γραφει ο πασχαλης

μέρος δεύτερο

25

Μακρύς ο διάδρομος ανάμεσα σε πλατάνια και ιτιές, λιγαριές, λεύκες και ότι άλλο βάλει ο νους. Το ποτάμι αριστερά κυλάει ορμητικό γκρινιάζοντας με τα βράχια και τι πέτρες που του κλείνουν τον δρόμο. Όσο πλησιάζεις προς την είσοδο τόσο πυκνώνει η βλάστηση και δυναμώνει ο θόρυβος. Πραγματικά, τα νερά πέφτουν από όλες τις μεριές και τα γεφυράκια δημιουργούν με το κυρίαρχο πράσινο ένα μοναδικό χάδι πάνω στον αμφιβληστροειδή. Μια πολύ μικρή, απειροελάχιστη γεύση του χαμένου παραδείσου της τρυφής. Μια πεμπτουσία ψυχική ηρεμίας και ευδαιμονίας. Δεν χορταίνεις να το βλέπεις. Δεν χορταίνεις να το ακούς. Οι μηχανές και τα φλας δεν σταματούν να εγκλωβίζουν χρόνο, ανθρώπους και περιβάλλον μέσα σε μια φωτογραφία. Κοιτάζω όλο αυτό το πανέμορφο θέαμα κι αναρωτιέμαι αν θα ήταν πραγματικά τόσο μοναδικό χωρίς την παρουσία των ανθρώπων. Και αν ο άνθρωπος έντυνε την φύση έτσι, τόσο όμορφα όπως εδώ, με φροντίδα και αγάπη. Αλήθεια σκεφτήκαμε ποτέ πως έχουμε γεννηθεί για να ζούμε σε τέτοιο περιβάλλον; Ίσως αυτή να ήταν και η φιλοσοφία που τοποθετήθηκαν οι πρωτόπλαστοι στον παράδεισο. Όλα όμως ακούγονται ωραία, φτάνει να μη λειτουργούμε με μίσος ή αδιαφορία για τον χώρο που μας φιλοξενεί.

16

Πληρώνουμε τα εισιτήρια για την είσοδο στο σπήλαιο και ο ξεναγός ακούγεται στην κλισέ ξενάγηση. “Η λιθολογική σύσταση του Φαλακρού όρους… Η µορφολογική µελέτη του σπηλαίου έδειξε… έχουν σχηµατιστεί διευρύνσεις και στενώµατα (σιφώνια), σταλακτικός διάκοσµος… και λίγοι λόγω της ροής των υδάτων σταλαγµίτες…  Ο πυθµένας του σπηλαίου καλύπτεται από αποθέσεις ιλύος, αργίλου και άµµου, των οποίων το πάχος είναι πάνω από 10 µέτρα… μπλα μπλα μπλα” Διαβασμένος καλά μας ξεναγεί στα αρχιτεκτονικά και καλιτεχνικά δώματα της φύσης. Όλος ο περίπατος περί τα πεντακόσια μέτρα γίνεται σε έναν διάδρομο πάνω στο ποτάμι. Μας εκστασιάζει το μεγαλείο του, μας εντυπωσιάζει το απόκοσμο. Νιώθω παρείσακτος στον χώρο. Αισθάνομαι να με κοιτούν μάτια με περιέργεια. Εκεί μέσα ζει ένας κόσμος αόρατος στα δικά μας ανοίκεια μάτια. Όμως τον νιώθει, τον βλέπει η ψυχή σου.

