Ετικέτες


γραφει ο απομαχος

… και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα…

skeleton1_0

Παραβρέθηκα πριν λίγες μέρες σε μια εκταφή. Ένα περίεργο συναίσθημα, εκτός από τον πόνο για τον χαμό του δικού σου ανθρώπου. Ένας μαύρος σκελετός κι ένα κρανίο με δύο άδειες κόγχες που κάποτε μέσα τους έσφυζαν ζωή δυό γεμάτα κινητικότητα μαύρα πονηρά μάτια. Είναι αλήθεια πως τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε γίνει άσπονδοι φίλοι. Αιτία; Όλα αυτά που την ώρα του θανάτου φαντάζουν τελείως ηλίθια. Αλλά όσο ο άνθρωπος είναι εν ζωή κυριαρχούν οι βλακώδεις προτροπές, και δεν πολεμιούνται εύκολα. Κατεβάζουν όμως το επίπεδο τόσο χαμηλά που στο τέλος δεν γίνεται αντιληπτό ούτε από τον ίδιο.

Παρ’ όλα αυτά του στάθηκα στα τελευταία του και μέσα στην πενιχρότητά μου φρόντισα και για τα έξοδα της κηδείας του. Νάχει που λένε αξιοπρεπή υστερνά! Έτσι έχω λαμβάνειν από τέσσερα, παρακαλώ, παιδιά! Και για να το αντιστρέψω, όπου ο Θεός δεν δίνει ανήψια χαρίζει… παιδιά! Τώρα, με μπερδεμένα τα συναισθήματα παρακολουθώ μια διαδικασία τελικής και οριστικής λύσης. Θεριεμένος ο σχωρεμένος έγινε ένα μάτσο κόκκαλα που χωρούν όλο κι όλο σε μια άσπρη μαξιλαροθήκη. Δεν ξέρω αν υπάρχει ψυχή κι αν η δική του μας παρακολουθεί σ’ αυτή την διαδικασία αλλά…  Ωρέ  «φίλε», που έδυ σου η λεβεντιά; Τι να πω, νιώθω κι εγώ λίγο σαν… Περιστέρη. Ξεθάβω τους νεκρούς. Συνεχίζω την ιστορία από κει που σταμάτησε και την τελειώνω με μια μεγάλη τελεία. Ένα τερματικό σιδηροτροχιών. Από κει και πέρα αρχίζει η δική μου γραμμή.

Τους συλλογισμούς διέκοψε ο παπάς “…και πάλιν κατενόησα εν τοις μνήμασι και είδον τα οστά τα γεγυμνωμένα και είπον. Άρα τις έστι βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης ή δίκαιος ή αμαρτωλός; Αλλ’ ανάπαυσον , Κύριε, μετά δικαίων τους δούλους σου ως φιλάνθρωπος. ” Τίποτα πάτερ, τίποτα. Ένας απλός λαϊκός ήταν και τίποτε παραπάνω .

Αλήθεια, έριξαν ένα τρισάγιο μια ευχή στον σχωρεμένο του λόφου Καστά; Τις οίδε ποιος είναι! Θα του κάνουν και μια ανασύσταση προσώπου και, ιδού! Στρατηγός μέγας του μεγάλου του Αλεξάνδρου. Φύλακας κάτι πολύ πιο πολύτιμου από τον ίδιο. Και οι φύλακες από τότε που εφευρέθηκαν στέκονται μπρος στην πόρτα εισόδου. Ένα, ας πούμε, αρχαίο face control.  Έ τώρα κυρία Περιστέρη μου ξέρετε που να ψάξετε γι αυτήν.

Advertisements