Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

atmamaksa

Τώρα, θα πρέπει να σηκωθώ αύριο το πρωί στις εξήμιση. Εν τάξει, τέτοια ώρα σηκώνομαι κάθε πρωί, δεν κλαίγομαι. Να πάρω το λεωφορείο Νο.12, και να βρίσκομαι μπροστά στο άγαλμα του Βενιζέλου στην Αριστοτέλους οκτώ παρά τέταρτο. Κι ας ξεκινήσει το λεωφορείο εννιάμιση ή και δέκα.

Θα συναντηθώ με πρώην συναδέλφους, θα χαιρετηθώ και θα βρεθώ πίσω από το τζάμι ενός λεωφορείου να τρέχει χαρούμενα στον οδικό εθνικό άξονα Νο 86.  Θα περάσει από Χαλκηδόνα και Γιαννιτσά για να αφήσει τελικά τον 86 στην Έδεσσα και να πάρει την ανηφοριά να βρει την Αριδαία στα 104 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Με όλες τις δυνατές και καλές προθέσεις.

Αυτή η περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας πάντα με γοητεύει με την τεράστια προϊστορία που κρύβουν τα χώματά της. Στην προκατακλυσμιαία εποχή των λεγομένων Θεών ήταν μια τεράστια λίμνη. Το Αιγαίο δεν υπήρχε καν σαν θάλασσα και όλη η περιοχή ονομαζόταν Αρεία. Κατάλοιπα πέρασαν στους ντόπιους κατοίκους που γλύτωσαν τον κατακλυσμό γιατί ήταν ορεσίβιοι. Μια από αυτές τις φυλές ήταν και οι Βλάχοι που ακόμα και σήμερα μεταξύ τους ρωτούν “τίνι έστι;” Και η απάντηση “Αρμούν!” Δηλαδή, αρχαιοπρεπέστατα  “τι είσαι;”- “Αριμάνιος!”

Λέγεται πως την Αριδαία την έχτισαν οι γίγαντες της εποχής των Θεών του Ουρανού, του Κρόνου, του Δία. Οι Βασιλείς-Θεοί ζούσαν σ’ αυτή την περιοχή μέχρι το 7.000πΧ οπόταν υπολογίζεται πως έγιναν με τον κατακλυσμό οι μεγάλες γεωλογικές μεταβολές. Δημιουργήθηκε το Αιγαίο, χάθηκε η Ατλαντίδα κλπ. Λίγα χιλιόμετρα μακριά βρίσκεται το όρος Βόρας(Καϊμακτσαλάν) από το όνομα του Βασιλιά Βόρα πατέρα του Ουρανού.

Χαίρεσαι να την πατάς αυτή την ευλογημένη γη που ότι σπείρεις καρπό σου δίνει. Ατέλειωτοι οπωρώνες με ροδάκινα, μήλα, αχλάδια, κεράσια, ακτινίδια και ότι βάλει ο νους του ανθρώπου. Είναι τα νερά που τρέχουν από παντού, είναι ο ζωογόνος ήλιος, είναι η αγνή και αγία χώρα των Ελλήνων… κι ευλογημένος ο καρπός της!

Αύριο και καθώς το λεωφορείο θα τρέχει πάνω στα ζωντανά χώματα θα νιώθω την ιστορία να με τρυπάει τις πανανθρώπινες θύμισες με τις φωνές απ’ το παρελθόν. Τις μάχες των Γιγάντων με τους Θεούς τα κατορθώματα των Τιτάνων, τις κλαγγές από τις σάρισες των Μακεδόνων. Σ’ αυτά τα χώματα περπάτησαν Θεοί κι άνθρωποι, Βασιλιάδες και ήρωες. Τιμή μου να τα ζω, τιμή μου να τα πατά κι εγώ.

Καλό δρόμο να έχουμε και καλή επιστροφή.

Advertisements