Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

steelstripmillΣτέκομαι πάνω από τον πάγκο των λαχανικών ψαχουλεύοντας τις ντομάτες. Ούτε σκληρές, ούτε μαλακές, ούτε άγουρες. Αυτό το ζαρζαβατικό έχει τη δική του ιστορία. Περιέργως η τιμή του χειμώνα καλοκαίρι κυμαίνεται από ένα μέχρι ένα και ογδόντα ευρώ. Πως τα καταφέρνουν, δύσκολο να το κατανοήσεις. Ούτε και ο πάλαι ποτέ υπουργός του ΠΑΣΟΚ ο χρωματίζων τα όμματα και ρίμελ φορών(κακίες, τα διέψευσε όλα) μπόρεσε να λύσει αυτό το μυστήριο. Κι έτσι παρέμεινε ένα… ντοματομυστήριο!

Χέρι παχουλό πιάνει την ίδια με μένα ντομάτα και τα βλέμματα συναντώνται. Παλιός φίλος, επί Τουρκίας που θάλεγε και ο Μπάρμα-Γιάννης ο σωφέρ, παλιός συνάδελφος και μη εξαιρετέος ο Στέλιος Μιχαηλίδης. Γέλασε ανοιχτόκαρδα όπως πάντα και δυστυχώς αμφότεροι οι κοιλιακοί δεν μας άφησαν χώρο για στενώτερη επαφή. Σφίξαμε όμως γερά τα χέρια και ξαναγίναμε παιδιά κάπου εκεί έξω από την καφετέρια στο διάλειμμα των δώδεκα με το σάντουϊτς στο χέρι να χαζολογούμε και να σκάζουμε στα γέλια.

Η βουή από το εσωτερικό έφτανε στ’ αφτιά μας και η αμμωνία από τα λιπάσματα της Σινγκ μας ερέθιζε τους οσφρητικούς. Πρόσωπα γνωστά από το παρελθόν παρέλασαν από μπροστά μας όλοι εργαζόμενοι για το καλό του χάλυβα και της ζωής μας. Ο Θεός να σχωρνάει τον Τάκη, δεν είναι καλά ο Μήτσος, πάχυνε ο Μάριος… Μόνο η σκέψη και το ονόρε νεανικό. Τα άλλα φυσική συνέπεια της υποδιαίρεσης των κυττάρων μας. Κι αυτή η συζήτηση μια… γεροντοσυζήτηση!

Τούδωσα το τηλέφωνο του Γιώργη και τον πήρε αμέσως. Εκείνος έφαγε το χρόνο του ψάχνοντας τη συσκευή που χτυπούσε κάτω από κουβέρτες και ρούχα. Άμα δεν ακούς καλά, δε βλέπεις καλά… όλα ακούγονται νάρχονται από παντού. Άλλωστε του Γιώργη ήταν η ατάκα “Τώρα είμαστε ερευνητές. Ψάχνουμε συνεχώς το τηλέφωνο τα γυαλιά, το πορτοφόλι!” Δεν το πρόλαβε να το σηκώσει αλλά μας πήρε αμέσως. Εκεί ο “Στελάκος” έκανε παιχνίδι με τον χαλασμένο ανιχνευτή φωνών του Γιώργου. Στο τέλος θα έκλεινε το τηλέφωνο ο Γιώργης αλλά ο Στέλιος είχε τη φαεινή ιδέα “σας καλώ από την Ζ’ εφορία για το χρέος σας των πέντε χιλιάδων!”

Όπα! Κάνε κράττει ρε φίλε. Δεν λένε την σήμερον ημέραν τέτοια πράγματα. Βρε… γερονέε μου τι θέλεις να μου τον ξεκολλήσεις; Όσοι ήταν τριγύρω άκουγαν τις “βουβές” φωνές του συνομιλητή από την άλλη άκρη του ασύρματου.

Αυτά και άλλα πολλά με το φιλαράκι επί… Χαλυβουργείω! Το διαλύσαμε όμως γρήγορα με υποσχέσεις που ακούγονται ανόητες σ’ αυτή την ηλικία. Και πάντως πριν το κλάμα, που παραμονεύει ένα χιλιοστό από το γέλιο, μας γεμίσει δάκρυα τα μάτια. Και γίναμε γαμώτο πολύ ευαίσθητοι.

Όμως, υπάρχουμε ακόμη! Και κείνο το τσίπουρο Στέλιο μου θα το πιούμε παρεούλα με τ’ άλλα ατσαλο-γεροντάκια. Ευχή, όχι υπόσχεση!

 

Advertisements