Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος

“Έτσι και το περίφημο μετρό με ημερομηνία λήξεως εργασιών ες τας ελληνικάς καλένδας”

decaocto1Σκάω, ζεσταίνομαι, ιδρώνω πάνω σε μια καρέκλα κάτω από ένα σφένδαμο. Ο αέρας είναι σταματημένος και μια νεκρική υγρασία που, θαρρείς, και κολλάει πάνω στα πνευμόνια μου αποπνικτικά αυτή την ανυποφοριά. Μόνη διέξοδος ένα τρύπιο ποτήρι με δροσερό νερό.  Μπροστά χάνεται το βλέμμα στο βάθος του Θερμαϊκού με φόντο την πανέμορφη και στολίδια τον Λευκό και τον βασιλέα των βασιλέων καβάλα στον μαύρο ατίθασο. Βλέπει στην Ανατολή, πάντα εκεί είχε το βλέμμα του. Φαντάζεστε αν κοίταζε και λίγο πίσω; Λάθη(;) γονέων… Δυό φορτηγά αρόδο και μια τουριστική πλεούμενη ατραξιόν σπάζουν την  ασημένια ακινησία της θάλασσας. Την αγάπησα τούτη την πόλη. Την αγάπησα πολύ. Κι όσο κι αν την βλέπω, κι όσο κι αν την ζω τόσο πιο πολύ την ερωτεύομαι.

Ένας κοκκινολαίμης ζυγίστηκε για λίγο και ύστερα προσγειώθηκε άτσαλα στο ένα μέτρο μπρος μου πάνω στο τραπέζι τσιριτρίζοντας. Μάλλον επιχειρεί να πιάσει φιλίες μαζί μου για κάποια συμφωνία με το νερό στο ποτήρι. Η ζέστα κοινή για όλους, ανθρώπους και πουλιά. Μου φαίνεται περίεργο που δεν με φοβάται καθόλου. Άλλωστε ποτέ δεν προκαλούσα φόβο, σε κανένα. Μάλλον θα πρέπει να έχω το ύφος του πολύ καλού ή… μα τι διάολο το γράφει στο μέτωπό μου “αδύναμο ανθρωπάκι”;  Έτσι με τιμώρησαν; Ποιοι και γιατί; Αναλογίζομαι πολλές φορές, πως θάθελα νάμουν αν δεν ήμουν αυτός που είμαι. Μάλλον κάτι ανάμεσα σε Λατίνο εραστή και Τσακ Νόρρις πασπαλισμένος με Ελύτικο ποιητικό οίστρο και γιατί όχι με άφθονο χρήμα. Άλλη φορά πάλι σαν Σπάρτακος, σαν εκδικητής… λαϊκός ήρωας να πούμαι. Να προκαλώ τον θαυμασμό με τις ανθρωπιστικές μου υπεράνθρωπες παρεμβάσεις. Θεέ μου, αυτό το πουλί έχει αποθρασυνθεί τελείως. Συνέχισε το τσιρίτρισμα πηδώντας στο χείλος του ποτηριού.  Γύρισα το κεφάλι στην άλλη μεριά για να του δώσω το χώρο που ζητάει να πιεί το νερό μου. Μη φαντάζεστε όχι εγώ, η ψυχούλα μου!

bargeΜια μαούνα σέρνεται τεμπέλικα αφήνοντας άσπρα απόνερα πίσω της. Φορτωμένη μπάζα από κάπου εκεί στον Μακρύγιαλο για τον νέο αεροδιάδρομο μέσα στη θάλασσα που… πότε ξεκίνησε και ποτέ… θα τελειώσει; Όλα εδώ ξεκινούν αργά και σάμπως… να μη τελειώνουν ποτέ. Έτσι και το περίφημο μετρό με ημερομηνία λήξεως εργασιών ες τας ελληνικάς καλένδας. Δεν ξέρω αν ζητούν θυσία την γυναίκα του αρχιεργάτη αλλά φοβάμαι πως το παρατεταμένο φέρνει μίζες και κέρδη στους επιτήδειους και ταλαιπωρία στον κόσμο. Να, κάποτε ένας φίλος μου πιτσιρικάς βοηθούσε τον πατέρα του που ήταν σκεπατζής . Σαν τέλειωσαν τη δουλειά και πριν κατέβουν από την σκεπή έδωσε ο πατέρας του μια με το σκεπάρνι σε ένα κεραμίδι και τόσπασε. Απορημένος ο μικρός φώναξε “γιατί πατέρα;”. Γιατί έτσι σε μεγάλωσα. Δεν θα περιμένω να σπάσει μόνο του για νέο μεροκάματο. Αέναος ο κύκλος της επιβίωσης. Ξανά ο πιτσιρικάς δεν ανέβηκε σε σκεπή. Δεν μπορώ να το δώ μα το ακούω μ’ εκείνο το χαρακτηριστικό νταφ-νταφ της πετρελαιομηχανής που σπρώχνει την τράτα στα ριζά της θάλασσας. Γνώριμος και γλυκός σαν νανούρισμα ήχος… αχ, και νάμουν επάνω στην κουβέρτα του να δροσίζομαι από την θαλάσσια αύρα όπως αυτό δα το δύσμοιρο, το κοκκινολαίμικο στο ποτήρι μου. Μα, πούντο; Έφυγε; Το αχάριστο ούτε ένα τσιρίτρισμα για φχαριστώ. Πουλιά και άνθρωποι, όλοι τρυγητές!

