Ετικέτες

, ,


γραφει ο απομαχος (αρισταρχος)

“Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης”

1456909229205
Δύσκολο το πρωϊνό ξύπνημα. Αν δεν είσαι και μαθημένος… και τέσσερις το πρωί… ούτε Γερμανικό νούμερο νάταν! Ξέρετε τι διαφορά έχει με τη βάρδια στη γέφυρα του πλοίου; Τεράστια! Άλλο να βγαίνεις από τα ζεστά διπλά στρώματα αφήνοντας ένα θηλυκό κορμί ζεστό και λαχταριστό και άλλο από το μονό κρεβάτι της καμπίνας . Βέβαια στη δεύτερη περίπτωση με το που ξεμυτάς σούρχεται η αγαπημένη και σε τυλίγει με την αρμυρή της υγρασία και γίνεσαι ο κύριος. Διατάζεις το θεριό που μουγκρίζει και κείνο υπακούει χορεύοντας με την αγαπημένη σε ότι ρυθμό ορέγεται εκείνη!

Άλλο είναι πάλι να ξυπνάς για δουλειά και ν’ ανεβαίνει ο ήλιος κάποιες σπιθαμές και συ βαριεστημένος να φέρνεις στο νου σου τον Νιόνιο που σε τραβάει από το… “όμορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά, σύντροφέ μου αχ τι κακό μέρα μ’ ήλιο σαν κι αυτό να στην τρώει τ’ αφεντικό” .

Να όμως που δεν είναι όλα έτσι. Ας το ξαναπάρουμε από την αρχή. Ξυπνάς κάποια στιγμή άγρια χαράματα για μια εξωτική εκδρομή, ας πούμε στη γλυκιά Πρέβεζα. Πεντακόσια χιλιόμετρα δρόμος, τα περισσότερα στην Εγνατία. Μέσα από τούνελ σαν τυφλοπόντικας, ανάμεσα σε βουνά με χιόνια και ομίχλες. Στοπάρεις σε φρούρια διοδίων με τα 2.40 ευρώ στο χέρι, σύνολο τρία τον αριθμό και ένα σχεδόν έτοιμο! Ξεκουράζεσαι σε κάποιο plaza για κανα καφεδάκι και στη διασταύρωση με τα Ιωάννινα αφήνεις την πολυτέλεια του αυτοκινητοδρόμου και μπαίνεις στη μιζέρια ενός ακατέργαστου επαρχιακού δρόμου διπλής κατεύθυνσης. Δηλαδή, από τα μεταξωτά στα τσίτια!

tunnelΚάποτε φτάνεις κοντά στη Φιλιππιάδα και σταματάς στον μπάρμπα Μήτσο με τα πορτοκάλια του. Φρεσκοκομμένα, μοσχοβολιστά. “Μπάρμπα Μήτσο, τέτοιο μακρόστενο χωριό σαν το δικό σας έχουμε και στη Μακεδονία, το Μακροχώρι! Όνομα και πράμα. Εσείς γιατί το βγάλατε Φιλιππιάδα; Είχατε καμιά σχέση με τον Φίλιππο; Μήπως συμπεθέρια από την Ολυμπιάδα την γυναίκα του;” “Μπα!” σου απαντάει και σε κατακεραυνώνει με την απλότητά του“ Μας αρέσουν τα άλογα”. “Φίλοι του ίππου, που λένε” συμπληρώνεις εσύ. Ναι καλά, μας έπεισες εντελώς. Ας μην ήταν η νύφη που δώσατε στον Φίλιππα… πως δηλαδή λένε την γυναίκα του Γιάννη… Γιάννενα! Έτσι… Σαν το χωριό Ραψομανίκη στη Βέροια που πήρε, λένε, το όνομα γιατί έραψαν το ξηλωμένο μανίκι του Αποστόλου Παύλου.

