HSCγραφει ο απόμαχος

Τελευταία παίρνω όλο και περισσότερα e-mails προσωπικά ή υπό την μορφή σχολίων. Διακρίνω μια αλήθεια που απασχολεί και μένα, την ανάγκη για επαφή με όλους τους ανθρώπους που συμπορευτήκαμε στα τριάντα τόσα χρόνια εργασιακού βίου. Και μπορώ να σας βεβαιώσω πως σ’ αυτούς τους κοινούς δρόμους είχαμε περισσότερο χρόνο επαφής από ότι με τις γυναίκες μας και τα παιδιά μας. Είτε καλές ήταν οι στιγμές είτε κακές έγιναν μνήμες και τις μοιραστήκαμε με αγαπητούς, αντιπαθητικούς ή απλά συναδελφικούς συνοδοιπόρους στην ζωή.

Θα θυμηθώ πριν πολλά χρόνια τον μακαρίτη συνάδελφο από το τμήμα του Roll Shop, τον Λαζαρίδη. Βγήκε σύνταξη και έφυγε από την δουλειά. Μετά τρεις μήνες με βρήκε στην λαϊκή και μ’ αγκάλιασε κλαίγοντας από χαρά. «Τρείς μήνες δεν ζω! Εσάς αγάπησα και τώρα σας στερήθηκα.» Συγκλονίστηκα γιατί δεν μπορούσα να πιστέψω πως άνθρωποι που δεν είχες τίποτε παραπάνω από μια καλημέρα, καλησπέρα σε δέναν στης ζωής τους την ανέμη και σε κάναν ένα με τις αναμνήσεις τους. Φαίνεται δεν τ’ άντεξε, γιατί πέθανε ύστερα από δύο μήνες.

Διευθυντές, Προϊστάμενοι, εργοδηγοί, εργάτες… τι σημασία έχει; Μια ανθρώπινη εφεύρεση για το ευ-διοικείν και την αξιακή διαβάθμιση που από ηλιθιότητα καταντάει ταξική διαφορά. Όλοι, με την μερίδα του λέοντος στην καθημερινή ζωή να κατέχει ο χρόνος εργασιακής τριβής, τώρα στα «γεράματα» στοιχειοθετήσαμε με κάποια σειρά τις μνήμες μας και μας πονούν, άσχετα με το βαθμό σοβαρότητας, μόλις τις φέρουμε μπροστά μας. Απλά και μόνο γιατί αποτελούν το κοινό μας παρελθόν. Δεμένο σφιχτά με καλούς, κακούς, φίλους ή μη. Είναι μέρος μια ζωής που αναζητούμε όλο και περισσότερο με την πάροδο των ετών και το σκαρφάλωμα σε υψηλότερες χρονολογικές κλίμακες.

Πολλοί από μας χάσαμε τις ευκαιρίες να δεθούμε με την έννοια άνθρωπος και προσπαθούσαμε να δεθούμε με την ηλίθια ταξική διαβάθμιση. Συναδέλφους που μπορεί στην δουλειά να τους βλέπαμε σαν «υποβαθμισμένους» εργαζόμενους όταν τους γνωρίσαμε κάποτε στην ιδιωτική τους ζωή ζηλέψαμε την απλή και στρωτή τους οικογένεια.

Δώστε ζωή στις αναμνήσεις σας και μην φοβάστε να τις αποτυπώσετε. Ο Halyvourgos.wordpress γι’ αυτό τον λόγο έγινε. Να ενημερώνεται η απόμαχη… μνήμη μας!

Advertisements