Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

ουζακι

Είναι αυτά τα μαζώματα στο μπαλκονάκι του Γρηγόρη με ουζάκι, ρετσινούλα, όμορφα μεζεδάκια και γλυκές αναμνήσεις. Που αλλού, γύρω από τα τόσα πολλά χρόνια εργασίας  παρέα με τα σίδερα. Εκείνα τα μικρά ολιγόλεπτα ξαποστάματα για ένα τσιγάρο και μια ανάσα ηρεμίας. Έτσι λένε οι γιατροί, όλα βγαίνουν στην στιγμή της ηρεμίας. Εκεί μας έβγαινε το γέλιο, το κλάμα, η χαρά, η λύπη. Ακόμα και ο καβγάς.  Και το μοιραζόμασταν όλοι με συν/αδελφικότητα.   

Γελούσε ξέγνοιαστα σα μικρό παιδί ο Μάκης, γέλαγε όμορφα ο Λάκης, δυνατά ο Δημήτρης. Ένας ροφός ξανθός δίπλα μου κι αυτός Δημήτρης. Απ’ τα καλά παιδιά που δυστυχώς δεν γνωριστήκαμε από εκείνα τα χρόνια τα γεμάτα αθωότητα. Ο Γιάννης, ο Θανάσης και εξ ευωνύμων του γράφοντος Πασχάλη ο παππούς της παρέας Γιώργος . Θυμηθήκαμε ονόματα και καταστάσεις, χαρήκαμε σαν μικρά παιδιά. Βγήκε το φαρμάκι από το γυαλί και μπέρδεψε τις γερασμένες συνάψεις του εγκεφάλου μας. Όμως…

Ανέβηκαν λίγο πιο ψηλά οι ψυχές μας που δεν ακουμπούν στον χρόνο και παραμένουν εκεί στη νιότη των είκοσι τόσο. Αυτές τραγούδησαν πάνω στα ακομπανιαμέντα των χορδών. Ίσιωσαν τα ξεράδια και ξέχασαν τα ρημάδια τον πόνο. Έγιναν νεαρά και περιδιάβαιναν τους διαδρόμους ανάμεσα στα coils, κάτω από γερανογέφυρες και θορυβώδη loopers!  Ακόμη έφτανε στ’ αφτιά μας η νυχτερινή στα μεγάφωνα φωνή του Γιώργη “Αλμπέρτοοοοοοοο!”. Κι οι δυό θα χαμογελούσαν στον ασφόδελο λειμώνα! Στο καπάκι η ζωηρή φωνή του Σταύρου με το συριστικό σίγμα “αμέσως!”.

Η ώρα κόντευε τέσσερις κι εμείς κάναμε τη φασαρία μας αρνούμενοι στα γερασμένα όργανα που φώναζαν “θέλω ξεκούραση. Με ξεπάτωσες σήμερα… γερονέε!” Έκλεινε τ’ ανοιχτά ο Γρηγόρης για να μην ενοχλούμε. Σε παλιές εποχές το γλέντι μας γράπωνε και δεν μας άφηνε. Τη συνέχεια τη βρίσκαμε σε κανά μπουζούκι, το πολύ πολύ σε κάποιο μπαράκι για την πλάκα. Τρεισήμισι ώρες ήταν και πολλές και αρκετές.

Χωρίσαμε με πόνο ψυχής. Οι υποσχέσεις δεν πάνε στην ηλικία μας, το ξανάπαμε, μόνο ευχές! Ο ένας τόκοψε στο στενό με τον ένα ώμο να γέρνει αριστερά, ο άλλος με γωνία κλίσης 30 μοιρών, ο Θανάσης με ελαφρό κουτσό στο δεξί του πόδι και… όταν γεράσεις όλο και κάτι θα σε ταλαιπωρεί, όμως…

Οι μπαταρίες φόρτωσαν και δώσαμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να ευχηθούμε στον Δημήτρη τον Ψαλτόπουλο  τρώγοντας τη τούρτα του νάναι καλός παππούς με το νεογέννητο εγγονάκι του. Μπήκε κι αυτός στο κλαμπ. Θα περιμένει τώρα στα πρώτα του παιδιού λόγια ν’ ακούσει το περιπόθητο “παππούκα μου!” Του το ευχηθήκαμε με όλη μας την καρδιά.

Τελικά αυτές οι συνάξεις ομοιάζουν με ευχέλιο και απόσταγμα αγιασμού. Νάμαστε καλά και νάναι αυτά τα… Χριστιανά μας τέλη. Έτσι σαν έρθει εκείνη η ώρα απλά να χαμογελάσουμε αφού τα καταφέραμε να παλέψουμε νικητές  και φτάσαμε στον τελευταίο αγώνα, της ήττας.

Όταν έρθει…

Advertisements