Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος (απόμαχος χαλυβουργος)

orfeaseyridiki

Ξεκίνησα να γράψω ένα πολιτικό άρθρο ύστερα από πολύ καιρό. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να αραιώσω αρκετά τα πολιτικά γραπτά γιατί διαβάζω περίεργα σχόλια που με κάνουν να αναρωτιέμαι αν το κοινό που απευθύνομαι έχει διάθεση να με διαβάσει. Σχήμα οξύμωρο βέβαια αφού γράφοντας σχόλιο ο αναγνώστης υποτίθεται πως με διάβασε, αλλά… το θέμα είναι τι κατάλαβε από αυτά που διάβασε( που έγραψα). Τέλος, δεν θα το περπατήσω άλλο. Γράφω, απλά γιατί θέλω να γράψω, και δεν μ’ ενδιαφέρει αν έχω ταλέντο σ’ αυτό. Μ’ ενδιαφέρει να πω, αφού μου δίνεται αυτό το υπέρτατο δημοκρατικό δικαίωμα σε δημόσιο βήμα, αυτό που σκέπτομαι και αισθάνομαι.
Απευθύνθηκα σε θησαυρούς γνώσεων με πολιτικά αποφθέγματα για να δώσω κάποιο έναυσμα εξυπνακίστικο στο άρθρο. Τελικά μου φάνηκε σα να ταιριάζει πιο πολύ αυτό που είπε ο Μαρκ Τουαίην(Αμερικανός συγγραφέας). “Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν τον κόσμο κυβερνούν κάποιοι έξυπνοι που μας δουλεύουν ή κάποιοι ηλίθιοι που μιλάνε σοβαρά.”
Αλήθεια, σκεφτήκατε πως μπορεί να λέγεται αυτό το σχήμα που βρίσκεται στην βουλή; Ποιοι κυβερνούν, τι ψηφίζουν, ποιοι-τι ψηφίζουν και πως κρατιέται το κυβερνητικό σχήμα με τόσες πολλές απώλειες. Η αντιπολίτευση οικτίρει αλλά ψηφίζει υπό τον φόβο του Grexit. Οι αριστερές πλατφόρμες αποτραβιούνται αλλά δεν παραιτούνται. Σήμερα το πρόβλημα της Ενωμένης αριστεράς (που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, δικό μου) είναι πως να μείνει ενωμένη και πώς να μείνει αριστερά. Τάδε έφη Φρέντυ Γερμανός πριν τρεις περίπου δεκαετίες αναδεικνύοντας έτσι το διαχρονικό του προβλήματος της αριστεράς.
Δε λέω, ο πρωθυπουργός έκανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να φέρει ένα καλύτερο μνημόνιο στον τόπο. Απέτυχε! Δεν του προσάπτω τίποτε, παρά μόνο ότι το τράβηξε πάρα πολύ. Στους δύο μήνες έπρεπε να είχε κλείσει το θέμα με ένα βαρύγδουπο δημοψήφισμα. Μένουμε ευρώ ή μετακομίζουμε δραχμή. Όχι ότι η δραχμούλα θα μας έλυνε τα προβλήματα. Ίσως και να τα πολλαπλασίαζε αλλά αν είσαι βρεγμένος σε τι σ’ ενοχλεί η βροχή; Κακά τα ψέματα χρωστάμε πολλά, πάρα πολλά. Και ζητάμε νέα δανεικά να πληρώσουμε τις τρέχουσες υποχρεώσεις γιατί απλά δεν έχουμε περίσσευμα να τα πληρώσουμε από μόνοι μας. Αυτό το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα που απορούν πώς να το μαγειρέψουν ώστε να βγει θετικό. Όθεν, το νταούλι το κρατούν αυτοί που έχουν το χρήμα κι εσύ χορεύεις όχι πεντοζάλη αλλά… και πεντοζάλη. Γέλα παλιάτσο δηλαδή.
Ντάξ!(να το παίξω τζόβενο). Εδώ συμβαίνουν πολλά, πάρα πολλά περίεργα. Ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι. Αυτοί που δουλεύουν παίρνουν λίγα(άμα παίρνουν) και με ωράρια θανατηφόρα. Μιλώ για το τώρα! Όνειρα και ιδανικά… Χα! Τι είναι αυτά; Κοντεύουμε να βυθίσουμε τη χώρα από υπερπληθυσμό λαθρό. Μια φούσκα που μεγαλώνει επικίνδυνα και οι εταίροι μας κάνουν την παλαβή. Να σκάσει εδώ στην Ελλάδα όχι στα σπίτια τους. Τα πάντα εισάγονται. Τα Super Markets δουλεύουν και Κυριακές και είναι φουλ! Τα fast food γεμάτα και τα ακριβά i-phones ένα σε κάθε χέρι. Τα αυτοκίνητα συνεχίζουν να καίνε βενζίνα και τα μποτιλιαρίσματα πολλά.
Που διάολο βρίσκεται το χρήμα;
Από τις συντάξεις; Μονάχα το 20% των συνταξιούχων παίρνει πάνω από χίλια ευρώ το μήνα. Βέβαια οι περισσότεροι δεν πληρώνουν ούτε εφορίες, ούτε τράπεζες ούτε κοινές ωφέλειες. Φάτε πιείτε μωρέ αδέλφια, που λέει και το τραγούδι. Τελικά μονάχα το κράτος χρεοκόπησε;
Τα κανάλια έγιναν αναξιόπιστα, και πώς να μη γίνουν με τις ανόητες πολιτικολογίες συμφερόντων που προσπαθούν να νουθετήσουν τον κόσμο.
Την ίδια στιγμή τα μηνύματα από Ανατολή μόνο θετικά δεν είναι. Που οδηγείται ο παγκόσμιος πληθυσμός; Η δημιουργία των κυμάτων λαθρομετανάστευσης πείθει άραγε τον καθένα από εμάς πως ήταν τυχαία; Δεν θέλω να γίνω πεσιμιστής αλλά τίποτε δεν μου προοιωνίζει πως το μέλλον θα μας δείξει να περάσουμε κάτω από ουράνιο τόξο. Αντιθέτως, και μακάρι να διαψευστώ παταγωδώς.
Θα σας χαρίσω το ρεφραίν από ένα ποίημα του Κώστα Κινδύνη που τραγουδάει ο Γ.Νταλάρας ‘Άπονα μάτια’. Σε ρηχά νερά σκουριάζω σε ρηχά νερά. Κι όσο και ν’ αναστενάζω δεν με βγάζει πουθενά.

Advertisements