γραφει ο αρισταρχος

“… και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών…”

nuc2_0

Απόγευμα και μπήκα σε ένα Supermarket να πάρω δυό γιαουρτάκια. Ένα περίεργο συναίσθημα ζεστασιάς και σιγουριάς, αρκεί να έχεις τα όβολα στην τσέπη. Όλα για πούλημα, όλα για αγορά. Από τα απαραίτητα μέχρι τα αχρείαστα. Αρκεί να έχεις μαζί σου χρήματα για ξόδεμα. Σπρώχνεις τεμπέλικα το καροτσάκι και βάζεις-βγάζεις. Ή, για τους περισσότερους, βάζει η γυναίκα και βγάζει αθόρυβα και πονηρά ο λεβέντης που θα τα πληρώσει. Κάνεις τον γύρω, κι ας μη ψωνίζεις, βλέπεις, λαχταράς. Τόχεις συνδέσει άρρηκτα με την καθημερινότητά σου, με την επιβίωσή σου. Και το θεωρείς κάτι αυτονόητο. Ξέρεις, θέλεις, απαιτείς βγαίνοντας από το σπίτι σου να βρεις αυτές τις γυάλινες αυτόματες πόρτες να παραμερίζουν δουλικά για να περάσεις μέσα και να σου προσφέρουν αντί χρημάτων τα μέσα για να ζήσεις. Κι αν κάνει και δεν τόβρεις ανοικτό γκρεμίζεται ο κόσμος σου. Αυτά για το αυτονόητο γιατί αν πας σε κάποιες άτυχες χώρες που καίγονται στις φλόγες του εμφυλίου ή μη πολέμου τότε παύει το αυτονόητο και γίνεται θέμα ζωής.

Όπως λοιπόν έψαχνα σκυμμένος στην αυτονόητα ανοικτή μαρκέτα (για να θυμηθώ την θειά μου) για κάτι φαγώσιμο ένιωσα το κεφάλι μου να μαγνητίζεται, σημάδι πως κάποια μάτια ήταν καρφωμένα πάνω μου. Σήκωσα τα μάτια μου αργά για να δω μπροστά μου, στα δυό μέτρα, μια πολύ οικεία και άγνωστη αλλά πολύ γλυκιά φάτσα. Φτυστή η σχωρεμένη η μάνα μου. Φτυστή η φυσιογνωμία της κόρης που ποτέ δεν απέκτησα αλλά είχα χτίσει τόσα χρόνια στην καρδιά μου, από τότε που αποφάσισα με την γυναίκα μου να σταματήσουμε μια προχωρημένη εγκυμοσύνη χωρίς την ύπαρξη ιδιαίτερα σοβαρού λόγου.

-Κρίμα, ήταν κοριτσάκι. Απεφάνθη ο μαιευτήρας που έκανε την ανούσια πράξη. Γιατί όταν αυτό γίνεται χωρίς ιδιαίτερα σοβαρό λόγο λέγεται με απλά λόγια έγκλημα! Και θάταν η Χρυσούλα μου, το κορίτσι μου, σήμερα σαράντα χρονών!

Ώρες ώρες τρελαίνουμαι όταν διαπιστώνω πως έπρεπε να μου πάρει πολλά χρόνια για να μάθω πως τις αποφάσεις που αφορούν την ζωή μου εγώ και μονάχα εγώ πρέπει να τις παίρνω. Φυσικά εν προκειμένω δεν ήμουν μόνο εγώ αλλά το 75% η γυναίκα μου κι εγώ ένα 25%. Αυτή θα το κυοφορούσε, όχι εγώ. Όμως οι ευθύνες πήγαιναν μισές μισές και ίσως κάτι περισσότερες σε μένα. Γιατί αν μια μάνα αποφασίσει να κρατήσει στην κοιλιά της το μωράκι της ποιος θα της το εμποδίσει; Πάντα μιλούμε για μια ευνομούμενη πολιτεία.

Κατέβασα το κεφάλι ντροπαλά και ζωγράφισα ένα χαμόγελο. Ύστερα το ξανασήκωσα για να δω αυτή την φορά τον Γιάννη τον υπάλληλο με την ασχημόφατσά του.

