Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

ekkatharisi

Έμαθα να μη δένομαι με πράγματα αλλά μονάχα με πρόσωπα. Τα άψυχα παραμένουν άψυχα,  πωλούνται και ξαναγοράζονται. Μα όταν τα δένεις με αναμνήσεις φαίνονται αλλιώς.  Γίνονται μέρος ενός παραμυθιού που γεννήθηκε από σένα και αυτά. Και όταν με το πέρασμα του χρόνου το παραμύθι ξεθωριάσει αφήνοντας θαμπά συναισθήματα η σκέψη σε ξαναβάζει στο κάδρο της θύμησης, να ζήσεις, να αναπαράξεις στιγμές. Τότε το μόνο που σε γεμίζει είναι μια μουντή αναπόληση. Συνήθως χαρούμενη γιατί τις θλιβερές δεν τις θέλει ούτε το θυμικό.

Βρέθηκα να διαβάζω μια ανακοίνωση για συνέλευση μετόχων της Hellenic Steel τον Απρίλιο του 2016 με τους “εκκαθαριστές”. Και μόνο στο όνομα αναπήδησα. Αστραπιαίο ταξίδι στις συνάψεις με φόντο πάντα ένα ζωντανό κύτταρο, αυτό του εργοστασίου της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χάλυβος. Μια είσοδος, μια πύλη ελέγχου και μια πλατφόρμα ζύγισης. Αριστερά ένα διώροφο κτίριο, το κεφάλι της εταιρείας. Διευθυντές, λογιστές, προμήθειες, εκτελωνιστές… όλη η αυλή της διοίκησης! Μπροστά ένα τεράστιο μεταλλικό κτίριο με την επιγραφή επάνω του “Hellenic Steel Co” και δίπλα του βουίζουν ζωντανά υποσταθμοί κατεβάζοντας απ’ τους πυλώνες χιλιάδες volt βορά στην κίνηση των μηχανών. Και μέσα στο κτίριο…  η ζωντάνια!

hsc9 (1)Μηχανές που γυρίζουν με μεταλλικό βουητό, άνθρωποι χαμένοι σε μπλε φόρμες και πορτοκαλί κράνη και αριθμό μητρώου. Γερανογέφυρες πηγαινοέρχονται πάνω σε ράγες και ανυψωτικά οχήματα  φορτωμένα με τεράστια coils.

Να, εκεί στην άκρη ένα τεράστιο μηχάνημα με τέσσερις μύλους και φουλ τις μηχανές. Είναι να θαυμάζεις το reel εξόδου καθώς γεμίζει με λαμαρίνα και όπλο την ταχύτητα. Πιο κάτω οι φούρνοι “ψήνουν” τα coils για να ξαναφέρουν σε τάξη τα “ταλαιπωρημένα”, από το θηριώδες πάτημα του ελάστρου, μόρια.

Ψηλό το μεταλλικό εργοστάσιο σφίζει ζωή και υψηλά decibel από τα μηχανήματα και τις σειρήνες των γερανογεφυρών. Σκεπάζουν το θόρυβο τα μεγάφωνα με τις αντρίκιες φωνές “Ένας ηλεκτρολόγος στο μεσαίο ψαλίδι!” Και η πορεία των coils συνεχίζεται με clarks και μεταφορικές προς την υπερσύγχρονη μονάδα συνεχούς γαλβανισμού και στα ψαλίδια.

Νταλίκες και βαγόνια μεταφέρουν ασταμάτητα τεράστια coils σαν πρώτη ύλη. Φορτώνονται στο reel εισόδου της γραμμής αποξείδωσης.  Βαριά η μυρουδιά από οξέα καθώς ξεπλένουν τη λαμαρίνα για να επανατυλιχθεί και να ταξιδέψει σε μορφή κουλούρας προς τις γραμμές επεξεργασίας. Μηχανές ηλεκτρολυτικού καθαρισμού και έλαστρο επιφανειακής σκλήρυνσης. Όλα μαζί με τη μοναδική Electrolytic Tinning Line όπου γίνεται η επικασσιτέρωση οδηγούν τα προϊόντα τους στο τελικό στάδιο, τη συσκευασία  και τη φόρτωση για τις αγορές του κόσμου.

