπίζω να σας έδωσα έντονη τη διαφορά του χτες με το σήμερα.

Advertisements