-Βρε Γιάννη, ήταν μια κοπέλα εδώ που είσαι εσύ τώρα; Τον ρώτησα.

– Όχι, κοπέλες ονειρεύεσαι;. Εδώ δεν είναι κανείς παρά μόνο εσύ και εγώ.

Θάταν ιδέα μου σκέφτηκα. Δεν βαριέσαι, από τα πολλά χρωστούμενα χάσαμε το μυαλό μας. Τέλειωσα βιαστικά ότι είχα να ψωνίσω και έκατσα στην ουρά να πληρώσω.

Να το πω να μην το πω, τελικά δεν βάσταξα τόπα! “Ρε γυναίκα, θα μου πεις πως άρχισα να βλέπω αλογόμυγες και να πάω να κοιταχτώ αλλά…. Μήπως θυμάσαι πότε έκανες την έκτρωση πριν παντρευτούμε;” Ξέρω την κυρα-Ελένη, κρατάει ημερολογιακό σήμαντρο για όλα τα σημαδεμένα γεγονότα. Έτσι, λέει, για να θυμόμαστε βλακείες και εξυπνάδες. Η μονολεκτικές ιστορίες της οικογένειάς μου. Άνοιξε  το Diary! Λες και το Ελληνικότατο ημερολόγιο είναι… άει σιχτήρ δηλαδή! Στάθηκε  πάνω από την συγκεκριμένη ημερομηνία και μούδειξε τι έγραφε “Αποφράδα ημέρα για λησμονιά. Σήμερα εγώ και ο άντρας μου μισθώσαμε έναν μισθοφόρο μαιευτήρα και σκοτώσαμε την Χρύσα μας, την κόρη μας.  13.5.1974”.

Γύρισα το βλέμμα μου πάνω στην κουζίνα και σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος, που η γυναίκα μου σε συμφωνία με τον μάγιστρο χρόνο έβαλε έναν ημεροδείκτη για να βρίσκει το στίγμα της πάνω στην ανελέητη ταινία και κοίταξα την σημερινή ημερομηνία. Τα μάτια μου πετάχτηκαν και ο λαιμός μου στέγνωσε ξαφνικά. Ήταν αδύνατο. Ο δαιμονάκος που με κατασκοπεύει για την χάρη των δεσμωτών μου πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη-δεσμώτη έσκαγε στα γέλια. Έτσι όπως σκάει κάθε φορά που κάνω αδεξιότητες. Και δεν είναι πλάκα, είναι σοβαρό. Μια φορά   που έβαφα την κουζίνα μου και τον είδα, δηλαδή την μαυρίλα του, που μ’ έσπρωξε ελαφρά και έπεσα πάνω στην σκάλα για να αναποδογυρίσει ο κουβάς και να με καπελώσει με πέντε κιλά πλαστικό χρώμα. Ακόμα ακούω τα γέλια του και να μα τον Άγιο Σουλπίκιο  δεν ήταν της γυναίκας μου αλλά δικά του. Λέτε ο μέγας Σωκράτης να ήπιε το κώνιο τζάμπα και βερεσέ; Όχι δα. Πάντως ο ημεροδείκτης έγραφε…

13 Μαίου 2014!

Πετάχτηκαν οι σκέψεις μου και… αχ μωρέ να μπορούσε κάποιος να μου εξιστορήσει την αλληλουχία των ενεργειών μέσα μου… αδύνατον! Το Χρυσάκι μου θάταν σαράντα χρονών. Σήμερα είχε γενέθλια! Κι εγώ ένας στυγνός εγκληματίας μιας ψυχούλας. Κι εγώ… ποιος μούδωσε το δικαίωμα στην ζωή να παίρνω, να αφαιρώ; ΚΑΝΕΝΑΣ!

Απλά κάνω κατάχρηση στο δικαίωμα μου, πολλές φορές, να αποφασίζω για τους άλλους για θέματα ζωής και θανάτου. Βαρύ το φορτίο Θεέ μου κι ας μη το συνειδητοποιώ.

… και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών…

 

Advertisements