Ετικέτες

,


γράφει ο απόμαχος χαλυβουργός

stainless-steel-coils-250x250Απ’ ότι τελικά φαίνεται θα μείνουν καμιά πενηνταριά άτομα να συνοδέψουν τον ”νεκρό” στην τελευταία του κατοικία προς το τέλος του Αυγούστου ενεστώτος έτους. Ο λόγος βέβαια για την βαριά βιομηχανία της Hellenic Steel. Της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Χάλυβος Α.Ε. Του “δικού” μας Χαλυβουργείου. Μια παραγωγική βιομηχανία  ψυχρής έλασης χαλυβδόφυλλων απλών ή με επικάλυψη κασσιτέρου/ψευδαργύρου.

Σχεδόν μισό αιώνα γυρνούν τα ρόλα  του πατώντας την λαμαρίνα για να την φέρουν σε επιθυμητό πάχος και να την “εξευγενίσουν” με κασσίτερο ή ψευδάργυρο. Για να την περιλάβουν στην συνέχεια οι μικρότερες μεταποιητικές βιοτεχνίες και να την μετασχηματίσουν σε οτιδήποτε μεταλλικό εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου.

Μια κυψέλη ανθρώπων που έφτασε να έχει στις αρχές του 1980 πάνω από 1300 άτομα. Έβλεπες τα λεωφορεία να πηγαινοέρχονται κουβαλώντας αυτό το μελίσσι και στις τρεις βάρδιες λειτουργίας του. Άκουγες τον δυνατό θόρυβο των ελάστρων και των γραμμών παραγωγής. Των τεράστιων γερανογεφυρών και των ανυψωτικών μηχανημάτων(clarks). Μύριζες την περίεργη μυρουδιά του ανάκατη από σίδερο, λάδια και οξέα και χανόσουν μέσα στον τεράστιο και πανύψηλο χώρο του. Ένιωθες λες και συντονίζονταν ο χτύπος της καρδιάς των εργαζομένων με το χτύπο της λειτουργίας καθώς έτρεχαν τα φορτία δυό ηλεκτρικών υποσταθμών και ζωντάνευαν τα μηχανήματα. Άνθρωποι και μηχανές τιθασευμένες. Δευτερογενής παραγωγή με μεγάλη συνεισφορά στην ανάπτυξη του τόπου. Δύναμη ώσης στην οικονομία, ευημερία για πολλούς εργαζόμενους με δικαίωμα στο όνειρο και την οικογένεια.

Έζησα από κοντά αυτό το “θηρίο”. Ένιωσα την ζωντάνια της υψηλής πίεσης σε μια αντλία των push ups, την ακρίβεια περιστροφής με υψηλές ταχύτητες για τα βαριά δεδομένα των work/back-up rolls των ελάστρων, τις υψηλές θερμοκρασίες απόπτυσης και την επιβολή επικάλυψης με τσίγκο ή καλάϊ. Μισό αιώνα θαύμα. Με τα μηχανήματα να σπάζουν τα ρεκόρ παραγωγικότητας και με ατυχήματα μηδαμινά σε σχέση με την πολύ επικινδυνότητα της εργασίας. Ακόμη και με μια πυρκαγιά που την έβλεπα εκείνο το Σάββατο να κατακαίει σαν φλεγομένη και μη καιομένη βάτο τα… σίδερα! Ακόμη και τότε στάθηκε στα πόδια της και συνέχισε. Σημασία δεν είχε η πτώση αλλά το ξαναστήσιμο στα πόδια. Κι αυτό το εργοστάσιο τα κατάφερνε, χάρη στην μεγάλη θέληση και την αγάπη αυτών που το υπηρετούσαν.

Έφτασε κάποτε στο τέλος της δεκαετίας του ενενήντα και άλλαξε χέρια, για ακόμη μια φορά. Πήραν οι Ιταλοί με την ILVA το πλειοψηφικό πακέτο και άρχισαν τις αλλαγές. Μέχρι και παραγωγικό ζεύγος ηλεκρικού ρεύματος κατασκεύασαν. Ύστερα θεωρήθηκε αποτυχία και ξηλώθηκε. Η μεγάλη επέκταση του ογδόντα τα είχε όλα. Μέχρι και την ανακατασκευή της γραμμής ηλεκτρολυτικής επικασσιτέρωσης. Δεν θα ξεχάσω τα λόγια του υπεύθυνου τότε μηχανικού για αυτό το έργο, του Στέλιου Ζώρη. “Φίλε μου, το μέλλον αυτού του εργοστασίου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτή την γραμμή. Χωρίς την επικασσιτέρωση το εργοστάσιο θα κλείσει. Πρέπει να γίνει νέα γραμμή μοντέρνα”  Και το μόνο που δεν έκαναν οι Ιταλοί ήταν μια νέα γραμμή επικασσιτέρωσης. Πόσο δίκαιο είχε!

Οι περισσότεροι εργαζόμενοι επενδύσαμε σ’ αυτό το εργοστάσιο όλη της εργασιακή μας ζωή. Τριάντα πέντε χρόνια! Αλλά και οι υπόλοιποι, το αγαπήσαμε, το πονέσαμε. Παλέψαμε! Ήταν η ίδια μας η ζωή. Της “πουλήσαμε” ένα κομμάτι της ζωής μας κι αυτή μας αντάμειψε με δύναμη βιοπορισμού. Μας έδωσε δικαίωμα στα όνειρα και στην δημιουργία οικογένειας. Ύστερα μας έδωσε ένα χάδι ξεκούρασης όταν ασπρομάλληδες πια το αποχαιρετίσαμε. Πήραμε αποζημίωση και υψηλές συντάξεις. Και ξέρουμε δα σήμερα πόσο σπουδαίο ήταν αυτό.

Δεν θεωρώ ότι κάνω κάτι σαν επικήδειο. Άλλωστε ούτε το θέλω, ούτε το μπορώ. Μια επαναληπτική ρομαντική ματιά στο παρελθόν έριξα. Νιώθω λύπη σαν αυτή που ένιωσα όταν πριν καιρό “είδα” το κουφάρι των Χημικών Βιομηχανιών απέναντι από την Hellenic Steel. Τους γείτονες που μας έστελναν τις συννεφιές τους και δάκρυζαν τα μάτια μας και έκαιγε ο λαιμός μας. Ιδιαίτερα όταν φύσαγε Απηλιώτης. Εκεί μέσα γνώρισα πολλούς φίλους και τους έκανα συγγενείς. Εκεί γνώρισα και την  γυναίκα μου. Πόσο αμέτοχος και αδιάφορος μπορώ να βλέπω το “θηρίο” να ξεψυχάει και να αποκλείει νέους ανθρώπους που πίστεψαν  πως θα γίνουν μέρος της ζωής του.

Αν κλείσει τελικά θάναι κρίμα για τον τόπο και την ευημερία της τοπικής κοινωνίας και φυσικά της αγοράς. Και οι καιροί μόνο κατάλληλοι δεν είναι για κάτι τέτοιο.

Πριν ζητήσουμε επενδύσεις για την ποθητή ανάπτυξη ας φροντίσουμε να μη χάσουμε τις ήδη υπάρχουσες.

Advertisements