γραφει ο αρισταρχος

«…στα ξεψυχίσματα αγωνίζεται να αναδείξει έναν Έλληνα πρόεδρο.»

bigben

Δύο μέρες- δυό βήματα και ύστερα το τέλος. Μια αντιγραφή του προηγούμενου χρόνου, δεν έχει να δείξει και πολλά. Μονάχα αριθμούς στατιστικών. Σβησμένες ελπίδες ενός χαμένου παραδείσου και μιας πολιτικής αβεβαιότητας. Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το 2014 θάλεγα μάλλον πως ήταν άοσμο, άχρωμο, ασήμαντο.

Τώρα, εκεί στα ξεψυχίσματα αγωνίζεται να αναδείξει έναν Έλληνα πρόεδρο σαν μια εσωτερική υπόθεση κοινοβουλίου με έναν αμέτοχο και εν πολλοίς αδιάφορο λαό.

Το μόνο παρήγορο σε όλη του τη διαδρομή από εκείνη την Πρωτοχρονιάτικη Τετάρτη που έπαιρνε με ανείπωτες ελπίδες το χρίσμα του νέου χρόνου ήταν η όμορφη ανατολή του ήλιου που τάκανε να φαίνονται όλα σαν την ίδια πάντα χαρούμενη νότα.

Όμως φεύγει. Ήλθε και παρήλθε. Κι ας μην έκανε τίποτα. Άλλο ένα κενό στην σύντομη ζωή μας. Δεν λέω είχε αποκεφαλισμούς, θανατικά, καταλήψεις, εξαφανίσεις ολόκληρων αεροπλάνων, σεισμούς, πλημμύρες, πυρκαγιές και τσιτάτα των celebrities. Το τελευταίο είναι η ΟΡΓΗ όταν…

Μια χώρα, ένας λαός χτυπιέται με μανία από την φύση με πλημμύρες και θανάτους και δεκάδες χιλιάδες άστεγους και ο πρόεδρός τους απολαμβάνει ξέγνοιαστα με τον πλανητάρχη παίζοντας γκολφ. Και ναι ο πρόεδρας είναι “θου κύριε φυλακήν τω στόματί μου” αλλά ο πλανητάρχης ο δημοκράτης, ο οικογενειάρχης, ο σεμνός, ο ανθρώπινος γιατί δεν τον τσουβάλιαζε να τον ξαποστείλει κοντά στους δυστυχισμένους; Απίστευτοι πρόγόνοι μας πόσο πολύ πριν από όλους εμάς υπήρξατε “όμοιος ομοίω αεί πελάζει”.

Φοβάμαι πως και μόνο αυτό δείχνει το status της χωροχρονικής ιστορίας του 2014. Την αμέσως μεγαλύτερη μετά τον αιώνα ανθρώπινη μετρική μονάδα. Πάντα σε σχέση με το μέτρο της ζωής.

Εν κατακλείδι κι αυτή η χρονιά δίνει το ίδιο στίγμα με τις άλλες. Ανθρώπινη εκμετάλλευση, ανθρώπινη καταπίεση, ανθρώπινος εξευτελισμός.  Και μόνο έμεινε ο ίδιος κάθε πρωί ήλιος να ζωντανεύει ζωές, όνειρα, κι ελπίδες. Σε κάθε περίπτωση ήταν για όσους το έζησαν ένα κομμάτι της ζωής τους καλό ή κακό.

Advertisements