Ετικέτες


Εικόνα

Τίτα , Τίτα, αυτό είναι το δωμάτιο μου…Φυσικά Αντώνη μου, αυτό είναι και θα είναι το δωμάτιο σου…έλεγε και το χαμόγελο της σου μετέφερε ένα  αίσθημα ευτυχίας. Δεν είχε δικά της παιδιά.Η ζωή σε αυτό τον τομέα , ήτανε σκληρή απέναντι της.

Είχε καλή καρδιά,πιστή και γεμάτη αγάπη στον σύντροφο της και  στους ανθρώπους που αγαπούσε.Στο δωμάτιο αυτό είχε την ραπτομηχανή της και έναν όμορφο καναπέ με ένα μπαούλο δίπλα. Μπαούλο το οποίο ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω τι περιείχε.Με ταξίδευε η φαντασία  μου.Είχα την ευκαιρία πολλές φορές να το ανοίξω και να μάθω τα μυστικά που έκρυβε.Ποτέ όμως δεν το έκανα.Δεν θα μπορούσα άλλωστε χωρίς την  άδεια της , την οποία ποτέ δεν τόλμησα να ζητήσω.

Οι επισκεψεις μου συχνές.Δεν έχανα ποτέ την ευκαιρία .Όποτε έλεγε ο πατέρας μου’ θα έρθει κανείς στης Τίτας και στου Μπολόνι? ‘ , πάντα έτρεχα πρώτος.

Η μυρωδιά του σπιτιού, όμορφη.Μυρωδιά που δεν ήθελα να φύγει από την μύτη μου.Ακόμα και σήμερα , πολλές φορές, κλέινω τα μάτια, νιώθω την παρουσία της και βρίσκομαι στο δωμάτιο αυτό, το δωμάτιο μου…

Ο χώρος με ηρεμούσε, μου έβγαζε μια αγάπη , μια γαλήνη…ήταν η θετική της ενέργεια.Μας αγαπούσε πολύ.Σαν παιδιά της.Χαιρόταν να μας φροντίζει, να μας μαγειρεύει (μοναδικά – ξεχωριστά σπαγγέτι με κόκκινη σάλτσα ).Πολλές φορές ακούω την φωνή της’ Λάκη, Λάκη, έτοιμο το φαγητό, ελάτε…Αντώνη μου, πές τον Μπολόνι(Λάκη) πως το τραπέζι είναι έτοιμο…ήξερα πως είχε παέι μία το μεσημέρι.Την  ίδια ώρα κάθε μέρα το μεσημεριανό γεύμα!Μια μερίδα από το φαγητό για τον καθένα, σαλάτα, ψωμί, τυρί, μπυρίτσα και έξτρα σκόρδο για τον Μπολόνι…

Η διαδικασία η ίδια.Ανέβαινα τα σκαλιά, πλύσιμο χέρια και πριν μπω στην κουζίνα ένα γρήγορο πέρασμα από το δωμάτιο μου.Έτσι για να νιώσω το όμορφο συναίσθημα της ασφάλειας που νιώθει κάθε παιδί που παίζει στο δωμάτιο του.

Η καρέκλα που μου έβαζε να κάτσω , μία ξύλινη άσπρη, η ίδια κάθε φορά.Ακόμα και το ποτήρι με το νερό, το ίδιο σχέδιο.Και μέσα από το χαρούμενο και ευτυχισμένο την χαμόγελο έβγαινε κάθε φορά με φωνή η έκφραση’ φάε όλο το φαί’ κι εγώ πεινούσα δεν πεινούσα για να μην της χαλάσω το χατήρι, το έτρωγα όλο, πολλές φορές μάλιστα και συμπληρωματική ποσότητα…

Το δωμάτιο αυτό σήμερα είναι ήσυχο.Η ραπτομηχανή δεν δουλεύει, το μπαούλο άδειο, ο καναπές λείπει…αλλα η μυρωδιά ίδια και κάθε φορά που θα το επισκευτώ, κάθε φορά ακούω τη φωνή της ‘ Φυσικά Αντώνη μου, αυτό είναι και θα είναι το δωμάτιο σου.

Να είσαι καλά όπου και νάσαι Τίτα μου…

Advertisements