Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος

road1

Αφήνω,

με παίρνει ο δρόμος στις δικές του ράγες.

Τρέχω, ελίσσομαι και προσπαθώ

ν’ ακολουθήσω το δικό του νήμα.

Ξέρω,

έξω από αυτό είμαι χαμένος.

Δυό ρόδες οδηγούν

και άλλες δυό ακολουθούν.

Λάμπουν γυαλιστερές στον ήλιο οι ζάντες

μπερδεύουν το μπρος, το πίσω

κι εγώ,

απλά ονειροβατώ πάνω στο αν και στο εφ’ όσον

στην κόψη ενός ίσως και ενός μπορεί.

Κάπου,

τελειώνει τ’ όνειρο και σταματά ο δρόμος

ήταν κι αυτή για αύριο μια ξεχασμένη διαδρομή

ανάμεσα στις τόσες άλλες.

Αύριο πάλι,

Κάθε εκκίνηση και νέα αρχή κάθε στροφή η ίδια

Στο τέλος η ίδια ξεχασμένη διαδρομή.

Μπορεί, που ξέρεις… κάποτε…

να βγω απ’ το εγκλωβισμένο όνειρο

Κάποιοι μοντέρνοι καιροί το είπαν Μatrix.

Υπάρχουν, αλήθεια, πυξίδες να δείχνουν τον Θεό;

Advertisements