13

Στην επιστροφή από το τέρμα της σπηλιάς και πριν την είσοδο από όπου μπήκαμε ένα μικρό οκτάγωνο πλάτωμα μας πηγαίνει σε άλλο διάδρομο για την έξοδο. Ένα τεχνητό τούνελ που θα καταλήξει σε μια τεράστια αίθουσα με το ποτάμι να κάνει πολύ φασαρία και να γυρνάει έναν τεράστιο τροχό με κουβαδάκια γεμάτα νερό, παλιά εφεύρεση για ύδρευση της γύρω περιοχής. Το σπήλαιο τελειώνει με ένα παρεκκλήσι. Προσαρμοσμένο το σώμα τόση ώρα στους 17 βαθμούς της κλίμακας Κελσίου νιώθει έντονα την διαφορά θερμοκρασίας. Εδώ μαζευόμαστε για την κλασσική φωτογραφία που θα μας θυμίζει πως κάποτε ήμασταν κι εμείς εκεί. Και ήμασταν όλοι αυτοί που θέλαμε να ήμαστε και δεν ήταν όλοι όσους θα θέλαμε να ήταν. Αυτοί κι αυτοί, κι αυτοί, όλοι φίλοι και συνταξιδιώτες.

IMG_20150531_161010

Ανεβαίνουμε λιγομίλητοι στο λεωφορείο. Ο εγκέφαλος προσπαθεί να αφομοιώσει τόση πληθωρική ομορφιά, τόσα πολλά στοιχεία και χρώματα. Και αν δεν είναι πρωτόγνωρα είναι πολύ σπάνια. Μετρούμε τους διπλανούς και ξεκινούμε για την επόμενη στάση που είναι ο νεροπαράδεισος στο Κεφαλάρι Δράμας. Δίπλα στο χωριό Δοξάτο. Η διαδρομή μας περνάει μέσα από την όμορφη Δράμα με μια εξπρές και περίεργη ξενάγηση, κάτι σαν σπασμένο τηλέφωνο ανάμεσα στην Δάφνη  και τον Σταύρο. Κι ως που να δούμε και ως που ν’ ακούσουμε ήμασταν έξω από την πόλη. Κατάφερα όμως να συγκρατήσω τον χώρο με την Ονειρούπολη, της πανέξυπνης εκδήλωσης του Δήμου Δράμας που γίνεται για ένα ολόκληρο μήνα τα Χριστούγεννα.

27

Το σώμα ζητάει ξεκούραση και ηρεμία. Ζητάει φαγητό, κρασί. Και την βρίσκει σε ένα υπέροχο περιβάλλον με νερά να τρέχουν από παντού. Ο κόσμος πολύς και πάνω στο πάλκο του εστιατορίου μουσικοί στέλνουν νότες και μέτρα για όλα τα γούστα και τις χορευτικές προτιμήσεις. Καθαγιάζεται η ψυχή με όλο αυτό το ήρεμο ξεφάντωμα σε φυσικό μέγεθος. Ανοίγει το γυάλινο κλουβάκι και απελευθερώνεται η μυσταγωγία του αλκοόλ. Το τοπίο αρχίζει να γίνεται Διονυσιακό μα όχι για πολύ. Η θορυβώδη ακολουθία του από Μαινάδες, Σάτυρους και Σειλινούς χάνεται γρήγορα μαζί με τον Ποντιακό χορό του Μένιου και του Τριαντάφυλλου  αφήνοντας έτσι στον ουρανίσκο μας μια γεύση πείνας και δίψας. Κι ας ήμασταν χορτάτοι. Κι ας ήμασταν ξεδιψασμένοι.

4

Βολευόμαστε φαγωμένοι πάνω στα καθίσματα όλοι μας και προσπαθούμε να ευχαριστηθούμε το υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι την Καβάλα. Οι στροφές στον Άγιο Σίλα και η απότομη κατηφόρα θα μας φέρει παραλιακά κοντά στα ντοκ των ferries για Θάσο. Μαύρος τεράστιος ο όγκος του επίνειου νησιού κοσμεί τον Καβαλιώτικο ορίζοντα. Ψηλά στο καφέ, πρώτο στην θάλασσα. Ρουφούμε αλμύρα, ιώδιο και… καφέ. Πειραζόμαστε και γελάμε ανέμελα σαν μαθητούδια. Κι αν ήταν αυτός ο σκοπός της εκδρομής έ τότε… πέτυχε απόλυτα. Ο φίλος μας πρόεδρος κερνάει από έναν κουραμπιέ Νέας Καρβάλης. Θα περιπλανηθούμε για λίγο στην παραλία και ύστερα θα ανεβούμε όλοι στο λεωφορείο για την επιστροφή.