Λιώνει η ζέστη, κι αυτό το μυαλό μου χύνεται σαν υγρό μέσα στο κρανίο μου και κυματίζει και με φέρνει ναυτία. Πώς να το συμμαζέψεις και να σκεφτείς . Νεκρική η ησυχία που σπάει από ένα μονότονο τζι-τζι-τζι.  Θα μπορούσε νάναι και τζίτζικας αν δεν είχε ξεχαστεί. Τώρα μονάχα η απομίμησή του στο κινητό που χτυπάει σαν ξυπνητήρι για να βγω από τον λήθαργο που με τυλίγει.

decaoctoΤο ξέρατε; Οι Στρεπτοπέλιες ή Δεκαοχτούρες που τις λένε και Γκουγκουχτούρες γιατί το κρώξιμο ακούγεται κάτι σαν  “γκουγκούουου-χτού” και άσε τους ευφάνταστους να ακούνε δεκαοχτώ.  Είναι κάτι γκρίζα ηλίθια πουλιά σαν μεγάλα περιστέρια με μαύρο ζωναράκι στο λαιμό και έχουν αδυναμία να ξεκουράζονται πάνω στους σφενδάμους. Δεν χτίζουν φωλιές γιατί…  δεν ξέρουν πώς να τις κάνουν(για τόση ηλιθιότητα μιλάμε), αλλά αράζουν στα ψηλά κλαδιά και περνούν την μέρα τους γουργουρίζοντας και κυνηγώντας. Γκουγκουχτούρικη ζωή! Υπό κανονικές συνθήκες δεν τρώγεται. Άμα όμως βαπτίσουν την γάτα λαγό τότε μεζεδάκι σαν περιστέρι γίνεται.  Είναι προστατευόμενο είδος και όχι απλώς πολλαπλασιάστηκαν αλλά και αποθρασύνθηκαν και πάχυναν και έγιναν μεγάλα σαν μπούφοι.  Μια τέτοια είναι τώρα αραγμένη ψηλά πάνω από το κεφάλι μου και το σκατό που μου έριξε σαν τηγανιτό αβγό έπεσε πάνω και μέσα στο ποτήρι μου συμπληρώνοντας  ότι απόσωσε ο κοκκινολαίμης. Χέζε ψηλά κι αγνάντευε που λέμε! Μπορεί και να μ’ εκδικήθηκε που το ενοχλώ. Μπορεί πάλι να μου πέρασε το μήνυμα “Τώρα που με προστατεύουν εμένα εγώ εσένα σε έχω χεσμένο” Πουλιά είναι, ελεύθερα είναι κι εγώ απροστάτευτο είδος προς εξαφάνιση. Επτάμιση δις γίναμε. Η τροφή δεν φτάνει και η γη γέμισε. Οι πόλεις επληθύνθησαν ξεπερνώντας τις προσδοκίες του Θεού. Σάμπως νάφτασε άλλοτε, σε άλλους πολιτισμούς, ο πληθυσμός της γης σε τέτοιο ύψος;  Κάποιοι ανέλαβαν σαν εξουσιοδοτημένοι, σαν ιεροί εξεταστές και σπέρνουν  πολέμους και αφανισμό και οι φλόγες μας τσουρουφλίζουν όλους. Και μεις απλά παρακολουθούμε και περιμένουμε.

Παρακολουθούμε τα χρεωστικά ραβασάκια να έρχονται καταιγιστικά κάθε μέρα και ξύνουμε το κεφάλι μας αν και πως θα τα πληρώσουμε. Βομβαρδισμός από τα ΜΜΕ μέσα στην εγκεφαλική σούπα για κατασχέσεις, αυτόφωρα, φυλακίσεις, πτωχεύσεις. Πνιγόμαστε από το άδικο και την ανέχεια και περιμένουμε. Και δεν έχουμε ούτε ένα Καζαντζίδη να μας κάνει τον πόνο τραγούδι. Για την ξενιτιά βγήκαν χίλια για το μνημόνιο ούτε ένα! Περιμένουμε λοιπόν, αλλά τι;

Περιμένουμε την επόμενη αμαξοστοιχία που πάει κατευθείαν για το Θεό παρακάμπτοντας ακόμα κι αυτή τη σκάλα του Ιακώβ μη τυχόν και πάρετε την χαρά μιας δίκης, όσοι πιστεύετε πως θα την είχατε για μια λίστα Λαγκάρντ ή αλλοιώσεις στοιχείων ή ευθύνες για την Ελληνική τραγωδία.

Και μη μου πείτε πως φταίνε τα βλαμμένα τα γκουγκουχτούρια. Άκου Στρεπτοπέλιες!!! Στρεπτόν=κολλάρο και πέλεια=περιστέρι. Το σίχαμα…  περιστέρι με κολλάρο θέλει να λέγεται; Άσε με καϋμένε μου στην κουφόβρασή μου να σιγολιώνω κι ας με χέζουν τα ηλίθια. Ούτως ή άλλως…

 

Advertisements