Ετικέτες


γραφει ο αρισταρχος

“… ξυλάρμενο στον μεγάλο ωκεανό της ειρήνης.”

psarou2

Την άρπαξε το φρικιό αυτό της θάλασσας, το και κυμάνι λεγόμενον (πάντα εκ του κύμα ανίει=σηκωνόταν κύμα) άλλη μια παραφθορά από την Ελληνική στο Ασιατικό τσουνάμι! Αυτό λοιπόν το φρικιό όρθωσε το μπόϊ του, κοντά στα δέκα μέτρα και  αφού πήδηξε το φράγμα που έκαναν γι αυτό το σκοπό οι άνθρωποι εκεί μπήκε στην καθημερινότητα τους και την έκανε μπάχαλο. Δεν έμεινε πέτρα στην πέτρα και μέρος ακάλυπτο από νερό. Γέμισε η χώρα θανατικό και μπάζα. Και μόνο που τα έβλεπες σκιαζόσουνα, φαντάσου αυτοί που τα έζησαν εκεί στην μακρινή Ιαπωνία.

Τέσσερα κάτασπρα ψαροκάϊκα καθρεφτίζονταν δεμένα στο ντοκ κι ανάμεσά τους μια άσπρη πλαστική ψαρού χωρίς την εξωλέμβια μηχανή. Την είχε δέσει προσεκτικά όπως και κάθε μέρα ο ερασιτέχνης της αλιείας ιδιοκτήτης της. Καθαρή και έτοιμη για την επόμενη ψαριά. Και κείνη καμωνόταν και λικνιζόταν όλο νάζι ανάμεσα στα “θεριά”. Τότε…

Τότε που κράτησε την ανάσα της η νησιωτική χώρα όταν για πέντε λεπτά χόρευε στους υψηλούς ρυθμούς των εννέα ρίχτερ που έστελναν από τα 24.5 χιλιόμετρα βάθος μετακινούμενες πλάκες για να αλλοιώσουν το τοπίο του βυθού και να μετακινηθεί… η νήσος Χονσού 2.5 μέτρα Ανατολικότερα και ο άξονας της γης 10 εκατοστά. Παράλληλα μίκραινε και η 24ωρη μέρα κατά 1.8 μικροδεύτερα.

Τα ρίχτερ καλμάρισαν και η ζωή φαινόταν να ηρεμεί όταν ακούστηκε το δυνατό φούσκωμα της θάλασσας που σπρώχνονταν από ασύλληπτες ποσότητες νερού με ταχύτητα σαν από τρελαμένο χείμαρρο. Δεν ήταν τόσο το μπόι όση η ορμή και η ποσότητα. Έκανε να κρυφτεί η ψαρού πίσω από το μεγάλο ψαροκάικο αλλά το νερό δεν χαμπάριαζε πολλά. Τα μάζεψε ένα τσούρμο και τα έστειλε για βόλτα στα ενδότερα της χώρας.

Η ψαρού είδε την ορμή και κατάλαβε πως τα ψωμιά της ήταν μετρημένα. Κάπου θα έσκαγε και θα γινόταν θρύψαλα μαζί με όλα τα άλλα που σκέπαζαν τώρα την χώρα σαν νεκροσέντονο. Όμως κάποιο περίεργο στριφογύρισμα στα ρεύματα την βούτηξε και την πέταξε λίγο βαθιά εκεί που το αντιμάμαλο τάσερνε προς την ανοικτή θάλασσα . Θάχε δηλαδή κομματιαστεί και βουλιάξει προ πολλού αν το αφεντικό της, που καλή του ώρα θα πάλευε αυτή την στιγμή για την δική του επιβίωση, δεν την είχε ενισχύσει με κάτι πολυεστεροντυμένα  ξύλα και τις μονώσεις από το πρωραίο και πρυμναίο στεγανό. Την γέμισε νερά και την έφερε στην επιφάνεια της θάλασσας ίσαμε τον σκαρμό. Ούτε βουλιαγμένη ούτε να επιπλέει, κάτι ενδιάμεσο.

Έτσι την πήραν τα ρεύματα την ψαρού και την ξάνοιξαν ξυλάρμενο στον μεγάλο ωκεανό της ειρήνης. Τις μέρες με κυματισμό την έχανες και στο αρυτίδωτο της μπουνάτσας μπορούσες να βλέπεις τους τέσσερις σκαρμούς να βγάζουν το κεφαλάκι τους πάνω από το νερό. Την γέμιζε το πλαγκτόν και την έγλυφαν όλα τα γλοιώδη της θάλασσας. Μύκητες και βακτήρια πρωτόπλασμα και κυανοφύκη. Βρισκόταν στο έλεος που εδράζει η ζωή. Άρπαξε εξωτερικά τραγάνα σαν αξύριστα γένια σαν κι αυτούς τους απέθαντους του JackSparrow και γέμισε εσωτερικά με όλα τα είδη των πελαγικών φυτικών και ζωϊκών οργανισμών.

varka2

Τρία χρόνια ταξίδευε έρμαιο ρευμάτων και κυμάτων σ’ αυτή την ημιθανή κατάσταση διανύοντας 4.500 μίλια στον ωκεανό με προστιθέμενο οργανικό πελαγικό φορτίο σαν πλέγμα από πλοκάμια για να βγεί μια μέρα ξεβρασμένη  στις ακτές στο OceanShore του Σηάτλ των Ηνωμένων πολιτειών. Την είδαν και φρίκαραν.

Μια λικνιστή ψαρού διέσχισε χιλιάδες μίλια σαν ξενιστής άγνωστων οργανισμών για να ξεμπαρκάρει στις αμμουδιές του OceanShore. Αλήθεια πόση ψυχραιμία πρέπει να διαθέτεις για να μην εκλαμβάνεις σαν κακό οιωνό ένα σύγχρονο πιθάρι σαν αυτό της Πανδώρας; Πόσο ανύπαρκτα βρέθηκαν τα σύνορα για να διαφυλάξουν την μόνωση. Μια γη ένας οργανισμός πολλοί οι ανεγκέφαλοι. Αρκούσε μια ψαρού να τα καταδείξει.

 

Advertisements