γραφει ο Πασχάλης 

Με το πέρασμα χάνονται τα δώρα

DSC00339Είναι πολύ ευχάριστο να συναντάς πρώην συναδέλφους, τώρα στα χρόνια της  “εις καλήν απολογίαν” για το πέσιμο της αυλαίας.  Άνθρωποι που γνώρισες στα ίδια με σένα χρόνια της δεύτερης εικοσαετίας της ζωής σου. Βιώματα μιας ζωής κάτω από τον ίδιο μουντό ουρανό μιας βιομηχανικής σκόνης. Μέσα στο μουγκρητό μιας βιομηχανίας κοντά στα ογδόντα ντεσιμπέλ. Μια ” πανδαισία” αιωρούμενων σωματιδίων και ηχορύπανσης πασπαλισμένη με αντικείμενο εργασίας μετρούμενο σε τόνους. Διό και ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά.

Βαριά και ασήκωτη η βιομηχανία όταν το ατσάλι βγαίνει με τα κομμάτια σου. Στενή η σχέση σου με τον διπλανό σου που η ζωή σου εξαρτάται από την αλάνθαστη προσοχή του. Κοινά τα συμφέροντα και οι διεκδικήσεις και το αφεντικό έχει κουσούρι μ’ αυτά. Σκληρές οι μάχες, φανατισμένοι οι αγώνες. Και το αποτέλεσμα πάντα πληρωμένο ακριβά. Τίποτε δεν χαρίζεται. Όλα κοστίζουν ακριβά. Κοινά συσσίτια με χωρατά και εξομολογήσεις γύρω από την οικογένεια και τα παιδιά. Μοιράζεις και μοιράζεσαι.

DSC00337Και κάποτε φτάνει η ώρα που θα πρέπει να κρεμάσεις  εργασιακά σου όπλα για να περάσεις στην εποχή της “ξεκούρασης”. Η σύνταξη, πέρασμα στην ανενεργό ζωή, γίνεται  με θόρυβο και γλέντια κοντά και μαζί  με φίλους συναδέλφους.

Μεγάλο παράδειγμα η χτεσινή κατάνυξη στο “Τσιπουράδικο” της Καρακάση με πρωταγωνιστή τον αξιαγάπητο φίλο και συνάδελφο. Τον Βαγγέλη Γαβριηλίδη.

DSC00340Του ευχόμαστε ολόψυχα σ’ αυτή την ηλικία της ωρίμανσης να χαρεί την ζωή του με δώρα τα εγγόνια και επένδυση την αγάπη.

Βαγγελάκη καλώς ήρθες στο κλαμπ των ανενεργών.

ΥΓ. Βρέθηκα πριν λίγο καιρό σε δυό συγκεντρώσεις συνταξιούχων. Θάταν δεν θάταν καμιά σαρανταριά όλοι μαζί. Η ομήγυρη θύμιζε παιδική χαρά για γέρους. Οξύμωρο το σχήμα αλλά κάπως έτσι πέρασε στην γραφικότητα. Και πως να σε πάρουν στα σοβαρά! Βαγγέλη μου ουδέν καλόν αμιγές κακού!

Advertisements