Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος

“muco trabajo, poco dinero”

Traffic

Και με τούτα και με κείνα ήρθε και ο ΕΝΦΙΑ κατακαλόκαιρο για να μας δροσίσει αρκούντος. Τον έστειλαν να πληρωθεί σε πέντε δόσεις όταν, πληρώνουμε ακόμη με δόσεις υπόλοιπα του 2009 και 2010. Έκοψε ο κόσμος ακόμη και το φαγητό του για να πληρώνει τράπεζες και εφορία και το μόνο που έμεινε να παρακολουθεί με ανοιχτό το στόμα τα πάρτι χλιδής με σαμπάνιες στα Ελληνικά νησιά. Κι αυτός, νοσταλγός μια πάλαι ποτέ ακμάζουσας Ελλαδίτσας που τουλάχιστον μπορούσε να απλώνει τα πόδια του να δροσιστούν σε κάποια αξιόλογη παραλία.

Λογαριασμοί, λογαριασμοί και από χρήμα για να πληρωθούν πάπαλα. Κλαίω και οδύρομαι σαν εννοήσω πως Δευτεριάτικα δεν θα σταματάει να χτυπάει το τηλέφωνο από τις εταιρίες με τα δυσνόητα ονόματα και την θρασύτατη ευγένια για απλήρωτα χρέη. Να ετοιμάσω το ενοίκιο του μήνα που μου κατατρώει το πενήντα τοις εκατό του εισοδήματος. Κάποτε έτρωγε το ένα τρίτο, τώρα πήγε στο μισό. Και το περίεργο, δεν βρίσκεις ξενοίκιαστα σπίτια τουλάχιστον σε κάποιες περιοχές. Είναι έτσι όμως τα πράγματα ή μάθαμε να λέμε; Και παρ’ όλα αυτά αρχίσαμε να συνηθίζουμε στα επιβαλλόμενα. Άλλωστε προσαρμοστικό ον ο άνθρωπος. Το θέμα είναι να βολευτείς, να τρουπώσεις(όπως έλεγε και ο Βουτσάς σε μια παλιά Ελληνική ταινία)

Πως αλλιώς να εξηγήσω, και ξεχάστε τα παραπάνω, όταν Κυριακάτικα ένα χείμαρρος αυτοκινήτων δημιουργεί το αδιαχώρητο στην έξοδο για Χαλκιδική.  Και οι παραλίες, και τα μπαράκια γεμάτα. Άσε… δεν το εξηγώ γιατί θα πάθω παράκρουση. Τι θέλετε; Και ΑΦΜ έχουμε, και αριθμό ταυτότητας έχουμε, και ΑΜΚΑ έχουμε, και αριθμό ασφάλισης έχουμε. Τι μας λείπει; Αποκτήσαμε μέχρι και user name και password! Και άμα λάχει μιλάμε και δωρεάν στο chat. Ξέρω αδερφές που είναι σε συνεχή ανοιχτή οπτικοακουστική μέσω internet επικοινωνία. Η μια εδώ και η άλλη στο… ταμ-τουμ. Αρκεί να υπάρχει internet! Γι αυτό λέω ότι όλα θέμα προσαρμογής είναι. Αν κάναμε μια έτσι και βρισκόμασταν πενήντα χρόνια μπροστά θα βλέπαμε μια Ελλάδα άσχετη με ότι ξέρουμε σήμερα και πόσοι από μας σήμερα θα την αντέχαμε. Μαγική η απάντηση. Όλοι!

Δεν ξέρω αλλά κάποτε το τέλος της θερινής ραστώνης σηματοδοτούσε ο δεκαπενταύγουστος, σήμερα νομίζω πως ξεπεράστηκε. Θα μάθουν εύκολα οι νέοι στα δωδεκάωρα, στα μπλοκάκια και στα ανεξαρτήτου γιορτής ή Κυριακής. Τον υπόλοιπο χρόνο(ποιόν υπόλοιπο;) κάνε ότι θες. Κάποτε οι Ισπανοί τόχαν σλόγκαν “mucho trabajo, poco dinero” . Ήγουν “πολύ δουλειά, λίγα λεφτά”. Σήμερα, “εντό στο Ελλάντα” απλά γίνεται τρόπος ζωής. Αλλά…

Το ξαναλέω. Όσο και αν θα αναρωτιόμαστε οι δρόμοι για τις παραλίες το καλοκαιράκι θάναι γεμάτοι και οι παραλίες φουλ. Και ας μην αγοράζουμε τα καρπούζια σε διψήφιο νούμερο για να τα πετάξουμε κάτω από τα κρεβάτια σαν stock. Άσε που η νεολαία έχει μονάχα στρώμα στο πάτωμα κατάσαρκα για ύπνο.

Και μια και βρισκόμαστε αρθρογραφικά στο αλαλούμ… κάποτε λέγαμε γίναμε Ουγκάντα μέχρι που μας το γύρισαν οι Ουγκανέζοι και τόκαναν “γίναμε Ελλάδα”. Η Αργεντινή και η Βενεζουέλα μας έκακαν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση. Αν αληθεύει θα με πάει στο κατσικάκι… εκείνο ντε που πάει στην πηγή να πιεί νερό και βλέπει το αρνάκι που σήκωσε την ουρά του για να πιεί νερό(;!). “Φτου βρέ αρνάκι, ο πισινός σου φάνηκε”!

Άντε και καλές παραλίες. Και μην χάνετε το κουράγιο σας, κάτι θα γίνει. Στην χώρα του δανεισμού είμαστε!

 

 

Advertisements