Ετικέτες


Γραφει ο αρισταρχος

”… και ζωοποιώ και αδιαιρέτω Τριάδι, πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων…”

ιησους

Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος! Αυτόματα έσκασαν τα βαρελότα, τα βεγγαλικά, οι καμπάνες μαζί με την υπαίθρια ψαλμωδία για την ανάσταση του Θεανθρώπου στην μικρή αυλή της εκκλησίας. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και με κείνο το γεμάτο ζεστή και τρυφερή αγάπη βλέμμα φιληθήκαμε σ’ ένα σβησμένο Χρόνια Πολλά! Τσούγκρισαν τα κόκκινα αβγά για το έθιμο και ύστερα γέμισε η καρδιά γέλιο και ευτυχία ανάμεσα στον ευτυχισμένο περίγυρο με τα γέλια και τις αναμμένες λαμπάδες.

Έτριζαν τα βεγγαλικά να αποδείξουν την αξία τους για τον λόγο που τ’ αγόρασαν. Αστρικές μπάλες, περίεργα συρίζοντα ατίθασα και… γκραπ! Έσκασε μπροστά στα μάτια μου. Σφύριζαν τα τύμπανα από το ωστικό και τα ντεσιμπέλ και άσπρισε το οπτικό πεδίο από την λάμψη. Μια ανάπαυλα στον χρόνο και ήμουν…  μόνος.

Άσπρο το τοπίο σαν καλοστημένο ντεκόρ σε κινηματογραφικό πλατώ. Κι εγώ, πνιγμένος σε ψαλμωδίες αγγέλων ανάμεσα στο “Ως εκλείπει καπνός, εκλιπέτωσαν…” και “ Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν…” Μακριά η φωνή σου έλεγε με πόνο το όνομά μου. Κοντά μου το φως και η γαλήνη. Χάδι η Θεϊκή αύρα έδενε την χρυσή κλωστή, αυτή που μ’ έδενε με τα εγκόσμια. Σήμερα ναι, “Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσην…”

Ένα φιλί γεμάτο Αναστάσιμη αγάπη και δυό κόκκινα αβγά παρέα με δυό κατάλευκες λαμπάδες. Σεμνή η τελετή πίσω από ένα ποτήρι κρασί και λίγη ζεστή σούπα. Το φως απόψε είναι πηγαίο και η ζεστασιά της ψυχής ανυπέρβλητη.

Σήμερα “Χριστός κατελθών προς πάλην Άδου μόνος, λαβών ανήλθε πολλά της νίκης σκύλα”

Χριστός Ανέστη αδέλφια, Αληθώς ο κύριος!

Advertisements