Ετικέτες

,


“ Δυδιμάκι καλό ταξίδι, σ’ αγαπούσα, σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ. Καλό ταξίδι εκεί που θα πας, σίγουρα θα πας στους αγγέλους!” μαρια μαυριδου.

asterisΤο κοίταζα σαν ηλίθιος χωρίς να μπορώ να το πιστέψω. Είναι δυνατόν, αναρωτιόμουνα. Μπορούν να πεθαίνουν και οι φίλοι σου οι συνομήλικες; Παίρνω τα μάτια μου από το μέλλον. Δεν τολμώ να κοιτάξω τη συνέχεια. Ανασαίνω το τώρα και ανακατεύω τις μνήμες για το χτες. Φυλλομετρώ τα αρχεία στις συνάψεις του εγκεφάλου μου. Αστέρης Μαυρίδης! Συνάδελφος στην αποθήκη της Hellenic Steel για έξη μήνες από τον Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο του 1974! Ήταν από τους ανθρώπους που το λίγο γι αυτόν ήταν και πολύ! Δεν τον ξεχνούσες εύκολα.

Ζωντανό σαν 3D video. Τακ τοκ, τακ τοκ τα τσόκαρα χτυπούν ρυθμικά πάνω στο τσιμεντένιο δάπεδο της Αποθήκης. Κάτω από τα βαριά μουστάκια βγαίνει η φωνή μισοξενυχτισμένη αλλά νηφάλια. “Λάου λάου το πηγαίνεις, λάου λάου το πηγαίνεις…” Αδυνατίζει όσο χάνεται στο βάθος του διαδρόμου. Πίσω από το κοντό χώρισμα του κόντρα πλακέ ακούγεται η γεμάτη ανασφάλεια τσιριχτή φωνή του προϊσταμένου. “Κάποιος να του πει να σταματήσειιιιιιι!” Και… ποτέ δεν βρισκόταν κάποιος να το πει στο ψηλό σφιχτοδεμένο παλικάρι με τα άσπρα, τον Αστέρη. Κι αν αργότερα πάνω σε κάποιο τσούγκρισμα ποτηριών του τόλεγες σαν καλαμπούρι γέλαγε σαν μικρό παιδί, ανέμελα.

Έφτανε πάντα πρωί αργοπορημένος και “άραζε” στο γραφείο του προϊσταμένου για κάποια νυχτερινά συμπληρώματα ώσπου, μια μέρα τον έπιασε εκείνος, ο προϊστάμενος Σέρλοκ Χομς, στα πράσα. Κάποιος καλοθελητής του το σφύριξε, κι αυτός… άφησε το ζεστό κρεβάτι της γυναίκας του μιάμιση ώρα πιο μπροστά, πήρε παραμάσχαλα έναν εργοδηγό για μάρτυρα και μπούκαρε στο γραφείο του. Ο Αστέρης σηκώθηκε, τεντώθηκε, χασμουρήθηκε και με μαλακιά φωνή είπε. “Ναι! Μ’ έπιασες!” Τούριξε ένα γλυκό χαμόγελο και μετά μας χαιρέτησε “Ούτως ή άλλως δεν μου ταίριαζε αυτή δουλειά!”, είπε και πήρε τον εαυτό του κι έφυγε απ’ τη δουλειά περήφανα χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Ο Αστέρης!

Θα τον συναντήσω μάγειρα δίπλα από τη μαρίνα της Καλαμαριάς πάντα μ’ εκείνο το αθώο παιδικό χαμόγελο που του μίκραινε τα μάτια και σε έκανε να νιώθεις άνετα . Θα τον ξαναδώ πολλές φορές στην ταβερνούλα του “Τα μπακαλιαράκια του Αστέρη” στην οδό Αρχαιολογικού Μουσείου 42 ανάμεσα Δελφών και Κωνασταντινουπόλεως. Με παρέα και ρετσίνα, κι αυτός πάντα με το ουίσκι στο χέρι.

Απότομα κόπηκε το νήμα της ζωής του και ήταν για όλους μας σοκαριστικό. Ακουμπώ με έξαψη το χέρι μου στο φέρετρο και η ψυχή μου… “καλό σου ταξίδι φίλε!”.

Μακαρία η οδός η πορεύεις σήμερον, φίλε Αστέρη. Καλό παράδεισο!

Συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

πασχαλης μωυσιαδης

Advertisements