Ετικέτες

,


γραφει ο apomahos

νυχτα

Κάθισα πίσω από τον υπολογιστή μου σε μια σελίδα word να γράψω τις εντυπώσεις μου από τη χτεσινή εκδρομή των απομάχων του χαλυβουργείου στην βορεινή της Μακεδονίας Αριδαία χώρα, πρώην Αρδέα, πρώην Σούμποτσκο, πρώην… όμως το μυαλό ακολουθεί τους δικούς του δαιδάλους και τους ατέλειωτους συνειρμούς. Αρπάζεσαι από έναν τέτοιο και προσπαθείς να τον φέρεις στην σωστή(;) αρχή. Γιατί, αρχή ποτέ δεν υπάρχει. Όλα ξεκινούν και σταματούν μετά από μια τελεία που σου δίνει την ευκαιρία να γεμίσεις με οξυγόνο τα πνευμόνια σου. Με τα χέρια μετέωρα πάνω στο πληκτρολόγιο ζυγίστηκε η σκέψη και ύστερα από λίγο τα δάχτυλα χτυπούσαν τα πλήκτρα.

Νέος κοντά στα 17. Ψιλόλιγνος με ξανθά μαλάκια και άσπρο μπλουζάκι με στάμπα vagrancy. Περνάει από το απέναντι πεζοδρόμιο με κατεβασμένο κεφάλι και μάτια καρφωμένα κάτω. Μόλις που είπε το “γεια!” στα φιλαράκια του διακόσια μέτρα πιο πέρα από το Λύκειο και ανόρεχτα αφήνει τα πόδια του ντυμένα με άσπρα σταράκια  να τον  πηγαίνουν για το σπίτι. “Τι έγινε ρε παλίκαρε, τι γράψαμε σήμερα;” Χωρίς ν’ αλλάξει τίποτα από τη παραπάνω κίνηση απάντησε “… χνολογικής!” Παραπάνω τ’ αφτιά μου δεν έπιασαν. “τι έγραψες;” επέμενα. Χωρίς να αλλάξει πάλι κάτι απάντησε ξεψυχισμένα “Χάλια!” και συνέχισε “και τι να γράψεις αν δε διαβάζεις;”

Πίσω μου μια φωνή χάλασε τη συνέχεια. Είναι ένας χοντρούλης κοντά στα σαράντα με κόκκινο μπλουζάκι και φορτωμένος διαφημιστικά έντυπα.“Αχ κύριέ μου, αναστέναξε, κανένα παιδί δεν διαβάζει. Ούτε και τα δικά μου ”. Κι έφυγε χαριτωμένα για το απέναντι γραμματοκιβώτιο. Χαμογέλασα κουνώντας το κεφάλι μου χωρίς να δώσω συνέχεια. Αυτή δόθηκε μέσα μου σε βουβό διάλογο.

-Και που να φτάσεις στα μαθηματικά, φυσική κλπ. Και το διάβασμα; Τι να διαβάσει το παιδί, με τι να πολεμήσει. Χωρίς κίνητρα και όπλα ο αγώνας ουσιαστικά δεν υπάρχει. Μόνο αδιαφορία και βαρεμάρα. Το μέλλον πια έπαψε να απασχολεί τους πάντες, πόσο μάλλον αυτά τα παιδιά. Βλέπει το θειό του να δουλεύει οδηγός σε οδική βοήθεια με πτυχίο πολιτικών επιστημών, τον γείτονα να πουλά λεμόνια στη λαϊκή με δύο, παρακαλώ ,πανεπιστημιακά πτυχία. Αλλά…

Η ζωή μάτια μου ζητάει οράματα, στόχους, προορισμούς. Ένας οδικός χάρτης γεμάτος στροφές και εμπόδια. Ανηφοριές, γκρεμούς και διακλαδώσεις. Όλα διανθισμένα με συναίσθημα. Πώς να διαβάσει το παιδί σαν δεν ξέρει το κλαδί που θα κουρνιάσει να αναδείξει τη ζωή του. Μ’ ένα πάμε και θα δούμε, βάλε το χέρι και ότι βγει απ’ τον ντορβά δεν βγαίνει το διάβασμα. Μάλλον αγγαρία ασήκωτη μου φαίνεται και ανακούφιση που την καταμαρτυράει ο νεαρός με μια ειλικρινή απάντηση “χωρίς διάβασμα…”

