γραφει ο αρισταρχος

58Κάποτε έπεσε κάποιος από τον όγδοο όροφο ενός οκταώροφο κτιρίου. Έσκασε κάτω στο πεζοδρόμιο και αμέσως μαζεύτηκε γύρω γύρω κόσμος. Κάποιος μικρός το δέμας δεν βλέπει τίποτε και πηδάει φωνάζοντας ‘τι έγινε ρε παιδιά, τι έγινε ρε παιδιά;’ Ο τύπος που έπεσε σηκώνεται άνετος, τινάζεται και λέει με αφέλεια “Δεν ξέρω ρε παιδιά, κι εγώ μόλις τώρα ήρθα!”

-Μα τι δουλειά έχετε εσείς σ’ αυτή την συγκέντρωση-μανιφέστο των 58 προσωπικοτήτων για την διάσωση της πατρίδας;

-Ποιος εγώ; Λέει ο Σιμήτης. Γιατί, απαγορεύεται;  Υπάρχει κάποιος λόγος που δεν ξέρω, γιατί εγώ μόλις ήρθα.

-Μα εσείς δεν είστε ο άνθρωπος που κατά τεκμήριο θεωρείστε υπεύθυνος για την κατάσταση της  χώρας;

Σιμήτης: Ποιος εγώ; Μα τι λέτε, εγώ είδα πολιτικό φως και μπήκα. Είναι κακό αυτό;

Βενιζέλος: Κυβέρνηση χωρίς ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται.

Έμεινα να κοιτώ στο πάνελ τον φίλτατο Γιάννη Μπέζο με τα γυαλιά της πρεβυοποιίας κρεμασμένα στα μάτια του  να εγγυάται  το γνήσιο του ενδιαφέροντος για την διάσωση της φιλτάτης πατρίδας..

Ρε παιδιά, ηρεμία. Όλοι είμαστε με την μεριά του καλού. Οι κακοί είναι απέναντι, οι πρώην, οι αποτυχόντες. Τώρα όμως είναι ανανήψαντες περάσαν μέσα από την κολυμβήθρα του Σιλωάμ και   αποδόθηκαν καθαροί στην κοινωνία. Τα λαμόγια είναι πολλά (δηλαδή ένα, ο Άκης) και τέλειωσαν. Τα έκλεισαν  μέσα και τώρα μείναμε μόνο οι καθαροί. Με αγνό λευκαντικό, την παλιά αν θυμάστε καναζίνα.

Μ’ έμαθε ο παππούς μου να τραγουδώ “Ωρέ και σεις παιδιά κλεφτόπουλα, παιδιά της τρελαμένης, ωρέ παιδιά καημένα, κι ας είστε λερωμένα” Λερωμένα; Με τέτοια απορρυπαντικά; Λευκά σαν περιστέρια, φωτεινά σαν χιόνια, αγνά σαν αγγελούδια και απαλά σαν την επιδερμίδα μικρού παιδιού. Από μαλακτικά, δόξα τον Θεό….

Πρόσεχε νεαρέ, είσαι σαν τ’ αυγό. Είτε εσύ πέσεις στην πέτρα, είτε αυτή σε σένα ΕΣΥ θα σπάσεις. Γι αυτό άκου τα 58 παλικάρια(φορείς του τίποτα, Λομβέρδος) όπως άκουγες τα σαράντα από την Λεβαδιά. Μόνο που δεν μας είπαν τι θα πατήσουν. Την Τροπολιτσά ή την τρόϊκα. Άσε να πέσει πρώτα κανένας από τον όγδοο και ίσως να μάθουμε.

 

Advertisements