Ετικέτες

,


Έτοιμο να χτυπήσει το καμπανάκι για την τελευταία πράξη στα περίπου 45 χρόνια λειτουργίας της χαλυβουργίας

HSC

 της Άννης Καρολίδου από voria.gr
Ετοιμάζονται οι μέτοχοι της Hellenic Steel AE, για τη γενική συνέλευση, αύριο Πέμπτη, η οποία, όπως εκτιμάται, θα επισφραγίσει την εκκαθάριση της εταιρείας, που βεβαίως είχε αποφασιστεί από τον περασμένο Οκτώβριο αλλά δεν είχε προχωρήσει καθώς υπήρχαν ελπίδες για την εξεύρεση αγοραστών.

Τελικώς οι μήνες αυτοί της αναμονής πέρασαν και μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν νέα θετικά μηνύματα από τους ξένους που έδειξαν κάποιο αρχικό ενδιαφέρον για τη χαλυβουργία, το γερμανικό fund, τους Ρώσους χαλυβουργούς αλλά και το κολοσσό του κλάδου, την Arcelor- Mittal.

Στο μεταξύ, οι εργαζόμενοι στις επανειλημμένες επαφές τους με τους πρώην και τους νυν κυβερνώντες, εισπράττουν μεν ειλικρινή συμπάθεια, αλλά και την αδυναμία της ελληνικής πλευράς να ασκήσει αποτελεσματική πίεση στην ιταλική μεγαλομέτοχο, την ILVA, που έχει περάσει στον έλεγχο του ιταλικού δημοσίου.

Κι όσο ο καιρός περνά χωρίς να υπάρχει πρόοδος στο θέμα της εξεύρεσης επενδυτή για το μερίδιο της ΙLVA (77,12%), μειώνεται το προσωπικό με την αποχώρηση στο τρίμηνο Ιανουαρίου – Μαρτίου 2015 συνολικά 33 ατόμων, ενώ ο εκκαθαριστής προχωράει, όπως πληροφορείται η Voria.gr, στις διαδικασίες εκκαθάρισης της βιομηχανίας.

Όπως προβλέπουν οι πλέον «απαισιόδοξοι» κατά κάποιους και, πλέον «ρεαλιστές» κατ’ άλλους, η μεγάλη αυτή βιομηχανική μονάδα, πνέει τα λοίσθια. Άλλωστε οι 194 εργαζόμενοι που έχουν μείνει, μετά τις αποχωρήσεις των 33, βρίσκονται σε διαθεσιμότητα μέχρι τις 13 Απριλίου.

Η γενική συνέλευση της Πέμπτης, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα κτυπήσει το καμπανάκι για την τελευταία πράξη στα περίπου 45 χρόνια λειτουργίας της χαλυβουργίας, της μοναδικής στην Ελλάδα στην ψυχρή έλαση, μίας εταιρείας που εφοδίαζε την εγχώρια βιομηχανία και πραγματοποιούσε εξαγωγές σε όλο τον κόσμο.

Σχόλιο του halyvourgos

Δε νομίζω να υπάρχει ‘Ελληνας που να μην ανησυχεί και να μην ενδιαφέρεται για μια τεράστια βιομηχανία από τις λίγες, δυστυχώς, που έμειναν στον τόπο μας, και που φτάνει στα όρια της παύσης λειτουργίας της. Ιδιαίτερα όταν αυτός ο Έλληνας πέρασε τριάντα πέντε από τα καλύτερα χρόνια της ζωής του εργαζόμενος μέσα σ’ αυτή την παραγωγική βιομηχανία. Η όλη κατάσταση δημιουργεί ανείπωτη θλίψη σε όλους όσους εμπλέκονται με τον έναν ή άλλο τρόπο. Στην πενηντάχρονη ιστορία της η εταιρεία πέρασε δυό τρεις φορές μεγάλη κρίση. Στην τελευταία φορά οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους δεν πήραν καν χαμπάρι πόσο κοντά πέρασε από το κλείσιμο. Και αν δεν έγινε αυτό ήταν χάρη στην επιμονή, εργασία και μεθοδικότητα κάποιων ανθρώπων που όμως πέρασε στα μουλωχτά. Και μιλώ για το σύστημα της ΠΑΕΓΑ με την τράπεζα και τα καθημερινά σούρτα φέρτα με την ψυχή στο στόμα στην Αθήνα κάποιων εργαζομένων για να μη σταματήσει η με το σταγονόμετρο δοσομετρική παραγωγή. Αλλά αυτά θα τα γράψω κάποια στιγμή σε συνεργασία με ανθρώπους που έζησαν αυτή την περιπέτεια στο πετσί τους.

Σέβομαι την δουλειά και την αγωνία των εργαζομένων. Απέφυγα επιμελώς να σχολιάσω οτιδήποτε για την εταιρεία πέραν από κάποιες αναμνήσεις που μονάχα ιστορικές αστείες αναδρομές μπορούν να θεωρηθούν. Θα μπορούσα λόγου χάρη να στηλιτεύσω την ανυπαρξία στη σημερινή ηλεκτρονική επανάσταση ενός υπεύθυνου site από μέρους της διοίκησης του σωματίου «Ο ΧΑΛΥΨ». Όπου θα μπορούσε ο καθένας να ενημερωθεί από υπεύθυνα άτομα για την βιομηχανία και τους εργαζομένους της. Αλλά κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει κανέναν να ενδιαφέρεται και να λέει ελεύθερα την γνώμη του, μέσα στα επιτρεπτά πάντα πλαίσια, για μια εργασία που την έζησε από κοντά και για πολλά χρόνια. Άλλωστε σε δημοκρατία ζούμε και το μεγαλύτερο ατού της είναι η ελευθερία έκφρασης. Όσο κι αν ενοχλεί μερικούς…  

Halyvourgos

Advertisements