Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος

barka
Εχω κι αυτο το σκαρι που μου κρατάει συντροφια. Με πηγαινει χορεύοντας ακριβως πανω στην τραγανα και υστερα μου σιγοτραγουδαει δεμενο στο σιδερο. Κι εγω δακρυζω που τ ακουω να τραγουδάει σαν μου πεταει αρμυρες σταγονες μ’ εκεινη τη παφλαζουσα φωνη. Εχει κι αυτο εμενα, μονο εμενα. Το φουκαριαρικο γερασε μαζι μου. Ανοιξαν τα κουπια, έσπασαν οι σκαρμοί, ξεφτισαν οι ματισιες μα… Οχι δεν τ αφησα, τογραψα στα μαγουλα παλι με φρεσκια μπογια τ’ όνομα «ΕΛΕΝΗ». ΛΘ.9612! Να το βλεπατε πως εκανε όταν τόγραψα, χαίρουνταν σα χαζό.

Να, θαρρω χτες μου ειπε κρυφα «αφεντικο σαν ερθει εκείνη η ωρα, ξερεις, μη μ’ αφησεις να βολοδερνω πανω στα βραχια. Θελω να με μπαταρεις εκει κοντα στη ξερα. Να γινω κι εγω τραγανα ένα με τις άλλες και να με τραγουδουν τα κοκκινα, τα μαυρα, τα πολυχρωμα. Ξερεις εσυ, ειναι το μυστικο μας. Κι ασε τον κοσμο να λεει πως τα ψαρια ειναι μουγγα. Αφεντικο… Σ’ αγαπω»

Κι εγω σ’ αγαπω Ελενη μου. Σωπα, κοιμησου. Αυριο το πρωι θα σε ξυπνησω να παμε για κεινο το κατοσταρι το παραγαδακι. Εκείνο που μας τόφαγε η σοροκαδα πριν καιρο.

Advertisements