Ετικέτες

,


γράφει ο απομαχος

“…μοιάζει μ’ ένα γαμμάτιο που έληξε η προθεσμία!”

1456137252135Περνάς σε μεγαλύτερες δεκαετίες της ζωής σου και νιώθεις σαν να καβαλάς ένα drone και πετάς πάνω από τα χρόνια… τα χρόνια σου! Βλέπεις μπρος, βλέπεις πίσω, ζεις το τώρα. Γίνεσαι ο προφήτης της ίδιας σου της εν υπερηλίκω ζωής. Και την προφητεύεις απλά γιατί επεξεργάζεσαι όλα τα δυνατά σενάρια κι αυτά είναι τρία! Γερός, άρρωστος, θάνατος. Κι αν ήταν να διαλέξεις θάπαιρνες φυσικά το πρώτο, σα λιγότερο κακό το δεύτερο και σαν αντίθετο του επονείδιστου το τρίτο.  Και μακάρι έτσι να λειτουργούσε ο άνθρωπος και στα νιάτα του. Θάταν όλα πιο στέρεα, πιο θετικά, πιο ρεαλιστικά, πιο ανθρώπινα!

70, 71… τα σκαλοπάτια μιας ανεμόσκαλας που ανεβαίνεις και αβέβαιο αν το σχοινί θα σ’ αντέξει. Προχωράς όμως και κοιτάς ψηλά. “Βρε Θόδωρε… εντάξει… είσαι και 89 χρονών. Πάλι καλά! Μετά από τέτοιο πέσιμο και είσαι και πάλι όρθιος. Να, προχθές πέθανε ένας γνωστός μου 77 χρονών” Σε κοιτάζει εκείνος περίεργα και με ελαφρά ικανοποίηση(πέρασε βλέπεις από αυτή την ηλικία αλώβητος). Δεν έχει και τι άλλο να πει από κει ψηλά, τα 77χρονα φαντάζουν όπως… τα λέει “Νέος ήταν ακόμα!”

Τ’ ακούει η Ρηνιώ των τριάντα και σκάει στα γέλια. “Όχι ρε παππού, τώρα έβγαζε δοντάκια” Χαχαχαχαχα! Τώρα τι να σου πω κι εσένα, έχεις τη βεβαιότητα της νιότης σου των τριάντα και κοροϊδεύεις και γελάς. Εντάξει και το 77χρονο δεν ήταν τζόβενο. Αλλά άμα είσαι κοντά στον αιώνα… Βρε κι από τρίχα να κρέμεσαι γλυκιά είναι η ζωή και τι να κάνεις… με τέτοιους νεανισμούς εξορκίζεις τον εξαποδώ μπας και δε σε δει. Μπας και σε περάσει για κανά μωράκι και σου πει ο παμπόνηρος “άντε κάνε μαμ γιατί έχουμε να πάμε άτα!” Εύκολα τον ξεγελάς; Άλλο το εγγόνι και άλλο ο παππούς.

Θυμάμαι το σχωρεμένο τον πατέρα μου τον μπάρμπα-Γιάννη που όλο έπαιζε μαϊτάπια με το θάνατο. Κι ως έπιασε τα ογδόντα έπεσε βαριά του θανατά από πνευμονική ανεπάρκεια. “Άσε να δούμε πως είναι κι απ’ την άλλη μεριά” έλεγε “μπορεί νάναι καλά και να μας αρέσει. Πάντως εγώ έπιασα ταβάνι γιατί  μακρύτερος βίος ογδόντα έτη”. Και έπεφτε διάνα μιας και οι υποδιαιρέσεις των κυττάρων στη ζωή είναι ογδόντα, μία κατ’ έτος!

Τώρα τι μ’ έπιασε και γεροντοκουβεντιάζω. Να… η ηλικία, τα 68χρονα που σε λίγο θα ζητούν τουρτίτσα και κεράκι! Παιδί για τον Θόδωρο, γραΐδιο για την Ρηνιώ και μη πάμε παρακάτω γιατί θα πέσω στις δικές μου δεκάχρονες σκέψεις που έκανα μόλις έβλεπα σαραντάρη “Πώ πω, γέρος! Όπου νάναι θα πεθάνει!”

Λοπόν, άσε τις δικές μου παραφιλολογίες και δες το αλλιώς. Κάθε ηλικία έχει τις δικές της χάρες. Μόνο να, θα πρέπει να μάθεις να αυτοσαρκάζεσαι με το ρυτιδωμένο σου δέρμα, τα σακουλιασμένα σου μάτια τα θεόστραβα κοκκαλιάρικα ποδαράκια σου γεμάτα οστεοπόρωση, την βαριά ακοή, τη μειούμενη οπτική, το αδύνατο θυμικό . Θα πρέπει να δεχτείς σαν “δωράκι” της ηλικίας το τυρρανικό Parkinson, το αδυσώπητο  Alzheimer, τη θανατερή αρρώστια. Όλα αποτελούν το τίμημα που σ’ άφησε ο transporter να φτάσεις σ’ αυτές τις ηλικίες και να χαρείς όσα στερήθηκαν οι νέοι που έφυγαν νωρίς.

Το βράδυ στην προσευχή μη ξεχνάς μια ευχαρίστηση στο Θεό που είδες τον ήλιο ν’ ανατέλλει και να δύει για άλλη μια φορά. Είναι δώρο ευπρόσδεκτο. Και η αναχώρηση… κάποτε θα γίνει κι αυτό, είναι το μόνο σίγουρο. Ίσως έτσι μάθουμε πως είναι η αντίπερα. Ψηλά λοιπόν το κεφάλι!

Έ, μοιάζουμε λίγο σαν εκείνο το παλιό  Corrugator (αυλακωτήρι) που το επισκεύαζε κάθε μέρα ο Στέλιος όπως το μηχανάκι του. Τελικά αποσύρθηκε στην ανεργία αλλά ήταν πάντα εντυπωσιακό με κείνα τα γυαλιστερά ράουλα που πατούσαν τη γαλβανιζέ λαμαρίνα για να την κάνουν αυλακωτή και να σκεπάσει στη συνέχεια την ίδια μας την ύπαρξη.

Advertisements