Ετικέτες

, ,


apolimantiriaΌσο κι αν προσπαθήσεις φοβάμαι πως δύσκολα θα τόβρεις.  Δεκαπεντάχρονο νιούτσικο, εγώ, πήρα με το φιλαράκι μου το λεωφορείο για να φτάσουμε στην εξωτική παραλία που κάποτε υπήρξε ο κλίβανος της πόλης για την απολύμανση από αρρώστιες των κατά χιλιάδες προσφύγων Ελλήνων που έφταναν καραβιές από τις χαμένες πατρίδες. Τα περίφημα απολυμαντήρια! Αργότερα οργανώθηκαν σε δημοτική πλαζ και σήμερα είναι γεμάτη με λούνα παρκ, θερινά σινεμά και δημοτικά αναψυκτήρια. Μια οικονομική ανάσα  δίπλα στο κύμα σε τραπεζάκι με σαντουϊτσάκι και μπύρα. Θέα μέχρι που φτάνει το μάτι σου στις βουνοκορφές, στα Πιέρια.  Κι από  την πάνω μεριά, στο δρόμο, όλα τα καφόμπαρα να σφύζουν από νεολαία. Πολυχρωμία και πολυτισμικότητα ανθισμένες, στην Καλαμαριά!

Τότε, κοντά στο 1965, και πριν ο Βασίλης Ρώτας γράψει το Χριστινάκι του σύραμε τη βάρκα στη θάλασσα και ανέβηκαν πέντε κοριτσόπουλα στην ίδια με μένα ηλικία. Στα κουπιά εγώ. Σε λίγο η βάρκα γέμισε κρυστάλλινα γελάκια και τραγούδια. Κι ως ξανοίχτηκε λίγο το γερασμένο ξύλινο σκαρί εκεί που φάνηκε η μύτη από το Μικρό Καράμπουρνου γύρισε ο καιρός κι ένας κρύος κακός Βαρδάρης βάλθηκε να μας μποτζάρει . Και δεν ήταν  μόχθος ή συμπάλεμα για φιλί  αλλά το ανακάτεμα από το προβέτζο. Σώπασαν τα τραγούδια και τα γέλια και σφίχτηκαν η μια πάνω στην άλλη. Κατάφερα με τα κουπιά να φέρω το σκαρί ανάπρυμα και ο καιρός ανέλαβε τα υπόλοιπα. Στην αμμούδα οι ψαράδες που είχανε μαζευτεί την έπιασαν στον “αέρα”.  Κι εγώ καμάρωνα και φούσκωνα που άκουγα τα μπράβο τους μπροστά στα μάτια των κοριτσιών.

Μνήμες!

πασχαλης

Advertisements