Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος (χαλυβουργος απομαχος)

tree
Κι όταν κοπάσει ο θόρυβος και ηρεμήσω σκύβω πάλι μέσα μου, στα ατέρμονα προβλήματά μου. Πάλι τις ίδιες διαπιστώσεις, πάλι την ίδια αντιμετώπιση, πάλι τα ίδια αποτελέσματα. Και σιγά σιγά ο χρόνος περνά, και ο καθρέπτης μου μολογά “πάχυνες, άσπρισες, προγούλιασες, γέρασες!” Στα παλιά και άλυτα προβλήματα φορτώνονται τώρα καινούρια.

Έχω κι αυτή τη διαστροφή(;), θέλω να αρέσω. Θέλω γυρίζοντας τις πλάτες να με κουτσομπολεύουν ευχάριστα. Έτσι, φτιάχνω μούρη, διανθίζομαι ενδυματολογικά, λούζομαι με αρώματα, φτιασιδώνομαι… να εντυπωσιάσω. Μαθαίνω απ’ έξω και καμιά δυνατή ατάκα. Πρέπει να προβάλλω και την ευφυΐα μου . Κι όταν κλείσουν τα φώτα…

Η μοναξιά κατεβάζει τα ρολά και το γέλιο μου αυτόματα γίνεται κατήφεια. Νάχα τουλάχιστον μια ζεστή ανάσα δίπλα μου. Ούτε κι αυτή τη μπορώ για πολύ. Για κάποιες ώρες γίνομαι η προσποίηση όπως θέλω, ύστερα ξαναμαζεύομαι σε εμβρυϊκή στάση και αποζητώ την προαιώνια μήτρα. Να ζεσταθώ, να ακουμπήσω στη μητρική κοίλη φλέβα, ν’ ακούσω και να νιώσω τον γλυκό και ήρεμο χτύπο της καρδιάς… μανούλα!

Δεν ξέρω τι φταίει. Ίσως να κόλλησα στα οχτάχρονα αλλά… Κάποια, σχεδόν όλα, μου πάνε στραβά. Φεύγουν αγαπημένα πράγματα από κοντά μου κι εγώ, απλώνω τα χέρια μου αλλά δεν τα φτάνω πια. Ξέρεις δα πως είναι, όπως τα όνειρα. Έρχονται χωρίς να τα περιμένεις και σου φορτώνονται με ότι απεύχεσαι. Γκρίζο χρώμα. Αλήθεια, η ψυχή πάσχει από αχρωματοψία; Προνόμιο των έμβιων όντων και… άρα… Ανακαλύπτω, πως η ψυχή είναι άλλο πράγμα από το σώμα μου. Όμως το σώμα παρακολουθεί τα πάντα αφού, στο όνειρο που τάχα βλέπει η ψυχή, τα μάτια κάνουν τον σπιούνο του σώματος, αφού κινούνται!

Χαζά και βλακείες… αφού έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο, εξοστρακίζω τη σκέψη μου από τη ροή της φθοράς που είναι να βλέπω βαθιά τα προβλήματά μου. Ακόμη και καλά με συνεπαίρνει κι ο θόρυβος από το χειριστήριο που ξεκλειδώνει το immobilizer στου γείτονα το αυτοκίνητο. Να, βλέπεις; Σε προστατεύει ο εαυτός σου, που τον κατηγορείς, γιατί με τον εξοστρακισμό αυτό γλυτώνεις το θανατηφόρο άγχος.

Λοιπόν, απόφαση ζωής. Τέρμα οι προσποιήσεις. Θα σινιαρίζομαι όποτε θέλω. Θα συμπεριφέρομαι εντελώς ελεύθερα μέσα στα πλαίσια της ευπρέπειας. Θα γελώ αυθόρμητα και όχι προσποιητά για να κολακεύσω κάποιον. Θα λέω καλημέρα όταν και για όποιον την νιώθω. Θα τρώω όταν πεινώ και θα κοιμάμαι όταν νυστάζω. Θα πίνω όταν γουστάρω και θα χορεύω όταν με σπρώχνει η καρδιά μου. Θα τραγουδώ σιγά ή δυνατά όποτε μου την δίνει και θα τρέχω στη βροχή όταν έτσι αισθάνομαι. Θα ουρλιάζω με όση δύναμη διαθέτω για να ξεκατινιάσω αυτά που μ’ ενοχλούν και θα πετώ τα ρούχα μου όταν αυτά μ’ ενοχλούν! Θα θα θα θα…

Καλά, σκέφτηκες τι θα πει ο κόσμος;

Advertisements