Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος (halyvourgos apomahos)

DSCN0839

Καρφωμένος πάνω στις 285 μοίρες του επαναλήπτη, η πλώρη μου κοιτά πίσω από τις μαυρίλες του ουρανού τις ακτές της Νότιας Κίνας. Βαρύ το φορτίο και το βύθισμα στα δέκα επτάμιση μέτρα. Νιώθω τη δύναμη της μηχανής που σπρώχνει το θεριό στα εντεκάμιση μίλια. Χαμένος στους ωκεανούς πέντε μήνες τώρα η σκέψη μου ψυχή μου, μόλις της βγάλω το λουρί χάνεται. Καλπάζει θεότρελη σε γη ουρανό και θάλασσα. Αγκαλιάζει τα ανέγγιχτα και φιλάει τα αφίλητα για να ξαναγυρίσει πάλι σε μένα και να με παρασύρει στους τρελούς ρυθμούς της, στα ασυγκράτητα ονείρατα.

Με τυλίγουν βαριά μολυβιά χρώματα αλλά η θάλασσα δείχνει να κοιμάται ήσυχη. Νιώθω τη χαλαρή της ανάσα κι αναθαρρεύω. Σε λίγο τελειώνει η βάρδια. Θα κατεβώ στην καμπίνα μου να κλειστώ στους τέσσερις τοίχους της θύμησής μου να φέρω πρόσωπα και καταστάσεις στο ονειρικό μου περιβάλλον. Έτσι θα περάσει ακόμη μια βραδιά σαν κλείσω τα κουρασμένα βλέφαρα και χαθώ πίσω από την κουστωδία του Μορφέα.

IMG_4026

Αύριο ξημερώνει άλλη μέρα, η μεγάλη γιορτή της ναυτοσύνης μας. Του Άϊ Νικόλα! Νικόλα με φώναξε ο πάτερ-Αντώνιος σαν με βουτούσε στη κολυμβήθρα. Κι εγώ έκλαιγα τρομαγμένο μωράκι μακριά απ΄ της μάνας την ζεστή αγκαλιά. Ξέρω, θα με σκέπτονται και θα στέλνουν τις ευχές τους. Κι εγώ θα τις νιώθω μέσα μου και θα λέω τα χρόνια μου πολλά μαζί με το γλυκό του Καββαδία, μιας και θάναι Κυριακή.

Ξέρω, αγαπημένα μου πρόσωπα, σας στέρησα την παρουσία μου, την αγάπη μου. Δύσκολη η δουλειά του ναυτικού, μάνα. Ζόρικη και μαχητική. Θέλεις με τα στοιχειά της φύσης, θέλεις με τους ανθρώπους τον ίδιο σου τον εαυτό. Παλεύεις όλη μέρα χωρίς ωράριο, χωρίς τις μικρές και ξέγνοιαστες απολαύσεις της ξηράς. Δυό ρολόγια σου μετρούν τη ζωή κάθε μέρα, το master και το slave. Διασταυρώνεσαι με μεσημβρινούς και παραλλήλους, ανεβοκατεβαίνεις στην οριογραμμή του ισημερινού. Μια τα μάτια σου βλέπουν τον σταυρό του Νότου και μια τον Πολικό αστέρα. Και μέσα σ’ αυτό τον πανικό αναζητάς τα αγαπημένα σου μάτια πάνω στους αφρούς, στο γαλακτικό σύμπαν.

Κρατώ στο φινιστρίνι δίπλα ένα λουλουδάκι, μια υπομονή. Υπομονή για μένα, όχι για κείνο. Εκείνο την μοίρα του την ξέρει. Θα ανθίσει μια φορά στο χρόνο κι αν ζήσει ίσως αξιωθεί για δεύτερη φορά. Αλλά δεν το νοιάζει, είναι και η υπομονή η ίδια η ζωή. Και είναι κι αυτή η υπομονή μέρος της δικής μου ζωής εδώ κάτω στα ξένα νερά.

IMG_4034

Παρέδωσα τη γέφυρα στον βαρδιάνο-βατσιμάνη και τράβηξα με σκυφτό το κεφάλι κατευθείαν στην καμπίνα μου. Μου την φύλαγε για έκπληξη η συντροφιά μου μέσα στο σκαλιστό γκασπώ. Δυό λουλούδια αιθέρια κατακόκκινα σα λυγερόκορμες μπαλαρίνες. Άπλωσα το χέρι κοντά, έτσι για να νιώσει λίγη θετικότητα από τη χαρά μου για το μάθημα που μου έδινε. Έτσι ανθίζει η υπομονή.

Ξέρω, κι αυτό μου φτάνει, στο mail μου αύριο θα γίνεται μποτιλιάρισμα ευχών. Στην καρδιά μου θα φτάνουν σαν όμορφα πουλιά οι ευχές των ανθρώπων μου. Σας αγαπώ όλους και σας ευχαριστώ που με κρατάτε συντροφιά όταν νοσταλγώ, όταν αγριεύει ο καιρός κι όταν χάνω την υπομονή μου.

Χρόνια σου πολλά Νικόλα μας κι ο Άγιος πάντα στην πλώρη σου. Σ’ αγαπάμε!

Advertisements