Ετικέτες

,


γραφει ο πασχαλης

πρώτο μέρος

26

 

Χαμογελαστό το πρωϊνό μ’ ένα μαχμούρη ήλιο να στέλνει τις πρώτες του αχτίνες μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο. Τυφλώθηκαν τα μάτια μου συνηθισμένα στο σκοτάδι που τους πρόσφεραν τα σφαλιστά βλέφαρα. Το γλυκό κουδούνισμα του ρολογιού δεν έφτασε να ημερέψει τα νεύρα από το ξύπνημα. Τώρα, σκυμμένος πάνω από μια βρύση προσπαθώ στην δροσιά του νερού να ξεπλύνω τα νυχτερινά κατάλοιπα και να βάλω σε λειτουργία όλα μου τα κύτταρα. Αλήθεια, ευεργετική η επίδραση του νερού επάνω μου. Ξυπνώ και τολμώ να κοιτάξω τον αιώνιο Απόλλωνα στα μάτια μόλις για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου. Δικό του προνόμιο να σε κοιτά άφοβα κατάματα κι εσύ να σκύβεις μπροστά στο μεγαλείο του. Γλυκιά λουσμένη η μέρα, μας αποζημιώνει από  το χάλασμα της βδομάδας. Και ήταν η αγωνία για την εκδρομή που τόσο περιμέναμε. Κυριακή πρωί, η τελευταία μέρα του Μαγιού, η τελευταία μέρα της Άνοιξης. Και μας την χάρισε άφθονα σαν Ανοιξιάτικη τέτοια.

50

Το αρθρωτό δεν άργησε να σταματήσει στην στάση κι εγώ με το Λενιό μου και μια κοπελίτσα οι μοναδικοί επιβάτες να ταξιδεύουμε από την Λαμπράκη και Εγνατία για την Αριστοτέλους. Οι δρόμοι σχεδόν άδειοι και κει στο Σιντριβάνι το λεωφορείο σταματάει στο κόκκινο φανάρι. Κοιτώ μ’ ενδιαφέρον  το αριστούργημα Cor-Ten άγαλμα της κατά Ζογγολόπουλο Νίκης της Σαμοθράκης δεύτερου στη σειρά μετά τον Λευκό Πύργο συμβόλου της Θεσσαλονίκης. Τα μάτια ζωηρεύουν και οι μηχανισμοί της μνήμης μπαίνουν σε λειτουργία για να αναπλάσουν την εικόνα όπως ήταν ακριβώς σαράντα δύο χρόνια πριν…

51

Μέσα σε ένα αστικό λεωφορείο της εποχής επί της Αγγελάκη μπροστά στο κόκκινο φανάρι. Ούφ, δεν την πολύ γουστάρω αυτή την εκδρομή. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάω. Οκτώβρης μήνας και η πρωϊνή μουντάδα γεμάτη υγρασία με τρυπάει. Ασυναίσθητα τυλίγομαι στα χέρια μου μέσα στο καφέ σουέτ μπουφάν και λουφάζω πάνω στην σκληρή θέση. Είκοσι τέσσερα χρονών παλικαράκι και ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πηγαίνω Φθινοπωριάτικα σ’ αυτή την εκδρομή στο Πήλιο που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρία Χάλυβος. Η Hellenic Steel Co. Σταματημένο τούτο δω το λεωφορείο μπροστά στο κόκκινο φανάρι κι εγώ κοιτώ αδιάφορα το σκουριασμένο εξάμβλωμα με τους κύβους και τα τετράγωνα κολλημένα τόνα πάνω στο άλλο, μπροστά στην έκθεση. “Δεν είχαν που να δώσουν τα λεφτά τους οι άνθρωποι και… μα τι πράγμα είναι αυτό που έκαναν; ” Σηκώνω αδιάφορα τους ώμους και τα μάτια μου καρφώνονται στον άδειο δρόμο καθώς το λεωφορείο αφήνει την Αγγελάκη και μπαίνει στην Εγνατία. Καθαρή η ατμόσφαιρα παρά την Φθινοπωρινή μουντάδα και το μάτι πιάνει μέχρι και την Βενιζέλου. Ύστερα το τοπίο χάνεται πίσω από την αδυναμία του ανθρώπινου ματιού.

