γραφει ο αρισταρχος

“Τους πολιτικούς καλλιτέχνες ο λαός τους λέει χαρισματικούς”

politikosΗ πολιτική εν πολλοίς είναι τέχνη. Τέχνη στις κινήσεις του σώματος, στην ευστροφία, την ετοιμολογία , την εμπέδωση οραμάτων στο κοινό που τον ακούει με υποψηφιότητα να τον ψηφίσει. Μα πάνω από όλα το μεγάλο ατού ενός πολιτικού είναι το φιλικό και προστατευτικό πρόσωπο που θα βγάλει προς τον κόσμο για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Η ικανότητα του διοικείν κανέναν δεν ενδιαφέρει.

Κι αυτούς, τους πολιτικούς καλλιτέχνες, ο λαός τους αποκαλεί “χαρισματικούς”. Ο νεαρός σήμερα θα τόλεγε στην γλώσσα του “τόχει” κι ο απλός κόσμος θα έτρεχε να τον αποκαλεί με το μικρό του όνομα. Έτσι γίνεται δικός του, οικείος του. Από κει και πέρα ο ψηφοφόρος θα έχει την μεγάλη καρδιά να του συγχωρεί σχεδόν τα πάντα. Ακόμα και παραστρατήματα έξω από τα κοινωνικά του πρέπει.

Φτάνει ένα δάκρυ κι ένα λυγμός μπροστά στην κάμερα, και να είναι αληθινά, για να ξεσηκώσει ατέλειωτη συναισθηματική φόρτιση στον κόσμο. Αυτή η επαφή, ακόμη και η σωματική, με μια χειραψία, ένα άγγιγμα, το έστω για λίγο συχνώτισμα. Η ανθρώπινη επαφή. Έτσι είναι ο πολιτικός ή έτσι τουλάχιστον τον έμαθα εγώ. Και το συνειδητοποίησα όταν με ρώτησε κάποιος “ποιόν βουλευτή έχεις;” Κάτι σαν, αδερφό έχεις ή φίλο έχεις ή ποιος φροντίζει για σένα;

Το κακό είναι πως αυτή η οικεία σχέση γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και από τα δύο μέρη και έτσι χάνεται η ορθή διοίκηση της κοινωνίας. Είναι η εξέλιξη σε κομματαρχισμό, κομματοσκυλίαση και όλα τα παράγωγα του κόμματος και κείθεν η τελική διαμόρφωση πάνω στην λέξη διαπλοκή. Και επειδή μπερδεύεται το χρήμα στην μέση γίνεται επικίνδυνη.

Δευτέρα βράδυ θυμήθηκα την ταινία του εξολοθρευτή με τις μηχανές να διοικούν τους ανθρώπους χωρίς δάκρυα, λυγμούς, χαϊδέματα στην πλάτη και υποσχέσεις. Μια εξελιγμένη ρομποτική μηχανή εφοδιασμένη με άπειρες γνώσεις στο θέμα χρήμα και άτεγκτες κοφτές(τσεκουράτες) απαντήσεις γεμάτες περιεχόμενο και τάξη. Μαλί κοντό βούρτσα, άσπρο χαμόγελο μυτερής οδοντοστοιχίας και κεφάλι περίπου δεξαεδρικό χωρίς πολλές κινήσεις. Μάτια σακουλιασμένα, δείγμα λίγου ύπνου και πολύς δουλειάς. Γενικά πρόσωπο ανέκφραστο και…

Καμάρωνε που πήρε σπίτια και έβαλε τόσο κόσμο στην φυλακή, για χρέη στο δημόσιο. Και μια διαπίστωση δική του, ότι οι φόροι που πλήττουν τον λαό βρίσκονται μάλλον στο επίπεδο της υποφορολόγισης. Όπερ σημαίνει ότι υπάρχει ακόμη μεγάλος χώρος για νέους ατέλειωτους φόρους. Το χρήμα πρέπει να μαζευτεί και να γίνει δυσεύρετο. Τότε και μόνο τότε, άφραγκοι και ανάλαφροι από περιουσιακά θα είμαστε έτοιμη να λογοδοτήσουμε στον Πανάγαθο. Όταν θα είμαστε όπως μας έφερε στον κόσμο η μάννα μας. Να γιατί έχει δίκαιο ο φίλος μου όταν λέει πως “ότι έχεις είναι μπελάς”.

Είναι επόμενο, αυτό το εξελιγμένο οικονομικό ρομπότ, να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού για την δουλειά του αλλά και μίσους γιατί οι προβολείς πέφτουν επάνω του. Και το λένε ευθαρσώς οι μαϊντανοί των μέσων μαζικής ενημέρωσης, σαν να το είδαν μόνο αυτοί και όχι εμείς. Χωριό που φαίνεται…

Από τον Βέρνερ φον Μπράουν θα απαιτούσα το απαρέγκλιτο από κανόνες για την επιτυχή εκτόξευση ενός πυραύλου αλλά από έναν πολιτικό, και πάνω από τους νόμους, θα ζητούσα το ένα στοιχείο, το σοβαρότερο. Τον άνθρωπο! Ασχολούνται με ανθρώπινες ψυχές και όχι με μηχανές. Ανθρώπους με οράματα, ανησυχίες, ελαττώματα και ευαισθησίες. Ανθρώπους που τους επέλεξαν για να τους υπηρετούν και όχι να τους βασανίζουν ή να τους εκμεταλλεύονται.

Και συ, κε υπουργέ της οικονομίας, επαίρεσαι που στέρησες την ελευθερία ανθρώπων για τα χρήματα. Στέρησες το υπέρτατο αγαθό, δώρο του Υψίστου στον άνθρωπο, και χαίρεσαι που το κατάφερες. Μπράβο σου!

Ξέρεις τι νιώθω όταν ακούω για απολύσεις; Βουρκώνω που κάποιος θα χάσει το δικαίωμα στη ζωή. Και συ, ξέρω, είσαι ένα μηχανάκι που κάνει απλώς την δουλειά που το προγραμμάτισαν να κάνει αλλά… Αυτοί που σε χρησιμοποιούν και χρωματίζουν την φωνή τους στολίζοντας τον λόγο τους με ποιήματα πάνω σε ένα βήμα και τους προβολείς να φωτίζουν και το τελευταίο τους κύτταρο πόσο αληθινοί μπορεί να είναι. Οι πολιτικοί, που λέγαμε στην αρχή. Καλλιτέχνες του λόγου και της πειθούς!

Η κοινωνία που θέλει να λέγεται ανθρώπινη φροντίζει οι νόμοι να είναι ανθρώπινοι και να επαφίενται στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια που θάπρεπε να ήταν το πρώτιστο μάθημα από τα γεννοφάσκια.

Ξέρω συμφωνείτε αλλά, είναι εκείνα τα παραθυράκια για όταν η πόρτα θα είναι κλειστή.

Advertisements