γραφει ο αρισταρχος (απομαχος)

“εμάς διάλεξε για το άνοιγμα του μεγάλου τάφου στην Αμφίπολη”

14345174

Μαύρα σύννεφα άρχισαν και μαζεύονται γύρω γύρω. Ανάμεσά τους κάτι κιτρινισμένα, ξεφτισμένα, απόκοσμα που μόνο καλό δεν προμηνύουν. Οι αστραπές και οι λάμψεις φτάνουν μέχρι τα ανήσυχα μάτια μας μα ο ήχος φαίνεται νάναι μακριά ακόμη για ν’ ακουστεί, Κάτι πρωτόγονα στομωμένα χατζάρια και άντρες με άσπρα “ψαράδικα” σαλβάρια και λαστιχένια πέδιλα που αγωνίζονται να αποσπάσουν τα κεφάλια των αντιπάλων τους όταν η κραυγή γίνεται βρυχηθμός, στριγκλιά, απόκοσμος  πνιγμένος ήχος καθώς το αίμα πηδάει με δύναμη πάνω στο χώμα και κάτω από την θούρια ιαχή Αλλά ου Άκμπαρ. Κι όμως ο ποδηλάτης ξεχασμένος κάνει ορθοπεταλιές σε εξωτικό δασύλλιο σε κάποιο διάλειμμα από το κοπιαστικό γκόλφ! Ψιλά γράμματα και ιστορίες για αγρίους…

Περνάει το βλέμμα πάνω από τους Πανάγιους τόπους πάνω σε μια μακριά λουρίδα γης σκεπασμένης από μαύρους καπνούς και κατεσπαρμένη από παιδικά κορμιά και αγγέλων σώματα. Εδώ στ’ αφτιά μου φτάνει ο θρήνος ανάμεσα στο σφύριγμα των οβίδων και ο θάνατος πιο… “πολιτισμένος”! . Σου αφήνουν τουλάχιστον το κεφάλι, αν δεν το αποκόψει η εκτόνωση των βομβών. Και οι φωνές διαμαρτυρίας ισχνές έως ανύπαρκτες, μονάχα για το ονόρε. Μακριά από εμάς και όπου θέλει αλλού. Κι όμως ο ποδηλάτης ξεχασμένος κάνει ορθοπεταλιές σε εξωτικό δασύλλιο σε κάποιο διάλειμμα από το κοπιαστικό γκόλφ! Ψιλά γράμματα και ιστορίες για αγρίους…

Σκεπάστηκε ο ουρανός από οβίδες, όλμους, σφαίρες και φωτιά. Χάθηκε ο ήλιος και τα κορμιά πια θάβονται σε αυλές και οικόπεδα. Έγινε σάκος του μποξ ανάμεσα σε δύση και ανατολή για να παιχτούν τα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδια των υπερδυνάμεων. Κι αυτοί προδομένοι από τους ίδιους τους δικούς τους(πάντα και παντού έτσι γίνεται) πιόνια της εξουσίας έμειναν να σέρνουν από το χέρι παιδιά με ματωμένες πάνινες κούκλες και γέρους με τον θάνατο στα μάτια. Και δεν ξέρω τίνος φίλοι είναι αλλά μονάχα Ουκρανόφιλοι δεν είναι. Κι όμως ο ποδηλάτης ξεχασμένος κάνει ορθοπεταλιές σε εξωτικό δασύλλιο σε κάποιο διάλειμμα από το κοπιαστικό γκόλφ! Ψιλά γράμματα και ιστορίες για αγρίους…

Ελλάδα του 2014μΧ. Τραγική φιγούρα που βρέθηκε από την μια μέρα στην άλλη να μοστράρεται στο τέλος κάθε λίστας στην παγκόσμια αξιολόγηση. Κανείς δεν τιμωρήθηκε ποτέ παρά μονάχα ο αφελής και εφησυχασμένος  λαός που βλέπει τις νταλίκες με τον ιδρώτα του, τις ελπίδες του να γυρίζουν πίσω από τις λάθος επιλογές αυτών που τους εμπιστεύτηκε το μέλλον του. Αλλά όλοι περιμένουμε κάτι. Τι όμως; Τον ξέγνοιαστο ποδηλάτη που ξεχασμένος κάνει ορθοπεταλιές σε εξωτικό δασύλλιο σε κάποιο διάλειμμα από το κοπιαστικό γκόλφ! Ψιλά γράμματα και ιστορίες για αγρίους… Αλλά εμείς άγριοι δεν υπήρξαμε ποτέ γι αυτό και η ιστορία πάλι εμάς διάλεξε για το άνοιγμα του μεγάλου τάφου στην Αμφίπολη ενόψει και… αλήθεια, φαντάζεστε μόλις ανοίξουν τα περίκαλα ταφικά δώματα να βγει με το σπαθί ο αρχηγός και να μπει μπροστά για την ανόρθωση της ιστορίας μας; Μόνο να μην είναι μέσα εκείνο το σαΐνι ο Περσέας και ξανακαταλήξουμε, οι καταληγμένοι, στα χέρια της Ρώμης!

Τώρα εγώ γιατί νιώθω να με τσουρουφλίζουν οι μακρινές φωτιές και να με καίνε οι κοντινές; Πριν καιρό ρωτούσα “θα το αντέξουμε το 2014;”. Φοβάμαι πως όσο περνάει ο καιρός πλησιάζουμε ένα βήμα στην αλήθεια. Και η αλήθεια, σαν πέσουν τα πέπλα της ωραιοποίησης, θάναι όπως πάντα οδυνηρή για όλο τον πλανήτη. Και μη σας ξεγελάνε οι ορθοπεταλιές του πλανητάρχη. Προσπαθεί να δώσει μια νότα αισιοδοξίας πίσω από τις φωτιές που άναψε η πολιτική των συμφερόντων. Ο Θεός να βάλει το χέρι του τώρα που τα μελτέμια του Αυγούστου θα μας φέρουν την μαυρίλα του Φθινοπώρου.

 

Advertisements