IMG_20150531_092317

Κοντεύω να φτάσω στην Αριστοτέλους και ακούω το ηλεκτρικό γκόνγκ που χτυπάει καθώς κάποιος πατάει το κόκκινο κουμπί για στάση. Σηκώνομαι βαρύς και απρόθυμος. Το πόδι μου πατάει στο πεζοδρόμιο μπροστά στην ίδια πάντα στάση και το μάτι μου καρφώνεται μπροστά στα δέκα μέτρα. Μένω σύξυλος, άγαλμα.  Μπροστά μου στα δέκα μέτρα αγγελική οπτασία τυλιγμένη στα μπλε. Ξανθά τυλιγμένα μαλάκια Αρλεκίνια και μάτια καρφωμένα πάνω μου. Η ψύχρα ανεβάζει τον γιακά από το μπλε παλτό και το γλυκό προσωπάκι με σαγηνεύει. Είναι η Ελένη μου, το κορίτσι μου! Ή μάλλον ήταν, γιατί χωρίσαμε πριν δέκα μέρες χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Στέκεται εκεί τώρα μπροστά μου, δίπλα από την Μαρία Καραγκιαούρη. Κι εγώ την ήθελα όσο ποτέ άλλοτε. Σε Αυτή την εκδρομή στο Πήλιο δεν θα την έχανα με τίποτα κι ας φύσαγε ψυχρά κι ας πετούσαν κάποια μαύρα σύννεφα τις σταγόνες τους παγωμένες πάνω στο μέτωπο και τα ρούχα μας. Σε λίγο τσούρμο σαν πεταλουδίτσες όλα τα κορίτσια έβγαζαν φωτογραφίες μπροστά στο λεωφορείο. Ήταν, μια φορά και έναν καιρό!

-Πασχάλη! Τα χέρια της Ελένης με άδραξαν από τον αγκώνα. Φτάσαμε! Μπρος κατέβα, τι έπαθες;

IMG_20150531_102453

Όλα έγιναν ένα τίποτα. Έσβησε τις οθόνες της η μνήμη και χάθηκαν όλα μπροστά στην πραγματικότητα. Σε λίγο τα μέλη του ταμείου μετάλλου γερόντων και ανικάνων προς εργασία, καθώς έλεγε το παλιό βιβλιάριο του ΤΑΠΕΜ μαζεύονταν. Μια εκδρομή του σωματείου συνταξιούχων και απολυμένων  της Hellenic Steel που τώρα χαροπάλευε. Εγώ στα εξήντα επτά και η Ελένη μου στα εξήντα δύο. Μια εκδρομή με αφετηρία την Αριστοτέλους και Εγνατία, και προορισμό το Μοναστήρι της Εικοσιφίνιτσας , το σπήλαιο στις πηγές του Αγγίτη κάτω από το Φαλακρό όρος στην Δράμα, το μεσημεριανό στον νεροπαραδεισένιο Κεφαλάρι και τον καφέ στην Βασίλισσα του βορρά την πανέμορφη Καβάλα.

IMG_20150531_102931Το σκηνικό αντάξιο της ηλικίας μας. Χαιρετάμε ο ένας τον άλλον . Φιλάμε ο ένας τον άλλον και καταβάλουμε προσπάθειες να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Βγάζει ο Στέλιος το ψάθινο καβουράκι για να πείσει τις συνάψεις του εγκεφάλου του προέδρου του σωματείου, τον αγαθό και αγνό Σταύρο, πως πρόκειται για τον Στέλιο τον Δισλή. Κι εκείνος μεταφέρει το περίεργο κόλημμα σε ένα παρατεταμένο άνοιγμα του στόματος. Νιώθω θλίψη και πόνο να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου στην χήρα του Ταφριάδη για τον άγγελό της που χάθηκε στα τριάντα επτά του. Κοντεύω να μην αναγνωρίσω τον φίλο μου Πασχάλη τον Πανόπουλο με την αλλαγή που έκανε, φιλώ συγκινημένος την γυναίκα του την Μαριάννα. Δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω την γυναίκα του Αλέκου του Σιμητόπουλου, χαιρετώ εγκάρδια τον Γιάννη, τον Δημήτρη τον Τασιούλη με την γυναίκα του, τον Μαρμαρόπουλο, τον Χαβιά τον, τον, τον… τους χαιρετώ όλους και χαίρομαι γιατί τους θεωρώ πια μέρος από την ζωή μου. Ίσως πολλές φορές περνούσαμε περισσότερες ώρες από ότι με τις οικογένειές μας. Δεν θέλω να θυμάμαι την ατάκα συναδέλφου όταν του είπα για την εκδρομή. “Άσε ρε που θα πάω μ’ αυτούς!” Κακός γείτονας νάταν θα τον συμπαθούσες αλλά…. Ήμασταν εκεί όσοι… αυτοί που θέλαμε να ήμαστε και έλειπαν όλοι οι άλλοι που θα θέλαμε να είναι.

