Ετικέτες


γραφει ο απομαχος

γυφτισσαμεραΣκαλίζοντας τις μνήμες μου σε κάτι παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες από της νιότης μου τα πρώτα εικοσάχρονα σταμάτησα ν’ ακούσω ένα τραγούδι. Μη σας φαίνεται παράξενο, ότι βλέπουμε μας φέρνει περίεργα ενθυμήματα. Μούμεινε στο μυαλό η φωτογραφία καρφιτσωμένη με ένα τραγούδι. Τη φωτογραφία βέβαια τη βλέπετε. Θολό τοπίο, αχλίς και τα μάτια καρφωμένα κοιτούν το πουθενά κατά τη μεριά του Σκαραμαγκά. Όχι δεν είναι τα βράχια της Πειραϊκής αλλά τα βράχια της ΑΕΝ Ασπροπύργου, από δυτική μεριά των εκείνων της Πειραϊκής. Πίσω, η σε πρωτόγονη κατάσταση ακτή της Ελευσίνας. Και στο πλάι ο κόλπος της! Ά ναι, και το τραγούδι. Αυτό γράφτηκε από τον Δασκαλόπουλο, απέκτησε μουσικό μανδύα από τον Κοντογιώργη και τραγουδήθηκε με πολύ επιτυχία από τον Γιάννη Πουλόπουλο. Και ο τίτλος “Γύφτισσα μέρα!”

Φαίνεται κάπως αστείο γιατί συνήθως μπροστά στις φωτογραφίες βάζουμε την Κινέζικη παροιμία “μια εικόνα χίλιες λέξεις”. Εγώ πρόσθεσα πάνω στις χίλιες λέξεις και… ένα τραγούδι και όσα ανέγγιχτα συναισθήματα!!!

Το τραγούδι απλά ταίριαζε και γέμιζε το παζλ. Τα συναισθήματα όμως, πώς να τα περιγράψεις. Παιδεύεσαι να κάνεις κάτι σαν ανάδρομη… ενθύμηση. Η επιστήμη λέει πως οι καταγραφές γίνονται αυτούσιες, πλήρεις. Έτσι και επαναφέρονται αλλά το θέμα είναι η ένταση των συναισθημάτων στην αναπαράσταση. Εδώ βέβαια παίζει ρόλο το κρίσιμο σημείο που κράτησε την ανάμνηση “ζωντανή” και δεν ξεχάστηκε πεταμένη σε κάποια ανήλιαγα και σκοτεινά κατώγια του εγκεφάλου.

Κυριακή απόγευμα λοιπόν, και πώς να το κάνουμε… σκατομέρα! Στην 21χρονη ηλικία μου η Κυριακή είναι η μέρα η πριν την Δευτέρα. Τόγραψε κι ο Λειβαδίτης πανέμορφα για να το μελωποιήσει Θεϊκά ο Μίκης και να το τραγουδήσει αντρίκια ο Στελάρας με την ογκώδη φωνή του. Τρεις κορυφές για να βγεί η μία… το Σαββατόβραδο. Και η  Κυριακή; Άπαπα! Θανατικό!

Καταλαβαίνετε την εκ προοιμίου ψυχική μου διάθεση. Απλά αυτή, λόγω Κυριακής. Αν όμως βάλετε και το καταραμένο γράμμα που ήρθε το πρωί και “φιλικά” από Θεσσαλονίκη να με πληροφορήσει πως “Χτες το μεσημέρι μετά την Νέαν Ζίχνην στα σύνορα των νομών  Σερρών και Δράμας βυτιοφόρον οδηγούμενον από τον… πατέρα μου, συνεκρούσθη  μετωπικά με ΙΧ κινούμενον στην αντίθετον κατεύθυνσην με υπερβολικήν ταχύτηταν με αποτέλεσμα τον θάνατον του… ” Η συνέχεια κατά την “ελαφριά” καταγραφή παρέπεμπε, και μάλιστα με κακοζωγραφισμένο βελάκι, στην πίσω σελίδα. Έτσι το γράμμα έμεινε μετέωρο και διπλωμένο χωρίς ποτέ να διαβαστεί η συνέχεια.

Το βλέμμα τραβηγμένο στο πουθενά και η σκέψη σταματημένη πάνω από τη θάλασσα. Τρίτη βδομάδα χωρίς φράγκο μέσα στη σχολή και η έννοια της φυλακής παίρνει σάρκα και οστά στην τρελή νεανική μου φαντασία. Ήρθε καπάκι κι αυτό το “φιλικό”  γράμμα… Αν ήταν ποτέ έτσι τα φιλικά… Τα βήματα μ’ έφεραν σ’ αυτή τη γωνιά στα βράχια δίπλα στην πολυαγαπημένη με ένα παλιό τρανσίστορ. Έπαιζε ότι από ρεμπέτικο τούβαζε ο DJ! Το μυαλό αδυνατεί να συγκεντρωθεί και η συνισταμένη των όποιων απροσδιόριστων συναισθημάτων φουσκώνει τα στήθια σε μια αναζήτηση ανακούφισης που θα χρησιμοποιήσει το ξεφύσημα σαν όχημα. Όσο κι αν ήταν ο αναστεναγμός ηρεμιστικός το μεγαφωνάκι του τρανσίστορ γιγάντωσε πάλι το συναίσθημα…

Γύφτισσα μέρα στο παλιό μουράγιο

Βλέπω τη θάλασσα χωρίς κουράγιο

Βλέπω τα βράχια κι έχω μια θλίψη

Την Κυριακή αυτή κάτι μου λείπει…

…άσπρα βότσαλα στην άμμο και στη θάλασσα

την καρδιά μου Κυριακάτικα τη χάλασα!!!

Τραβηγμένη η φωτό στα ασπρόμαυρα χρόνια με μια φτηνή μηχανή από κάποιον φίλο μου. Μούμεινε η ανάμνηση όταν την είδα και στ’ αφτιά μου σφήνωσε το τραγούδι. Κάποιες στιγμές η συναισθηματική φόρτιση είναι δυσανάλογη με τις δυνάμεις σου. Τότε αποζητάς διέξοδο πριν υπερκερασθούν τα αρχέγονα από καταβολής ανθρώπου απαγορευτικά και η πορεία γίνει μη αναστρέψιμη. Εκεί δούλεψε αυτό το ασώματο που είναι μέσα μου και με συντηρεί, με παρακολουθεί και πολλές φορές αποφασίζει για την συνέχεια ή διακοπή της ύπαρξής μου. Άρχισαν, το φτηνιάρικο κλαπατσίμπαλο να παίζει τη γύφτισσα μέρα και τα μάτια να τρέχουν ασταμάτητα. Ευτυχώς! Άνοιξαν τα ανακουφιστικά.

Ζωντανές, αληθινές διηγήσεις!

Advertisements