Ετικέτες

,


γραφει ο απόμαχος

 “Κάποτε θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης”

hsc9

Όταν πρωτολειτούργησε το χαλυβουργείο, το και  Hellenic Steel  λεγόμενο(πανάθεμα την ξενομανία μας), κοντά στα 1967 το περισσότερο τεχνικό προσωπικό απαρτίζονταν από Έλληνες μηχανικούς του εμπορικού ναυτικού και τεχνικούς από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Στην Αποθήκη, για παράδειγμα, προϊστάμενος ήταν ένα πρώην πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού και βοηθός του ένας πρώην ναυτικός, ο Σταύρος με την τεράστια φαλάκρα. Στον τεχνικό έλεγχο ήταν ένας ευγενικός και άξιος κύριος ο Γρηγόρης ο Μαλλησιάνος με την απίστευτη καλλιτεχνική του επίδοση στην γραφή και ο Αντώνης ο Σαββάτης επίσης καλός τεχνικός. Και οι δύο πεπειραμένοι βιομηχανικοί τεχνικοί από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Με άλλη κουλτούρα από τη δική μας. Ευγενέστατοι, επαγγελματίες με σωστή παιδεία. Περιέργως το καράβι της Hellenic Steel γέμισε με πολλούς Σερραίους, και όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Γιάννης ο ηλεκτρολόγος “αν το αφήσεις να ταξιδέψει μόνο του θα πάει κατευθείαν στα Σέρρας! ”.

Δουλευταράδες όλοι μα και πάνω από όλα… Έλληνες. Στον καφέ, στο κολατσιό το διάλειμμα τραβούσε για καλά και οι ιστορίες που ακούγονταν απίστευτες. Τα συζυγικά παραστρατήματα ήταν στο φόρτε τους ώστε να αναγκάσουν τον πνευματώδη Βασίλη τον μπογιατζή να πετάει ατάκες του τύπου “σ’ αυτό το εργοστάσιο όλοι έχουν φιλενάδες παντρεμένες και κανενός η γυναίκα δεν πηδιέται!” μέχρι τις φοβερές περιγραφές του ναυτικού Κασαπίδη στην συντήρηση “αυτοί στην Ινδία φοβεροί, έπαιζαν ποδόσφαιρο χρησιμοποιώντας για δοκάρια φίδια, βόες!” ή “πληρώναμε δύο δολάρια και έριχναν στον λάκκο με τους πύθωνες ένα ελεφαντάκι και χαζεύαμε πως το έτρωγαν τα φίδια” ή “Στην Κούβα έφερνες την παστρικιά στο καράβι για μια νύχτα. Της έδινες τη μια νάιλον κάλτσα και την άλλη ερχόταν κα την έπαιρνε την άλλη νύχτα”

Τα ψέματα όταν λέγονται εν γνώσει αυτουνού που τα ακούει έχουν την πλάκα τους, ιδιαίτερα αν είναι τερατώδη. Απαραίτητη βέβαια προϋπόθεση να τόχεις. Δηλαδή να έχεις το ταλέντο να τα λες. Και ο Σταύρος ο φαλάκρας από την Αποθήκη με τα περίεργα τικ σε καθήλωνε όταν άρχιζε τις… τερατουργίες. ”Κάποτε με το καράβι ανεβαίναμε στην Βενεζουέλα το ποτάμι Rio De San Juan για να φορτώσουμε στο Caripito. Στενός ο ποταμός και γεμάτος λάσπη όπως ήταν αναγκαζόταν το καράβι να κάνει βίρα μέσα στη λάσπη. Ύστερα έκανε reverce και ξεκόλαγε. Έτσι μπορούσε να κάνει αναστροφή και να γυρίσει τανάποδα στο ποτάμι. Σε κάποιες λοιπόν από αυτές τις μανούβρες χτύπησε κατά λάθος μια φοινικιά και γέμισε το καράβι μαϊμούδες. Τις κυνηγούσαμε πολύ καιρό. Την τελευταία την πιάσαμε στον Πειραιά” Πεταγόταν ο Κασαπίδης “αυτό μου φαίνεται σαν πολύ μασάλι” Απαντούσε ο φαλάκρας “Σαν τα δοκάρια από πύθωνες που μας φούσκωσες” Γέλαγε ο κάθε πικραμένος και μεις τα χάφταμε σαν μύγες. Ατέλειωτες διηγήσεις, ατέλειωτα γέλια. Είχε τον τρόπο του.

Αυτοί κράτησαν όμως ορθό ένα εργοστάσιο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξηλωμένα μηχανήματα της Republic Steel Industries  στην Αμερική και κατασκευασμένα στον 19ο αιώνα. Ένας Θεός ξέρει πότε.  Κι όμως, έσπαζαν ρεκόρ παραγωγικότητας και οι εργαζόμενοι “κονομούσαν σαν bonus… τσιγάρα! ”. Πέρασε η φιλοκοινωνική δεκαετία του εβδομήντα και…

Δυό φορές βούτηξε στην χρεωκοπία. Αλλά κρατήθηκε από κρατικές επιχορηγήσεις χωρίς καμιά εποπτεία για αποτροπή επανάληψης. Το κλέψιμο έπεφτε σύννεφο και η κακοδιαχείριση την έφεραν στα 1998  με αφεντικά κατά πλειοψηφία τους Ιταλούς της ILVA. Η λέξη μαφία είναι Ιταλική και μαγκιές μαφιόζικες στους Ιταλούς δεν χωράνε. Έτσι με το που την πήραν οι Ιταλοί ήξεραν τι να διορθώσουν, τι να διώξουν και τι να κρατήσουν. Και μέχρι σήμερα τα πήγε καλά.

Σήμερα όμως η Hellenic Steel κρατιέται καλά αλλά…! Ας όψεται η ILVA στον Τάραντο. Το δικό της στραπάτσο κοντεύει να πληρώσει και η ημέτερη χαλυβουργία.

Αν βρεθεί αγοραστής και εγκαταστήσει μια σύγχρονη μονάδα επικασσιτέρωσης (Electrolytic Tinning Line) σε συνεργασία με τη συνεχή μονάδα Γαλβανισμού που έχει (Continious Galvanizing Line) θα μπορούσε νάναι αχτύπητη στα Βαλκάνια. Τι συμβαίνει όμως και πάει για κλείσιμο και μάλιστα τη στιγμή που δεν χρωστάει δεκάρα; Μήπως, λέω, μήπως εντάσσεται στο πρόγραμμα αποβιομηχάνισης της Ελλάδας για την μετατροπή της πατρίδας μας σε οίκο ευγηρίας των πλούσιων χωρών του κόσμου; Κάπως έτσι τόπε και ο Α.Παπανδρέου στο τέλος της δεκαετίας του εβδομήντα. “Κάποτε θα γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης”

Μακάρι όχι. Είμαστε αρκετά έξυπνη φυλή για να το παίζουμε χειριστές σκουραμίδων σε νοσοκομεία ηλικιωμένων τύπου Βηθεσδά Αμερικής. Κακό το όνειρο και εφιαλτικό το σενάριο αλλά… Τα πάντα παίζονται.  Όχι όμως στο δικό μας ξεροκέφαλο. Έτσι δεν ήταν ούτε ο Λεωνίδας ούτε ο Παπαφλέσσας, δικά μας παλικάρια, δικοί μας λεβέντες.

Ευτυχώς για μας, δυστυχώς για τους άλλους έχουμε πολλούς να θυμόμαστε για μίμηση και πολλούς προς αποφυγή. Από όλα έχει ο μπαξές!

Advertisements