IMG_20150531_110646

Το λεωφορείο όμως ξεκινάει ακριβώς στις οκτώ και τριάντα μέσα σε μια ηλιόλουστη και όμορφη μέρα. Η οδός Λαγκαδά μας φέρνει έξω από την  Θεσσαλονίκη πάνω στην ταξιδοπλανεύτρα  Εγνατία οδό. Βαρύ το λεωφορείο στα χέρια του έμπειρου Δημήτρη γίνεται εργαλείο για την ομορφιά στην αλλαγή τοπίων και την χαρά μιας εκδρομής. Ο φιλότιμος Σταύρος μας ενημερώνει, μας ψυχαγωγεί. Κάνει ότι περνάει από το χέρι του να μας δει χαρούμενους. Τρέχουμε στο πλάϊ των λιμνών Αγίου Βασιλείου και Βόλβης. Τα νερά τους στέκουν νωχελετικά αφού ο Αίολος μάζεψε στο ασκί του όλους τους ανέμους, δώρο σε κάποιον σύγχρονο Οδυσσέα. Κοιτώ την Βόλβη και αναρωτιέμαι γιατί έμεινε τόσο αναξιοποίητη και το μάτι μου καθάρια φτάνει στην απέναντι πλευρά στην Απολλωνία στον φιλόξενο φίλο μου τον Δημήτρη. Γνωστά ταξίδια σε γνωστούς δρόμους και μέρη με γνωστούς ανθρώπους.

IMG_20150531_102907

 

Βγαίνουμε από την Εγνατία οδό και περνάμε σύριζα με τον λόφο Καστά στην Αμφίπολη. Εκεί που τόσο καιρό χτυπούσε η καρδιά της ανθρωπότητας πιστεύοντας κρυφά σε κάποιο θαύμα για τον τάφο του μεγάλου στρατηλάτη, του Αλέξανδρου.

Ο δρόμος μας οδηγεί στην βόρεια πλευρά του Παγγαίου όρους. Του πιο ήμερου και καταπράσινου βουνού στην Μακεδονία. Περνάμε το χωριό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την Πρώτη, και στρίβουμε δεξιά να πάρουμε την Δαιδαλώδη ανηφοριά για το ιστορικό μοναστήρι.

Οι στροφές υγρές και δύσκολες. Όσο ανεβαίνουμε βλέπουμε κάτω μας την όμορφη πόλη του Βόλου να τυλίγει τον Παγασητικό και στο βάθος σαν παραπαίδι της στεριάς η μεγάλη Εύβοια. Κάθομαι στα πίσω καθίσματα του λεωφορείου και το μόνο που βλέπω σε κάποιες στιγμές είναι τα ξανθά μαλάκια της Ελένης. Βρίζω τον εαυτό μου για το ξαστόχημα να την χωρίσω. Τώρα καταλάβαινα πως ήταν ότι μου έλειπε. Ο Βάκης με πειράζει και η Κατερίνα με τσιγκλάει. Ξέρουν τον πόνο μου και με πειράζουν. Το λεωφορείο φτάνει κάποτε σε νένα ξενοδοχείο και περνάμε την υγρή και καθαρά Φθινοπωρινή μέρα από τον ένα καφέ στον άλλο με μόνη διασκέδαση τα αστεία του Βαγγέλη του Ραγκούση. Κάπου εκεί ανάμεσα στην φθορά και στην προσπάθεια για να την κάνω να ζηλέψει με δόλωμα μια… μουστακαλού ξανοίγομαι και της ζητώ να ξανασμίξουμε. Η τιμωρία που μου επέβαλλε έκανε ακόμη πιο ανιαρή την μέρα και αναθεμάτιζα την εκδρομή αλλά… το βήμα έγινε και ο χρόνος ήταν αυτή την φορά με το μέρος μου.

IMG_20150531_104045

Χαμογέλασα αδιόρατα με τα μάτια μου να εστιάζουν στην πραγματικότητα. Το λεωφορείο ήδη έπαιρνε την τελευταία του στροφή για το πλάτωμα μπροστά από το Μοναστήρι της Εικοσιφίνιτσας. Πολύς κόσμος, πολλά αυτοκίνητα και η Μονή έχασε την προσωπικότητά της. Έγινε ένα θηριοσυγκρότημα με πολυτελή κελιά και σκεπάστηκε με πέτρα. Μοναδικό στολίδι της η μαρμάρινη άσπρη γούρνα με το παγωμένο ατόφιο νερό του Παγγαίου να τρέχει αέναα δροσίζοντας ανθρώπους, ζώα και πλατάνια. Ο ευλογημένος καφές και το διαβασμένο λουκουμάκι λόγω συνωστισμού δεν πάρθηκε ποτέ. Έξω στο πλάτωμα στο επαγγελματικό καφέ ο Βαγγέλης μας κέρασε τον πολυπόθητο καφέ με τα απαραίτητα κεράσματα.

Η κατάβαση πιο εύκολη χάρη στα έμπειρα χέρια του οδηγού. Ο δρόμος για το σπήλαιο άνετος χωρίς πρόβλημα. Αφήσαμε διασταυρώσεις και χωριά ακολουθώντας τις πινακίδες για να φτάσουμε κάποτε και με την βοήθεια του Θανάση στους πρόποδες του Φαλακρού όρους εκεί στο άνοιγμα που άρχιζε το σπήλαιο. Τίποτε δεν σε προετοιμάζει απ’ έξω γι αυτό που θα απολαύσουν και οι πέντε αισθήσεις μόλις περάσεις στον προθάλαμο του παραδείσου.

Συνεχίζεται…

IMG_20150531_131759

Advertisements