Ετικέτες

,


γραφει ο απομαχος

pigolampides

Δεν γράφω ποιήματα, δεν ζωγραφίζω καν. Προσπαθώ να σκαλίσω άρθρα από το περίσσιο συναίσθημα που με πνίγει. Μα όλο κάτι μου λείπει.  Εγώ τα γράφω για να τα μοιραστούμε. Αν ήταν μόνο για μένα έφτανε ένα απόκρυφο ημερολόγιο να το ξέρουμε εγώ και η ψυχή μου. Αλλά, το μοιράζομαι γιατί εσάς ξέρω και σεις εμένα. Και αν δεν το καταφέρνω είναι γιατί πραγματικά δεν σας συμπορεύομαι. Γιατί, δεν αγγίζω τις ψυχές σας. Κι αυτό είναι το ατάλαντο.

Έτσι μου βγήκε και τόγραψα και μα την αλήθεια θέλω να το μοιραστώ με σας.

Δεν είμαι μόνος

 

Θέλω να γράψω ότι νιώθω

μα δεν έχω ταλέντο.

Θέλω να χρωματίσω το συναίσθημα που με πνίγει

Και πώς να το κάνω, αφού δεν γνωρίζω χρώματα.

Θέλω να γράψω τη ζωή σε έμμετρο στίχο

πως, εγώ, που δεν γνωρίζω τι είναι μέτρο;

Θέλω να  τραγουδήσω μαζί με τον κότσυφα

μα το μόνο που βγαίνει μια άναρθρη κραυγή.

Βλέπω, ακούω. Μα ως εκεί!

Με πνίγουν το συναίσθημα και όλα μου τα θέλω

μα γω, φυλακισμένος σε ένα δεν μπορώ

Με δύο δάκρυα και ένα πόνο.

Μόνο, να, εκείνη η φωνή. Πόθεν προέρχεται;

Κάνε τους άλλους να το δουν, εκείνοι να τ’ ακούσουν

Αυτοί είσαι εσύ και συ για κείνους κλαις

Αγάπησέ τους και θα δεις πως φυλακές δεν υπάρχουν

Μόνο δεσμά που σπάζουν.

Advertisements