Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

dalidaΕίμαι κολλημένος με πολλά αναχρονιστικά πράγματα. Δε ξέρω, μου γεμίζουν κάποια κενά και με τροχιοδρομούν σε νεανικές απ’ το παρελθόν ράγες. Θα μου πεις “σπουδαίο πράγμα, με τις αναμνήσεις… μόνο μετά τα ογδόντα σε απασχολούν. Αν ποτέ τα συναντήσεις… ”  Αλλά η κουβέντα δεν είναι για τα γεράματα, αυτά μπορούν  να περιμένουν. Να, λέγαμε για παλιά πράγματα που τα φυλάμε μακριά από βλέμματα σε προσωπικά μέρη ζηλότυπα μονάχα για εμάς! Και μας αρέσουν, να τα σκαλίζουμε με τρυφερή φροντίδα μη και τα σπάσουμε. Κάτι σαν κυκλοθυμική ανάγκη.

Έχει κι εκείνο το μικροσκοπικό βουρτσάκι που το περνάς απαλά κάτω από τη βελόνα για να σου μουντζουρώσει τα ηχεία. Ά ναι, αυτά! Τα παλιά και μεγάλα με τα τεράστια woofer και κάτι σιλικονούχα θόλου, επιπλάκια. Γυρνάει το πλατώ κι εγώ ρυθμίζω τις στροφές με το κουμπί για να δω τις μαύρες γραμμές περιφερειακά να μένουν σταματημένες. Οι έξω μετρούν τις 33 στροφές και οι πιο μέσα τις σαράντα πέντε. Ζυγίζω το μπράτσο με το βαρυδιάκι που ξεγλιστρά μπρος πίσω και έμεινε η επιλογή του δίσκου. Βινύλιο στη τύχη. Ιεροτελεστία λες και ακουμπώ γραπτά δύο χιλιάδων χρόνων.

Δείκτης και αντίχειρας τσιμπούν το εξώφυλλο από το σαρανταπενταράκι, το σιγκλάκι. Dalida – Alain Delon και… paroles paroles. Νεανικές φωνές του 1973, αντρική σταθερή, σίγουρη και γλυκιά θηλυκή. Ισοσταθμίζω τους δείκτες στον ενισχυτή και βάζω λίγο μπάσο παραπάνω  να καλύψω το συριγμό της βελόνας. Παρ’ ότι εκεί είναι η μαγεία του βινυλίου.

Γεμίζει το μικρό δωμάτιο νότες απ’ το παρελθόν σε μια κορύφωση ενός φλερταρίσματος που ξεχειλίζει γλυκόλογα με λουλούδια και caramels, bonbons et chocolats…  Αδειάζω το μυαλό μου. Αυτή τη στιγμή δεν γουστάρω αναμνήσεις και που και πότε και ποιος. Απλά μια απόλαυση ψυχής πάνω σε νότες πενταγράμμου και δυό ζεστές φωνές.

Το σαρανταπενταράκι θα τελειώσει και η βελόνα θα πέσει σε… looping! Χρατς  χρουτς μέχρι να βγει από τον ακουστικό λήθαργο το πνεύμα. Πόσο ήταν… τέσσερα λεπτά και εννιά δεύτερα. Ένας αιώνας ξεκούρασης και κάθαρσης. Μετά, ο εγκέφαλος θα καταγράψει ομορφιές και σκουπίδια. Άλλα θα στολίσουν εικόνες και άλλα θα περάσουν στην ανυπαρξία.

Να γιατί είναι έρωτας το αέναο ταξίδι πάνω στο πεντάγραμμο.  Γιατί είναι η απόλυτη προσωπική της ψυχής και κανενός αλλουνού.

Λόγια… paroles… λόγια… paroles… κι ως φύσηξε απαλά αυτά σκόρπισαν σε γράμματα και χάθηκαν .

Advertisements