Ετικέτες

,


γραφει ο πασχάλης μωυσιάδης

4a867719c9b73378699dbabf81cacb66c41ac9ea496958a9fd7540e2bd25a07e

Ψηλός, φαρδύς με μεγάλο εκτόπισμα και χείλια χοντρά. Όχι άγαρμπος, μάλλον συμπαθητικός ιδιαίτερα όταν χαμογελά και τον κάνει να φαίνεται “αγαθός” γίγαντας. Καλό παιδί και διώκτης του υμεναίου. Άλλο το εξώφυλλο και άλλο το μέσα. Μέσα… μέσα για μέσα… ψυχούλα. Ναι, έτσι είναι ο Μάκης. Η μεγάλη του αδυναμία η μουσική. Γι αυτό και είναι οργανωμένος DJ- εννοώ επαγγελματικά. Παρ’ ότι πέρασε την μέση πλαγιά του βουνού και κοντεύει τα πενήντα εννιά δεν φαίνεται ούτε καν για σαράντα πέντε.

Τι να κάνουμε ρε Λάκη, τόχετε.  Και συ όπως κι αυτός. Θαρρείς και το ελιξίριο της νεότητας… πηγάζει από μέσα σας. Ποιος είναι ο Λάκης; Φίλος! Φίλος παιδικός, φίλος νεανικός, φίλος μέσης και τώρα στα εξήντα φεύγα… γεροντόφιλος. Δείγμα ευγένειας και καλαισθησίας. Ο κόσμος λέει “άσε τι φαίνεσαι αλλά πως νιώθεις”. Μπούρδες! Αυτοί και φαίνονται νέοι και νιώθουν νέοι. Ενώ εμείς φίλε Γιώργο στραβώσαμε πάνω σ’ αυτή την αρρώστια που λέγεται γήρας. Καλά, καλά  δεν είναι γήρας αλλά λίγο πιο κάτω απ’ αυτό τοοοο… γήρας και λίγο πιο πάνω από τον φίλο μου τον Μάκη.

d761e355890801803e82965a4c7a5016bd89a6e23f3f8e15a304f96cc4aef90c

 

Ποιος; Ο Γιώργος; Φίλος κι αυτός και συνάδελφος για τριάντα πέντε χρόνια. Φάγαμε την Hellenic Steel με το κουτάλι. Γεμίσαμε ατέλειωτες σελίδες, ατέλειωτες ώρες και ρουφήξαμε ατέλειωτους καφέδες και ατέλειωτη… βιομηχανική σκόνη. Εμείς οι τέσσερις και ο έτερος της παρέας ο Θανάσης, ο λίγο γεματούτσικος, ο λίγο ψιλούτσικος, ο λίγο τσατιλίτσας… ο πολύ βαρύς, βαρύς… βαρύτονος. Και που να τον δεις τσατισμένο. Θα λες πως κατάπιε τηλεβόα. Πίσω από αυτό το βαρύτονο ύφος, μη θαρρείτε, κρύβεται ο σολίστ της καλοσύνης και της… τηγανιτής πατάτας. Τρέλα σου λέω, σαν μικρό παιδί. Το καρέ θα κλείσει με τον αδελφό του Μάκη, τον… ασυμμάζευτο Αλέξανδρο.

Ο Αλέκος είναι περίπτωση. Τέτοιους άκουγε ο Μπρέκοβιτς και φώναξε “τι φυλή κι αυτή η Ελληνική. Όλοι έχουν καλές φωνές και τραγουδάνε” . Έτσι το Αλεκάκι, να σου τραγουδήσει Διονυσίου, Καζαντζίδη και να λες άλλη μια από τα ίδια φίλε. Κι αν ξεχειλίζει κρέατα, αυτός ψυχικά λέει να ξεπεράσει τον αδελφό του. Φαίνεται η μάνα τους έκανε πολύ καλή δουλειά.