Επίσης, συνεχίζει ο μπάρμπα-Μήτσος, εδώ έχουμε τους καλύτερους πελαργούς στο κόσμο. Κάθε χρόνο έρχονται και γεννούν εδώ και ύστερα ξανάρχονται τα παιδιά τους. Πανηγύρι, τον κάναμε και σύμβολο της πόλης! Και, ξέρεις, εδώ κοντά είναι τα πέντε πηγάδια με τις ηρωϊκές μάχες στις αρχές του αιώνα. Μπερδεύεσαι με τα δικά σου πηγάδια εδώ στην Νάουσα αλλά ύστερα το ξανασκέφτεσαι πως εδώ είναι τρία και πέντε ίσον οκτώ! Η απλοϊκότητα του Πρεβεζιάνου σε ανεβάζει και το τοπίο που ταξιδεύει μπροστά στα μάτια σου γεμίζει εικόνες από ανθρώπινες δραστηριότητες.

IMG_20160229_162546Δεν είναι μακριά από εκεί η Πρέβεζα, μια ανάσα δρόμος. Χαμηλοβλεπούσα, ντροπαλή. Ο δρόμος σε φέρνει κατευθείαν στο κέντρο της πόλης αρκεί να μη στρίψεις πουθενά. Σ’ όποια παραλιακή πόλη και να πας η ομορφιά βρίσκεται στην παραλία. Εδώ και τα περισσότερα μαγαζιά, εδώ η ζεστή αρμύρα, εδώ όλη η πόλη. Νυφούλα γαντζωμένη στο δυτικό τμήμα του Αμβρακικού κρύβει στην ιστορία της τις πύλες του κάτω κόσμου. Πίσω από έναν Αχέροντα και μια Αχερουσία. Εδώ σου κλείνει πονηρά το μάτι να περάσεις την υποθαλάσσια στο Άκτιο. Τυχαία δεν την διεκδικούν στα όνειρά τους Ιταλία σαν marre nostrum και η Τουρκία με κείνον τον διαολεμένο Μπαρμπαρόσα στα 1538 να κατακαίει το στόλο του ανεκδιήγητου Γενοβέζου Adrea Doria.

Μπροστά στο άγαλμα του Καρυωτάκη μια όμορφη ταβερνούλα που δεν την προσπερνάς εύκολα. Καλοσυνάτος o ταβερνιάρης Γιάννης με την οικογένειά του σου σερβίρουν κρασί, κι εσύ κοιτάς το άγαλμα και ζωντανεύεις αυθόρμητα τον ποιητή να σου πει κοροϊδευτικά

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης
Τη Κυριακή θ’ ακούσουμε την μπάντα
Επήρα ένα βιβλιάριο τραπέζης
Πρώτη κατάθεσης δραχμαί τριάντα

IMG_20160229_110200Κάποτε πριν αμνημονεύτων ο σχωρεμένος μπάρμπα-Γιάννης ο σωφέρ έλεγε σκωπτικά “σκοπός του ταξιδίου η επιστροφή”. Νωρίς λοιπόν το απόγευμα ορίσθηκε η παλινόστηση. Τώρα πια, θέλεις η κούραση, θέλεις το μπούχτισμα; – το ενδιαφέρον της επιστροφής περιορίζεται στην ασφάλεια. Ο εγκέφαλος επεξεργάζεται όλα όσα κατέγραψε. Τα βάζει σε τάξη και τα καταχωρεί στο αρχείο. Θα μείνουν εκεί ζωντανές για λίγο και ύστερα με εχθρό το χρόνο θα ξεθωριάσουν μέχρι που θα χαθούν οριστικά στοιβαγμένες κάτω από σωρούς νέων καταγραφών.

Ήταν μια όμορφη εκδρομή σαν πολλές άλλες που γέμισαν τις μπαταρίες και άφησαν τα προβλήματα να περιμένουν με αδημονία. Η άλλη μέρα θα ξεκινήσει νωρίς με κυρίαρχα την ρουτίνα και το άγχος. Και συ θα προσμένεις το επόμενο στα σύννεφα άνοιγμα για να δεις τον ήλιο, κι αυτός θα σε τραβάει από το ρούχο. “Άντε μούχλα, βγες, ζήσε! Για σένα λάμπω και υπάρχω”…

Advertisements