Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

keri

17 Ιουνίου σήμερα,  μία ακριβώς μέρα μετά το πριν. Πριν 68 χρόνια, η κυρά Χρυσούλα μια τριαντάχρονη σφιχτοδεμένη ξανθούλα με υπέρτατες δυνάμεις για τη ζωή μ’ έφερνε στον κόσμο με τη βοήθεια της μαμής που ήταν και θεία μου. Λίγα μόλις χρόνια από τον θάνατο του δεκαεξάχρονου θείου μου που θα μου χάριζε και τ’ όνομα. Ήταν ακριβώς ένα χρόνο πριν κλείσουν οι πύλες του κολασμένου εμφυλίου σπαραγμού.

Μεγάλωσα στη φτωχική δεκαετία του πενήντα και ανδρώθηκα στην πολιτικά ασταθή εκείνη του εξήντα. Δεκαεξάχρονος από επαρχία στη μεγαλούπολη του Βορρά, την παθιάρα Θεσσαλονίκη. Είναι η εποχή που οι βιομηχανίες κάνουν την επανάστασή τους κι εγώ… κατά μια πολύ περίεργη ακολουθία θαρρείς σκηνοθετημένη από ότι μεταφυσικό αντί να ψάχνω το τζαρέ μου ανάμεσα σε κύματα και πελάγη χαλυβδώνω το κορμί μου στην εξέλαση  του χάλυβα. Σε μια μεγάλη σιδηροβιομηχανία, από αυτές που μπήκαν στο στόχαστρο για να κλείσουν. Βλέπεις την αφθονία την φέρνουν οι βιομηχανίες και η χώρα έπρεπε να ξεγυμνωθεί από αυτές. Πως όμως και γιατί… δεν αφορά το παρόν.

Πέρασαν οι δεκαετίες με σχετικά μεγάλη ταχύτητα. Όταν είσαι νέος ποτέ δεν κοιτάς το χρόνο γιατί απλά δεν σε απασχολεί. Τώρα και καθώς η αναρρίχηση μόλις ξεπέρασε τα εξήντα οκτώ η σχετικότητα του χρόνου είναι εμφανέστατη.

Το βράδυ σε μια έκπληξη βραδιά με πρωταγωνιστές τα παιδιά μάζεψα πολύ αέρα μέσα στα πνευμόνια μου για να σβήσω το μοναδικό κερί σε σχήμα ερωτηματικού. Φιλοσοφικά, απλά, μια αναμνηστική ημερομηνία γέννησης χωρίς χρονολογία που άλλωστε απασχολεί μονάχα τη στατιστική υπηρεσία και τα εισιτήρια των λεωφορείων.

Χάρηκα που έστω και με υπενθύμιση του fb μου ευχήθηκαν πολλοί. Τουλάχιστον αυτοί που με συμπαθούν και τους ευχαριστώ. Να είστε όλοι καλά και χαρούμενοι.

Advertisements