Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος (αρισταρχος)

IMG_20160309_091834

Τράβηξα την κουρτίνα, μουντός ο καιρός. Μούχλα και υγρασία. Γιατί μου κρύφτηκες φως μου πίσω από γκριζόμαυρα σύννεφα; Δε στόπανε; Εδώ είναι η χώρα του φωτός, μόνο που… να… Εν τάξει όλοι έχουν τα κάτω τους. Μη φοβάσαι καρδούλα μου θα το ξεπεράσουμε κι αυτό… Κι αυτό; Γιατί πόσα περάσαμε; Δεν θυμάμαι! Έπεσαν αυτή τη φορά τόσα πολλά μαζί που έγινε αυτό που φοβόμουνα πάντα. Να μη μου γίνει συνήθεια. Τώρα κι ο βιασμός φαντάζει φυσιολογικός, έχασε την πρωτόγονη αγριάδα του.

Ακούς τύμπανα; Σα παρέλαση μου φαίνεται, μα αυτή ακόμα αργεί. Ηρέμησε μάτια μου, η συνηθισμένη διαδικασία στο ικρίωμα. Μόλις κοπάσουν οι μπαγκέτες το ρυθμό τους θ’ ακουστεί η καταπακτή. Χρόνια τώρα τ’ ακούς που συμβαίνει γύρω σου. Μην ακούς, κλείσε τα μάτια δεν σ’ αφορά. Σηκώνουν τον διπλανό, χωρίς κλάματα, χωρίς τσιτάτα. Τα δάκρυα στερέψαν πια και η διαδικασία μπήκε στη ρουτίνα. Ήταν κάποιος, ένας. Μέσα σε ένα ξύλινο κουτί, παραδίνεται σε άλλη διαδικασία και ξοπίσω του τρέχει σαν αιθέρας και δεν μπορεί να πιστέψει πως τον χώρισαν από το σαρκίο του.

Μακριά χτυπούν κανόνια. Παίρνουν οι μπάλες ψυχές και σώματα. Σβήνουν όνειρα κι ελπίδες. Ο στόχος δεν άλλαξε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Στην πραγματικότητα πάντα ήταν ένας και ίδιος. Έτσι τον προσδιόριζε ο Θεός όταν έπαιρνε λάσπη για να τον φτιάξει. “Ποιήσομεν άνθρωπον!”

Τα μάτια μου ελέγχουν το βάθος του πεδίου και εστιάζουν στη γωνιά. Μια φορσύθια τσιτώνεται αλαζονικά φορτωμένη με τα κίτρινα ανθάκια της στο πρώτο της Άνοιξης βλεφάρισμα. Κιτρινίζει ομορφιά το υπόβαθρο και συμπληρώνεται από ανεμώνες και πρασινάδα. Σε λίγο η βροχή που θα πέφτει δεν θα αλλάξει και πολλά. Όλα μια φευγαλέα ματιά πέρα από τον φτιαχτό παράδεισο, πίσω από μια καθαρή μπεζ κουρτίνα που την αφήνω να πέσει για να κλειστώ στη γλυκιά θαλπωρή του δωματίου μου.

Μικρό το σεργιάνι και το συναίσθημα μεγάλο για να τ’ αντέξω. Μη κλαις καρδούλα μου, αύριο πάλι θα βγει ο ήλιος για να τα δούμε όλα.

Advertisements