Εκεί στην παρέα ξαφνικά νάσου και σκάει μύτη ένα παλικαράκι στα πενήντα πέντε περίπου με μια θεόρατη φαλάκρα. Άσε Μανωλάκι είσαι τυχερός γιατί έγινες και πολύ trendy μ’ αυτό το “μαλλί”. Καλό παιδί και καλός συνάδελφος και καλός τεχνικός και καλός… προπονητής. Ένα του κουσούρι, ότι σκέπτεται το φωνάζει. Οπαδός του ακαδημαϊκού Αριστόβουλου Μάνεση με το γνωμικό “ο σιωπών δοκεί συναινείν”. Καθαρή και παλικαρίσια ψυχή. Μπήκε στο κλαμπ των συνταξιούχων πριν λίγο. Πάει φίλε μου ο 13ος και 14ος, τάχασες. Κέρδισες όμως μια θέση στην παρέα. Στην καρδιά μας την είχες κερδίσει με το σπαθί όσο ακόμη δουλεύαμε.

Έ; Κι γώ… άστο καλύτερα γιατί κοκκινίζω εύκολα. Τίποτε το ιδιαίτερο αν εξαιρέσεις ένα δείκτη νοημοσύνης 165! Ένα μπόϊ χάλια, κοντά στο 1.85! Ένα σώμα για φτύσιμο, σκέτος Άδωνις (όχι προς Θεού Γεωργιάδης). Κάπως έτσι θα έβαζα στην αίτηση για το χτίσιμό μου αν η μάνα μου πριν με κάνει μου ζητούσε την γνώμη μου. Όμως σ’ αυτόν ντουνιά έμαθα καλά πως κανένας δεν ρωτάει κανένα. Ο καθείς κάνει του κεφαλιού του.

Σας περιέγραψα την παρέα μας που μαζεύεται κάπου κάπου για να πνίξει το εύκολο δάκρυ που βγαίνει τώρα που μας πήραν τα χρόνια μέσα σε ένα γυαλί με τον Διονυσιακό διάολο να καίει τον καταταλαιπωρημένο οισοφάγο. Δεν θέλουμε και πολύ βέβαια γιατί στο δεύτερο θα σας πούμε μέχρι και την Γερακίνα, όμως… στο τέταρτο το διαλύουμε για να μη δίνουμε τροφή σ’ αυτόν τον πως τον λένε… Αλτσχάϊμερ ή κάτι τέτοιο.

Όμως, ζούμε και υπάρχουμε έστω και με καταράκτη, κοίλες, ζάχαρα, πιέσεις κλπ σε πείσμα του Αχέροντα που κάποια μέρα θα μας κάνει την τιμή να μας συνοδεύσει στα Ηλύσια Πεδία(καλά ακούσατε, καλά παλικάρια υπήρξαμε και συνεχίζουμε). Αλλά τώρα… υπάρχουμε και συμπληρώνουμε ο ένας τα κενά στην μνήμη του άλλου. Τριάντα πέντε χρόνια συμπόρευσης, δεν είναι και λίγα για να τα ξεχάσουμε. Και αυτό το site για μας όλους τους απόμαχους χαλυβουργούς έγινε.

Γιατί χάνεστε στη σιωπή σας; Τόσα χρόνια τριβής με άλλους πεντακόσιους(υπήρξαμε κάποτε και 1300!) δεν σας άφησαν μνήμες, πράγματα που θα θέλατε να τα μοιραστείτε μαζί μας. Τώρα πια στα …ήντα τόσα χρόνια τι έχετε να φοβηθείτε εκτός από τον εξαποδώ;

ΥΓ1. Εδώ έλειπε ακόμα ένα μέλος της παρέας ο Δημήτρης Ψαλτόπουλος που δούλευε κάποτε στο Χημείο. Όπως καταλαβαίνεις δεν μπορεί νάναι κάτι άλλο από εμάς (εκτός που είναι κοντούλης!) γιατί απλά θα τον αποβάλαμε σαν ξένο σώμα.

ΥΓ2.  Για την ιστορία: Ο Γιώργος Τζιαφέρης δούλευε στον προγραμματισμό της παραγωγής. Εγώ, ο Πασχάλης Μωυσιάδης, στην Αποθήκη. Ο Λάκης(Απόστολος) Χ#Ηλίας στο ηλεκτρολογικό. Ο Θανάσης Γραμματικός ήταν ηλεκτρολόγος. Ο Μάκης Παπαμαυροδής ηλεκτρολόγος και ο Μανώλης Διακάκης πέρασε από το Μηχανολογικό στην Αποθήκη. Ο Αλέκος Παπαμαυρουδής ήταν περαστικός από την γραμμή επικασσιτέρωσης.       

Advertisements