Ετικέτες

, ,


Την ίδια στιγμή που μεγάλα εργοστάσια κλείνουν, υπάρχουν και οι παίκτες που φαίνεται να αποκτούν ρόλο με βαρύνουσα σημασία για την επόμενη μέρα.

biomixania 01102014 01Του Χάρη Φλουδόπουλου
Προς πλήρη αναδιάταξη οδηγείται ο κλάδος της βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα, ο οποίος την τελευταία πενταετία και από την έναρξη της κρίσης διέρχεται μια φάση οδυνηρής αναδιάρθρωσης, με ηχηρά λουκέτα και με εμβληματικά ονόματα της παραγωγής να έχουν οδηγηθεί σε εξαιρετικά δεινή θέση.Την ίδια στιγμή, πάντως, που μεγάλα εργοστάσια κλείνουν, υπάρχουν και οι παίκτες που, παρά τα προβλήματα, παραμένουν ισχυροί και αποκτούν ρόλο με βαρύνουσα σημασία για την επόμενη μέρα της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι όμιλοι αυτοί γίνονται αποδέκτες, σχεδόν καθημερινά, αιτημάτων από εταιρείες και συνδικάτα εργαζομένων που βρίσκονται ένα βήμα πριν από το τέλος προκειμένου να αναλάβουν τον έλεγχο και να τους δοθεί μια τελευταία ευκαιρία βιωσιμότητας.Μόνο τον τελευταίο μήνα είχαμε δύο τέτοια παραδείγματα. Το πρώτο ήρθε με την απόφαση του ιταλικού ομίλου ILVA, που είναι ο βασικός μέτοχος της Hellenic Steel, να προχωρήσει σε κλείσιμο εργοστασίων που κατέχει ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η μονάδα της Θεσσαλονίκης. Ήδη έχουν γίνει κρούσεις σε άλλους ελληνικούς ομίλους, και κυρίως προς τη Βιοχάλκο, ωστόσο η απάντηση δεν ήταν θετική για τη βιομηχανία που απασχολεί 274 εργαζομένους.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση για τη θυγατρική της ΕΑΣ, Μεταλλουργική Ηπείρου, η οποία, με 60 εργαζομένους, οδηγείται σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης. Για το συγκεκριμένο εργοστάσιο ήδη από πέρυσι έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον, μέσω της Χαλκόρ, από τον όμιλο Βιοχάλκο, ο οποίος –θυμίζουμε– ξεκίνησε προπολεμικά παράγοντας σφαίρες για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εφόσον ευοδωθεί το ενδιαφέρον για την απόκτηση της θυγατρικής της ΕΑΣ, η Βιοχάλκο θα επιστρέψει σε μια από τις πιο παλιές δραστηριότητές της (η Μεταλλουργική παράγει κέρματα του ευρώ και κάλυκες).

Οι δύο αυτές περιπτώσεις είναι χαρακτηριστικές της τάσης που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα και η οποία αναμένεται να ενταθεί στο άμεσο μέλλον, για έναν νέο γύρο συγκέντρωσης του βιομηχανικού κλάδου στην Ελλάδα. Κάτω από ισχυρούς κεφαλαιακά και διοικητικά ομίλους εκτιμάται ότι θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα η βιομηχανική παραγωγή και να υπάρξουν οργανωμένες κινήσεις στήριξης και χάραξης στρατηγικής για έναν νέο κύκλο επαναβιομηχάνισης της χώρας.

Αιτίες

Για να υπάρξει μια τέτοια εξέλιξη, πάντως, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εξαλειφθούν οι παράγοντες που οδήγησαν στην έκρηξη των βιομηχανικών λουκέτων τα τελευταία χρόνια. Διότι μπορεί φαινομενικά ως πρώτη αιτία για τα προβλήματα του κλάδου να παρουσιάζεται η πτώση της εγχώριας ζήτησης, ωστόσο στην πραγματικότητα ο καθοδικός κύκλος της οικονομίας απλώς ανέδειξε υπαρκτές αδυναμίες: υψηλή φορολογία της παραγωγής, υψηλό μη μισθολογικό κόστος, γραφειοκρατία, προβλήματα στις αδειοδοτήσεις, ασαφής περιβαλλοντική νομοθεσία και ανυπαρξία βιομηχανικής πολιτικής.

Χαλυβουργία

Ο βιομηχανικός κλάδος με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην απασχόληση και την ανάπτυξη που μετρά τις περισσότερες απώλειες είναι η χαλυβουργία. Ένα ηχηρό λουκέτο στον Ασπρόπυργο από τη Χαλυβουργία Ελλάδος της οικογένειας Μάνεση και μια μονάδα σε αναστολή λειτουργίας στην Ελευσίνα της Χαλυβουργικής των Αγγελόπουλων είναι το αποτέλεσμα της πρωτοφανούς κρίσης που πλήττει τον κλάδο. Με την παραγωγή να εμφανίζει μείωση κατά 85% σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα, ο κλάδος έχει πληρώσει ακριβό τίμημα και εκτιμάται ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, ακόμα και οι τρεις εν λειτουργία μονάδες είναι δύσκολο να συντηρηθούν. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί εάν εφαρμοζόταν άμεσα το μέτρο της διακοψιμότητας για το κόστος του ρεύματος, ούτως ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικές οι εξαγωγές. Ωστόσο, η εικόνα είναι ότι η μείωση του αριθμού των μονάδων που βρίσκονται σε λειτουργία δεν θα είναι προσωρινή, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν και συγχωνεύσεις.

Τσιμέντα

Στην ίδια μοίρα με τον χάλυβα βρίσκονται και οι τρεις μεγάλοι παίκτες της αγοράς τσιμέντου, που επίσης έχουν πληγεί από τη δραματική πτώση της ιδιωτικής οικοδομικής δραστηριότητας. Τα δημόσια έργα αυτήν τη στιγμή έχουν δώσει κάποιες ανάσες, ωστόσο συνθήκες για να σταματήσουν οι εταιρείες να είναι ζημιογόνες δεν αναμένεται να υπάρξουν νωρίτερα από το 2015. Ο Τιτάνας, πάντως, ως ελληνική πολυεθνική, καταφέρνει να ισοσκελίζει από τις διεθνείς δραστηριότητες –το τελευταίο διάστημα από τις ΗΠΑ– τις εγχώριες ζημίες. Ήδη η ΑΓΕΤ έχει κάνει κάποιες αναδιαρθρώσεις κλείνοντας τη μονάδα της Χαλκίδας, ενώ η Χάλυψ πρόσφατα ολοκλήρωσε μια σημαντική επένδυση, υπογραμμίζοντας την πρόθεσή της να επιμείνει, προσβλέποντας σε ανάκαμψη της ελληνικής αγοράς.

Πηγή:www.capital.gr

 

 

 

 

 

 

Advertisements