Ποιος περιμένετε να δώσει στο παιδί την παιδεία που χρειάζεται; Το κράτος με την ελλιπή παιδεία; Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στο σπίτι. Όχι όμως με διαταγές “Διάβασε!” Εκείνο θα ρθει από μόνο του να προτρέψει το παιδί όταν τα οράματα, οι στόχοι βρουν στο κέντρο, κι αυτό γίνεται απ’ τους γονείς. Αφήστε το να δείξει τις ικανότητές του, την κλίση του. Ύστερα σπρώξτε το με την πείρα σας, εκεί που υπερτερείτε απέναντι στο παιδί, προς αυτόν τον τομέα. Δεν είναι δυνατόν να έχω καλή φωνή και να μη μ’ αρέσει το τραγούδι. Να είμαι βιρτουόζος της μπάλας και να μη παίζω ποδόσφαιρο. Έτσι πάει αυτό, ότι μπορείς και κάνεις πιο ιδιαίτερα από τους άλλους σ’ αρέσει κιόλας και διακρίνεσαι. Αυτό, πέραν από τη διδασκαλία του, λέγεται επαγγελματικός προσανατολισμός αλλά… κακά τα ψέματα το κλειδί βρίσκεται στα χέρια του πατέρα.

Καλά όλα αυτά αλλά το πρώτο που χρειάζεται είναι σοβαρή και σοφή νουθεσία, κρίση και αντιμετώπιση του παιδιού σας κυρίως από τη μεριά του πατέρα. Η μάνα είναι… η μάνα που φροντίζει ο/η κανακάρης/ισσα να είναι καθαρό, υγιές, καλοντυμένο. Η πνευματικότητα του παιδιού αφορά τον πατέρα. Αυτό δεν είναι μειονεκτικό για τη μάνα που μπορεί και νάναι με υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τον άντρα. Η ίδια θα πρέπει να το αποζητά γιατί, κακά τα ψέματα, έτσι δουλεύει το σύστημα.

Άρα, το βάρος όλο πέφτει σ’ αυτόν. Και αυτός είναι ο υπεύθυνος. Δυστυχώς αυτό σε μεγάλο βαθμό δε γίνεται με αποτέλεσμα η μάνα να φορτώνεται και αυτό το ρόλο. Μόνο που, τόπαμε, δεν λειτουργεί έτσι. Κι αν μιλούσαμε για συμπαντικό παραστράτημα θα λέγαμε πως εδώ υπάρχει εντροπία!

Σχωρέθηκε μάνα και πατέρας αφήνοντας στη θεία, που εν τω μεταξύ είχε δυό αγόρια τα δυό της κορίτσια. Άξιος και αφοσιωμένος ο θετός/πραγματικός  πατέρας τα μεγάλωσε και τα τέσσερα με τον τρόπο του και έγιναν μεγαλώνοντας πανεπιστημιακοί. Τυχαίο; Όχι γιατί αυτός ήταν που τα ενέπνευσε!

Σίγουρα σήμερα έχει να αντιπαλέψει με την ανεργία και τη απληρωσιά. Ούτε κι αυτά τα ελάχιστα που ψήφισαν τα σαΐνια στη βουλή δεν πληρώνουν οι τυχάρπαστοι εργοδότες. Και τα παιδιά, τρέχουν στο ότι νάναι αρκεί να τα παίρνουν κάθε μήνα κανονικά. Τι σκέψεις να βγουν μπροστά σου σαν συμπέρασμα όταν όλα σταματούν στο τέλμα του αύριο.  Καλά τα οράματα, καλές οι σπουδές αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι το μετά! Κι αυτό είναι σκοτεινό και αβέβαιο.

Η εκδρομή ήταν καλή και κάποια στιγμή έμπνευσης θα σας την αφηγηθώ με χρωματικά συναισθήματα  και αισθησιακές απολαύσεις. Μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Με το αισθησιακές εννοώ ότι αντιλαμβάνονται οι πέντε αισθήσεις και παραπέρα.

Advertisements