γραφει ο αρισταρχος

tzitzikasΏρες ώρες αναρωτιέμαι αν ζω την πραγματικότητα ή κάτι τέλος πάντων τέτοιο, πασπαλισμένο με μπόλικη… φαντασία. Πώς να εξηγήσω δηλαδή αυτή την “ευμάρεια” που βλέπω τριγύρω μου.

Για παράδειγμα τα αυτοκίνητα. Είδατε να μειώνεται η κίνησή τους; Μόνο κάτι πολυκυβισμένα βαριά λόγω υψηλών τελών κυκλοφορίας και ΠΟΔ(Πρόστιμο Οικονομικής Δυσπραγίας. Δεν μ’ αρέσει το Τούρκικο “χαράτς” ή το υποκριτικό και σαχλό “διαβίωση πολυτελείας”) Καφέ, ταβέρνες τα πάνε μια χαρά. Στον φούρνο δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα πάω για τίποτε άλλο παρά μονάχα για τον επιούσιο, το ψωμί. Ακούω τα βάλε τούτο, βάλε κείνο και ο λογαριασμός επτά, οκτώ ευρώ και τρελαίνομαι. Εσάς σας φαίνεται λογικό;

Πάμε στο super market. Καρότσια σχεδόν γεμάτα. Βλέπεις τα ψώνια να παρελαύνουν πάνω στην μεταφορική ταινία και απορείς με το ετερόκλητο πλήθος των εμπορευμάτων που αγοράζει ο καταναλωτής. Ειλικρινά, νιώθω πως περάσαμε σε μια νέα εποχή σπατάλης και ευδαιμονισμού. Δε λέω, έχει και τις μεγάλες αντιθέσεις του το πράγμα. Αλλά αυτά πάντα υπήρχαν. Εδώ φαίνεται κάτι δεν πάει καλά γιατί, το success story είναι ουτοπία. Η ανεργία μεγάλη και τα αφεντικά δεν πληρώνουν. Και τα λεφτά; Από πού; Να μην τρελαθούμε εντελώς δηλαδή.

Δεν άντεξα και πλησίασα νεαρό ζευγάρι που έκανε τα άφθονα ψώνια του με γέλια και χαρές. “Θάχετε καλές δουλειές. ” τόλμησα να πω, ύστερα από τις τυπικές συγνώμες και τα επιτρέπετε. “Μπα, δεν βαριέσαι! Δεν μας πληρώνουν και κανονικά. Όποτε θυμηθούν”

-Και καλά, πως… θέλω να πω… βλέπω ψώνια πολλά και…

-Χα χα χα! Γέλασαν και κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.

-Έχετε ακούσει για το “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω;” Έ, απλά! Σταματήσαμε να πληρώνουμε τράπεζες, νερά και φώτα. Μόνο τηλέφωνο και κάποιοι διακανονισμοί με την εφορία και, τέλος. Θέλουμε να φάμε και να πιούμε. Θέλουμε να ζήσουμε. Ας πεθάνουν αυτοί, όχι εμείς. Αν τα πληρώναμε όλα δεν θάφτανε ούτε για ψωμί.

Γιατί να απορώ αφού διαβάζω καθημερινά για κόκκινα δάνεια και κόκκινους λογαριασμούς απλήρωτους. Και η πορεία; Που θα πάει το σκάφος… τ’ αφήσαμε ξυλάρμενο και απολαμβάνουμε τον ήλιο και την θαλπωρή του. Μόνο τον χειμώνα που μας περιμένει στην γωνιά κρυμμένος δεν βλέπουμε.

Μάλλον το ρίξαμε στο τραγούδι, ωρέ τζίτζικες!  Ανατρέψαμε και τον Αίσωπο.

Αλλά, σε ποιόν αρέσει ο ζόφος και η πείνα. Σε κανένα. Καλό είναι αυτοί που αποφασίζουν πόσο και τι θα φάμε να επαναφέρουν τις κόκκινες γραμές. Μια ευνομούμενη πολιτεία επιβιώνει με κώδικες δεοντολογίας και όχι με τη νοοτροπία κατακτητή “Άμα θέλεις, ειδάλλως ψόφα”.

Advertisements