Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος (χαλυβουργος απομαχος)

παραθυρο

Τίποτε δεν πάει χαμένο, τίποτε χωρίς λόγο. Ούτε το δημοψήφισμα, ούτε και το πεντάμηνο του… θανάτου. Μια διαπραγμάτευση που το μόνο που δεν είχε ήταν… στρατός με τανκς και μυδραλιοβόλα. Άπειρες συσκέψεις και αγώνας για επιβίωση. Πίσω, μια χώρα και ένας διψασμένος λαός για τιμή και αξιοπρέπεια. Αιχμή του δόρατος ένας νέος πρωθυπουργός με οράματα και πολλά πιστεύω. Μη ξεχνάμε την ηλικία του, ακόμη υπάρχουν οι ανθρώπινες παρορμήσεις και τα καλοσυνάτα όνειρα. Μετά, στο πρώτο τράνταγμα για το σημείο πικ των πενήντα αρχίζουν οι φόβοι και οι υστεροβουλίες. Έτσι είναι η ζωή. Τίποτε πια δεν είναι αυθόρμητο. Όλα έχουν βάση και σκοπό.

Μπροστά μας λοιπόν ο νέος και απέναντι του ένας στρατός από αρχηγούς, προέδρους και γενικούς γραμματείς, καλαμαράδες με απίστευτα πτυχία και ξένες γλώσσες. Πολλές φορές ενδεδυμένοι την ιεροεξεταστική τήβεννο. Πρόθυμοι ν’ ακούσουν, απρόθυμοι να βοηθήσουν χωρίς ανταλλάγματα. Κι αν ήταν αυτά μέσα σε κάποια αξιοπρέπεια.

Νιώθω πως με κοιτάζουν πίσω από έναν μεγεθυντικό φακό σε κάποιο εξεταστήριο και με μελετούν να δουν τις αντιδράσεις μου. Τρέχει το μυαλό μου πίσω στην Ασκητική του μεγάλου Νίκου Καζαντζάκη γιατί… ναι, αντιπαλεύουν μέσα μου μυαλό και καρδιά. Τι κρύβεται πίσω εκεί, να κάνω την υπέρβαση. Όμως… ποτέ, κοίτα μπροστά σου σ’ αυτά που σου έμαθαν. Να οι ράγες δεν τις βλέπεις; Ακολούθα τες όπως κάποτε οι πιονέρος.

Αυτό το αχαρτογράφητο αύριο, Θεέ μου πόσο μας τρομάζει. Κι αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να θυσιάσω λίγο από την υλική μου ευμάρεια για να πλάσω ένα βιώσιμο ανθρώπινο αύριο και όχι βιώσιμο χρέος. Έξω από υλισμούς και μόνο.

Τίποτε δεν χάνεται, κι αφού σαν Χριστιανός πιστεύω στις προφητείες. Ναι, και για Θεϊκό σχέδιο για την άμοιρη πατρίδα μου. Πως θα μπορούσα να δω πίσω από αυτά τα σχέδια πως θάταν η ζωή μου έξω από τα αποτυχημένα κλισέ της ζάμπλουτης βοήθειας, εκεί που δείχνουν οι προβολείς και καταγράφουν  οι τηλεοπτικές κάμερες. Σε πάμφτωχα χαμόσπιτα γεμάτα πόνο ξεψυχισμένες ψυχές που ψάχνουν ξενιστή για να δουν πίσω από άλλες κόρες πως είναι ένα χαμόγελο, μια χαρά. Σκοτεινές πινελιές στην μαυρίλα της παλέτας απ αυτό που βγάζει ο καλλιτέχνης.

Σημασία έχει το αύριο και πως θα πλαστεί. Με τι οράματα και ποιες παρακαταθήκες. Κι αυτοί απέναντι από την αιχμή του νεαρού πρωθυπουργού θα εκβιάζουν και θα εκβιάζονται παίζοντας με χρήματα που, τι ειρωνεία, τυπώνουν οι ίδιοι. Κι εγώ θα αναρωτιέμαι πως με τέτοια ανθρώπινη κατάρα από ανέργους, φτωχούς και ξεριζωμένους θα αντέχω ν’ ακούω που ανήκω και πως δεν πρέπει να στερηθώ.

Αιώνες σέρνονται πίσω μου κουβαλώντας τι άλλο, πολέμους, θανάτους , ορφανά και απανθρωπιά. Κάποια διαλείμματα με φως καπηλευμένα από τους επιτήδειους. Μια θάλασσα που αν δεν ξέρεις κολύμπι πνίγεσαι. Αν δεν ξέρεις να πετάς τσακίζεσαι. Κι αν τα καταφέρεις, έδωσες ψυχικές παρακαταθήκες για επόμενες γενιές σαν κι εσένα και μέχρι να φανεί μια αναλαμπή που κι αυτή θα χαθεί στην πεζότητα της επανάληψης.

Φίλε, όσο είσαι νέος και παρορμητικός ακόμα βάλε μας μέσα στο όνειρό σου και χτίσε το αύριο όπως θα τόχτιζε ο Θεός βγαλμένο μέσα από τις προφητείες. Πάντα έστελνε ο Θεός ανθρώπους  πεφωτισμένους να χτίζουν την νέα εκκλησία για τους ανθρώπους. Αν είναι να συνεχίσω να ζω έτσι στη μαυρίλα της παλέτας άστο, δεν χρειάζεται προσπάθεια.

 

Advertisements