Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος(απομαχος)

“Ναι, αυτό ήθελα πάντα στη ζωή μου. Και είμαι εγώ ο τυχερός που ζω το όνειρό μου”

4f8e88ffd2c955d4445adf55dcc4605d9eb5ffd90061fa6191763161df2fb1f4

Ασέληνη και ήρεμη  η νύχτα. Ένας ωκεανός από άστρα διαχέει το γαλαξιακό του φως πάνω από τον Ατλαντικό. Μια ασήμαντη κουκίδα, ένα καρυδότσουφλο που πλέει σε μια προκαθορισμένη ρότα για το νοτιά λίγο δίπλα από την ακροτελεύτια υφαλοκρηπίδα του Cabo Verde στην Αφρική, κι εγώ μια μηδαμινή παρουσία γαντζωμένος από έλα ρέλι ακούω τον παφλασμό και νιώθω την δύναμη της ώσης. Χωμένος σε απάγκια κόγχη κάπου στη γέφυρα μισοκλείνω τα μάτια και η μαγεία με παρασέρνει σε μέρη και πρόσωπα γνωστά. Πλημυρίζω νοσταλγία και αγάπη. Λαχταράω για ένα ζεστό πιάτο σπιτικό φαγητό, για ένα παγωμένο φραπεδάκι για μια ζεστή αγκαλιά. Εδώ στη μέση του ωκεάνιου πουθενά συντροφιά με το φως του Κενταύρου και την αναμονή για τον σταυρό του νότου.

Μέσα στους κοχλίες των αφτιών μου φτάνει, θαρρείς και τώρα δεκαοχτάρισα, η ζεστή φωνή του Μητροπάνου από την αφιέρωση του πατέρα μου “… δεκαοχτώ χρονών παλικαράκι με το μεράκι σου να βγαίνω στη ζωή! ”. Το μεταπτυχιακό της κοπέλας μου η βάφτιση του ανεψιού μου, τα δικά μου γενέθλια, το γλυκό φιλί της μάνας. Όλα ξαφνικά άρχισαν να μοιάζουν τόσο μακριά τόσο χαμένα κι εγώ τόσο έξω από τη ζωή. Μποτζάρω δεξιά και ζερβά ανάμεσα στις επιλογές μου. Ζαλίζομαι, αναρωτιέμαι, αφουγκράζομαι αλλά απάντηση δεν έρχεται από πουθενά. Μόνο μια ατέλειωτη αναμονή με προσδοκία απάντησης. Εγώ είμαι αυτός που θα πάρει την τύχη του στα χέρια. Εγώ που οι αποφάσεις μου θα ορίσουν την ταυτότητά μου και το μέλλον μου. Ως τώρα οι αποφάσεις ήταν μαγειρεμένες και καλά δοσμένες από τους γονείς μου, κι ας μη το πολυκαταλάβαινα. Τώρα όμως…

Μα τι είναι αυτό; Κόκκινος περίβλεπτος φανός και πράσινος πλευρικός. Καράβι στα δεξιά μας και αντίθετο στην ρότα μας. Η διασταύρωση γίνεται με το χαιρέτισμα της μπουρούς. Και ο φανός της κορώνης μας ειδοποιεί πως χάνεται πίσω μας στο απέραντο γαλάζιο του Ατλαντικού. Φορτηγό κι αυτό με πρώτα από όλα φορτωμένο ψυχές. Και κάθε ψυχή μια ιστορία, μια οντότητα. Στο καλό μας και πάντα να θυμάστε είμαστε κάτω από το άγρυπνο μάτι του Θεού. Το χέρι μου ξεχάστηκε ψηλά να χαιρετάει. Χαράζει η καρίνα μας την θάλασσα και η ναυτοσύνη μας την πορεία μας.

Έτσι μπήκα στην οικογένεια του Νηρέα, έτσι ζητώ την φιλία των Νηριίδων. Τα ταξίδια μου καθαρά και η ζωή μου μοιρασμένη ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα. Παίρνω βαθιά ανάσα και γεμίζω μοσχοβολιστό Ζέφυρο τα πνευμόνια μου. Χτες μετά την νεροποντή μας στεφάνωσε ένα πελώριο ουράνιο τόξο με λαμπερά τα χρώματα της ίριδας, απόψε η νύχτα με γεμίζει αναίτια θλίψη. Σε λίγο κάπου εκεί στα διαδικτυακά κυκλώματα θα γεμίσω χαρά την ψυχή μου μόλις “ακούσω” την άγρια και γλυκιά συνάμα φωνή του πατέρα μου, την κλαψιάρικη της μάνας και την γεμάτη αγάπη αντρίκια φωνή των αδερφών μου. Τα καρντάσια μου! Η τρυφερή φωνή της κοπελιάς μου είναι που θα χωθεί και στα τελευταία κύτταρα της ύπαρξής μου. Και ύστερα,  και πριν ο Μορφέας με πάρει μαζί του θα χαμογελάσω με ικανοποίηση αφού πια τα έχω ξεκαθαρίσει με τον εαυτό μου.

Ναι, αυτό ήθελα πάντα στη ζωή μου. Και είμαι εγώ ο τυχερός που ζω το όνειρό μου.

ΥΓ. Στον γιό μου Νικόλα, νάχει καλές θάλασσες

Advertisements