Ετικέτες


γραφει ο πασχαλης

“Ναι, αυτό κάνουμε. Παράγουμε έργο-άεργο”

DSC00699Ήταν στις αρχές του ’80 που άρχισε να γίνεται η μεγάλη επέκταση του εργοστασίου της Ελληνικής Εταιρείας Χάλυβος. Νέο τετραπλό έλαστρο ψυχρής εξέλασης, νέοι φούρνοι, νέα γραμμή ηλεκτρολυτικού καθαρισμού, καινούρια υπερσύγχρονη μονάδα γαλβανισμού σε συνεχή παραγωγή, ψαλίδια και σχεδόν νέα γραμμή πρωτογενούς καθαρισμού (pickling), νέο TemperMill  και φυσικά οι νέες εγκαταστάσεις επεξεργασίας αποβλήτων. Ήρθαν τα πάνω κάτω και οι νέες  προσλήψεις για τις ανάγκες ανέβασαν τον αριθμό των εργαζομένων σε ασύλληπτα επίπεδα(κοντά στα 1300 άτομα). Σ’ αυτή την μεγάλη αλλαγή που έγινε δουλέψαμε παλιοί και νέοι δυναμικά και με πολύ επαγγελματική ευσυνειδησία. Τα περισσότερα από τα νέα παιδιά ήταν από τεχνικά σχολεία ανωτέρας και, επί τέλους, με καλές βάσεις τεχνογνωσίας. Ένα από αυτά τα παιδιά, ξεχωριστό για μένα, και ο Τσακίρης ο Ξενοφών.

Πέρασαν τα χρόνια γύρισαν οι δεκαετίες άσπρισαν τα μαλλιά μας και όταν το πήραμε είδηση βρισκόμασταν μια ανάσα από την σύνταξη. Γυρνάς το κεφάλι να δεις πίσω στον κουρνιαχτό που χάθηκε η νιότη σου αλλά όλα μια μαύρη τρύπα. Και συ μια ανάσα από την τελική ρύθμιση για το τελευταίο στάδιο της ζωής, την ανενεργό απόδραση. Θυμήθηκα τώρα που κάποτε συνάδελφος με κακεχέντρια έλεγε για άλλο συνάδελφο πως “παράγει έργο… άεργο! ” Ναι, αυτό κάνουμε. Παράγουμε έργο-άεργο.

DSC00698Παρέδωσα κι εγώ όπως και όλοι πριν από μένα. Κι αυτός που ανέλαβε παρέδωσε κι αυτός την καρέκλα του αρχιδιαχειριστή Αποθήκης στον έντιμο και άριστα κατηρτισμένο Τσακίρη Ξενοφώντα που ανέλαβε τα ηνία της Αποθήκης, έστω και καθυστερημένα. Πανδαμάτορας και βασανιστής των ανθρώπινων κυττάρων ο χρόνος έφερε και στον φίλο τον Ξενοφώντα την ώρα του απολογισμού, έστω και νωρίς στα 56-τόσα;(τι σημασία έχει;). Παρέδωσε κι αυτός παλάσκες και όπλα στην νεότητα που σπρώχνει προς τα πάνω διεκδικώντας τα μερίδιά της.

Τόπιαμε το ουζάκι στην υγειά σου, εκεί στα Σαμαράκια της Πυλαίας, φιλαράκι. Σου δώσαμε τις ευχές μας και την αγκαλιά μας. Καλώς ήρθες στο club των συνταξιούχων. Η πρώτη φορά θα είναι λίγο άβολη όταν θα σε ρωτήσουν “τι δουλειά κάνετε;”. Μετά συνηθίζεις όπως και πολλά άλλα γιατί ως γνωστόν το γήρας ού μόνον έρχεται… Βλέπεις, αρχίζει με την σύνταξη η ηλικία που η ζωή σε ταπεινώνει. Αλλά όλα είναι θέμα…προσαρμογής. Και βέβαια δεν είσαι γέρος, απλά μπαίνεις στο προαύλιο της διαδικασίας. Αλλά… να είσαι αισιόδοξος και χαρούμενος που όσο κι αν δεν φαίνεται από δω και πέρα ο χρόνος θα περνάει αργά και συνειδησιακά. Απλά, δεν θάναι τώρα μια μαύρη τρύπα. Κι αυτή η ευθεία ας είναι μεγάλη, ήρεμη και γεμάτη από τις άλλες χαρές των γηρατιών. Μία από αυτές είναι να μοιράζεσαι με τους νέους το μοναδικό δώρο της ηλικίας, την πείρα.

Καλή σύνταξη και χωρίς άλλες περικοπές.

ΥΓ. Αν δεν φοβάσαι την χασούρα στο τάβλι(πάντα με ουζάκι) ξέρεις που μένω.

Advertisements