wh1Σαν ταξιδιάρικα σύννεφα περνούν οι αναμνήσεις με ανάκατες φωνές και χαιρετίσματα. Φυσιογνωμίες συναδέλφων, φίλων, αγαπημένων. Μάταια αναζητώ τις λεπτομέρειες τριανταπέντε χρόνων σε μια στιγμή. Να εδώ! Είναι τα νερά, η επεξεργασία. Κάποτε… Βουρκώνω, πώς να συνεχίσω. Απέναντι βλέπω, μπροστά στο έλαστρο, τον πύργο ψύξεως και το παλιό HNX. Δίπλα μου γαντζωμένη στο πλάϊ του μεταλλικού θηρίου, μακρόστενη, σιωπηλή μακριά από θορύβους. Η Αποθήκη! Τριάντα πέντε χρόνια δουλειάς! Πώς να τα χωρέσεις σ’ ένα όνειρο. Ονόματα, ονόματα… Γιώργος, Τάκης, Ηλίας, Νίκος, Μάριος, Μιχάλης, Παύλος, Μανώλης, Στράτος, Βάσω, Τάσος, Σταύρος, Γρηγόρης, Πασχάλης… Ζεμένη η ζωή στη δουλειά και τη συνεργασία με όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες και εκφάνσεις. Θυμάσαι… ναι, πώς να ξεχάσω. Ένα μελίσσι ασταμάτητο, μια τριβή ανθρώπων προσανατολισμένων στον ίδιο στόχο. Και το κέρδος η οικογένεια, η ίδια η ζωή.

Γέμισαν τ’ αποδυτήρια κόσμο, η βάρδιες αλλάζουν χέρια σαν σε σκυταλοδρομία. Και η σκυτάλη το μεροκάματο να ζήσει η φαμίλια. Χαμόγελα, χαιρετούρες, θλίψη. Ύστερα τα λεωφορεία έφυγαν τόνα πίσω από το άλλο προς όλες τις συνοικίες της πόλης. Γεμάτα κόσμο, κουρασμένο, ταλαιπωρημένο, νυσταγμένο. Η καινούρια βάρδια στα πόστα της και οι μηχανές στην περιστροφή.

Βαρύ το συναίσθημα με κούρασε, η μνήμη δεν αντέχει. Σφίγγω τα μάτια και “ξεχνώ” ποιοι έφυγαν απ’ το ταξίδι και ποιοι έμειναν. Στο όνειρο χωράνε όλοι, το παζλ θέλει όλα του τα κομμάτια.  Η πραγματικότητα με ξυπνάει και όλα χάνονται στο τίποτα. Οι κακίες έγιναν σταγόνες από δάκρυα που εξαερώθηκαν πριν φτάσουν στη γη. Ισοπεδωτικός ο παναδαμάτωρ χρόνος λειαίνει όλες τις γωνίες. Τα ξεθωριάζει όλα και χάνουν το πραγματικό τους νόημα.

Τέλειωσε το πέταγμα πάνω από τα σημερινά συντρίμμια του εργοστασίου που το ζωντάνεψε μέσα μου η ανάμνηση. Η πραγματικότητα με γειώνει πάνω στο έγγραφο με τους “εκκαθαριστές”.  Κρίμα!

Θυμάστε; Τι σας είπα στην αρχή. Στα χείλη μου έμεινε μια περίεργη γεύση κατάλοιπο μιας μουντής αναπόλησης. Αύριο πάλι, στο καθημερινό προσκλητήριο της ζωής, ίσως… αν δεν χαθούν οι μνήμες στην ανυπαρξία.  Θα ζει η πάλαι ποτέ ακμάζουσα Hellenic Steel  μαζί μας και για όσο θα ζούμε, εμείς που την δουλέψαμε.

Και η συντροφικότητα τόσων χρόνων, νεανικών; Έσβησε μαζί με τη φωτιά που τη σιγόκαιγε. Πέρασε κι αυτή στο πουθενά, στο τίποτα. Αυτό το δάκρυ δεν έφτασε ποτέ στη γη γιατί έπεσε κι αλλοίωσε τη γραφή. Και ήταν σα να μην υπήρξε ποτέ!

πασχάλης

Advertisements