IMG_20150531_131637

Προσεκτικά ο οδηγός κατεβαίνει το μισοχιονισμένο Πήλιο και μπαίνει στην πόλη του Βόλου. Εδώ σχεδόν μας βρίσκει το σκοτάδι και η μαυρίλα του ουρανού γίνεται ψιλή ασταμάτητη βροχή που θα μας συνοδέψει μέχρι το τέλος της διαδρομής στην πλατεία Αριστοτέλους, στο άγαλμα του Βενιζέλου. Φρόντισα να καθίσω πίσω της για να ανασαίνω την ανάσα της και ν’ ακούω τους χτύπους της καρδιάς της. Στο τέλος του ταξιδιού ήμουν και πάλι ο σύντροφός της. Αυτή την φορά για πάντα. Θυμάμαι πως μόλις κατεβήκαμε από το λεωφορείο έχωσε το χεράκι της στο δικό μου χαμογέλασε και είπε “Πάμε”. Σαράντα δύο χρόνια δοκιμάστηκε η συντροφικότητά μας και άντεξε. Ένα ταξίδι με λεωφορείο άχρωμο, μια εκδρομή ανούσια έγιναν η αιτία να βρω τα βήματα για ένα υπέροχο ταξίδι στην ζωή πλάϊ στην μάνα των παιδιών μου, πλάϊ στην αγαπημένη μου. Αστείο φαίνεται πολλές φορές να ψάχνουμε αυτό που βρίσκεται μπροστά μας και δεν χρειάζεται παρά ένα χαμόγελο να το κατακτήσουμε.

9

Τώρα καθισμένος δίπλα της καθώς επιστρέφουμε από Καβάλα βλέπω το προφίλ της με φόντο το συνεχώς εναλλασσόμενο τοπίο και δεν αντέχω στον πειρασμό. Σκύβω και την φιλώ τρυφερά. Αργότερα θα φτάσουμε στο τέρμα. Πέρασα το χέρι μου στην πλάτη της και της είπα γλυκά “Πάμε”.

8

Έζησα δυό εκδρομές ταυτόχρονα, η μία με αναδρομικότητα. Τότε ήμουν 24 χρονών και σήμερα 67! Και οι δύο εκδρομές με την σημαία της Hellenic Steel. Αυτής που τώρα μας πονάει να την βλέπουμε να κλείνει. Δεν σας κρύβω πως οι μνήμες της μιας πολλές φορές στην εκδρομή σκέπαζαν την πραγματικότητα της άλλης. Σας ευχαριστώ που μ’ ακούσατε και μοιραστήκατε μαζί μου μια συμπτωματική ανάμνηση όσο και δυνατή, καταλύτης για την ζωή μου.

11

Όμως περάσαμε πολύ καλά και ευχαριστώ όλους τους φίλους και φίλες για την παρέα τους. Για να παραφράσω ένα τραγούδι με τον Γιάννη Πουλόπουλο που έλεγε. Πάει κι αυτή η εκδρομή(Κυριακή), κι ας καρτερούμε γι άλλη!  Πρόεδρε ακούς;

Για όσους επιθυμούν να πάρουν πληροφορίες για την Δράμα πατήστε εδώ.

http://eureka.lib.teithe.gr:8080/bitstream/handle/10184/1127/ververoglou_main.pdf?seqIMG_20150531_132156uence=1IMG_20150531_132133IMG_20150531_161415IMG_20150531_180332IMG_20150531_123058

760171115

IMG_20150531_161209

Advertisements