μαμαλακηςγραφει ο αρισταρχος

Μου προκαλεί φόβο και αλλεργία για τον Θεό, μη! Μην αυτοαποκαλείσαι Άγγελος Θανάτου. Μια χώρα ολόκληρη μυρίζει με την μυρουδιά του τον τελευταίο καιρό. Αγέλαστα άτομα, ζόμπι! Περιφέρονται στους δρόμους και τις γειτονιές έτοιμα να κάνουν πράξη κάποιο αύριο, κάποιο απόγευμα στις 17:00 αυτό που εσύ “προγραμματίζεις” μέσα από τις σελίδες του διαδικτύου. Είναι φευγάτοι από την ζωή από πολύ καιρό και κανένας δεν τους τόπε.

Βλέπεις εκεί στην γωνία κάτω από το δέντρο αυτή την κυρία; Ναι κυρία είναι. Μαζί με το μικρό που παίζει πάνω στο πλακόστρωτο. Κάθεται και περιμένει Ηλία… εσένα! Η αξιοπρέπειά της στέκεται άγρυπνος φρουρός και δεν την αφήνει να στο πει ποτέ, να στο ζητήσει ποτέ, να απλώσει το χέρι της ποτέ. Κι αν δεν ξεχάσεις για λίγο την μοναξιά σου στον τοίχο του FB δεν θα την αντιληφθείς ποτέ. Κι αυτή θα κοιμηθεί νηστική το βράδυ μαζί με το παιδάκι της και την αξιοπρέπειά της. Και ίσως το πρωί, ποιος ξέρει, μπορεί να συντομέψει το ταξίδι της που εσύ “προγραμματίζεις” για λόγους απογοήτευσης και μοναξιάς.

Κοίτα τον πως περπατάει δίπλα στον τοίχο πάνω στο πεζοδρόμιο σκυφτός με τα χέρια στις τσέπες του. Ούτε τριάντα δεν είναι, αλκοόλ δεν ξέρει ούτε και πρέζα κι όμως… παραπατάει. Σκυθρωπό το μούτρο του και σκοτεινά τα μάτια του. Ξεφτισμένα τα παπούτσια του και ξεθωριασμένα τα ρούχα και τα χρόνια του. Δυό πτυχία φίλε Ηλία. Χίλια όνειρα δικά του και άλλα τόσα των γέρων που τον γέννησαν, τον μεγάλωσαν, τον σπούδασαν και τον καμάρωναν… Καλό παιδί  χρυσό, μεγαλωμένο με αρχές για μια κοινωνία αγγέλων (όχι θανάτου, προς Θεού) και όχι λύκων, κι αυτό είναι μειονέκτημα. Έχει φίλε μου ακόμα δύο στερητικά μειονεκτήματα, τύχη και … “άκρες”.  Χωρίς γνωριμίες και τύχη δεν γίνεσαι ούτε… μάγειρας. Τρία χρόνια άνεργος, ψάχνει για δουλειά έστω και με 480ευρώ, έστω και τετράωρη απασχόληση με 240ευρώ. Θέμα επιβίωσης.

Αυτό μωρέ, αυτό το μικρό παραθυράκι με το θαμπό φως δεν το βλέπεις; Να εκεί, σε κείνο το παλιό σπιτάκι. Γιατί είναι το φως θαμπό; Γιατί φωτίζεται από κερί. Το ηλεκτρικό είναι κομμένο… ποιος να θυμάται από πότε. Ο νοικοκύρης ήταν από τους πρώτους άτυχους του πειράματος “Ελληνικό χρέος”. Τον απόλυσαν πρώτο πρώτο. Ποιος προσλαμβάνει πενηντάρη για δουλειά; Αφού γύρισε μάταια μέσα στην αναδουλειά και είδε τους κόπους του να γκρεμίζονται έναν έναν και να γυρνά σε πρωτόγνωρες καταστάσεις (ποιόν πάτο, ξέρεις τι είναι ο απόπατος;) ανέβηκε κάποιο απόγευμα στις 17:00 στην ταράτσα και έσκασε σε μια λιμνούλα με αίμα και μυαλά μπροστά στα παιδιά του και την γυναίκα του. Έχουν τα ζόμπι μυαλό;

Φίλε μου Ηλία το ξέρω σε στεναχωρώ. Δεν ξέρω τι θα πεις, αν πεις, αν το διαβάσεις ποτέ… γιατί εσείς οι τυχεροί της ζωής(μην βιαστείς να μου μιλήσεις για αγώνες και πάλη)τέτοια λιβελογραφήματα τα προσπερνάτε. Μόνο οι αναγνωρισμένες πέννες σας τραβούν όπως τα φώτα τις μύγες.

Φίλε μου Ηλία σου επιτρέπω να πιείς ένα κρύο μπυρόνι , ένα πληθωρικό κρασί,  να φας κανά δυό μπουκιές από τα μαγικά σου χέρια. Προσωπικά δεν μ’ ενδιέφερες σαν μάγειρας ποτέ, κι ας ήσουν αστέρι  για μάγειρας του παραδείσου. Άσε με να κρατώ, με συμπάθεια, αιχμάλωτη μέσα στην μνήμη μου την καρικατούρα σου με την μαγκούρα και το καπελάκι κοιτάζοντας το άπειρο πάνω στα Άγραφα. Κάνε τους γύρος σου να γεμίσουν την βαρεμάρα σου και ψάξε για… ζόμπι. Βρίθει ο τόπος, “φωνάζουν”. Μπορεί και να προλάβεις κάποια… προγραμματισμένη, για τις 17:00 αύριο το απόγευμα.

 Αν και, αυτός που θέλει να δώσει τέλος στην μίζερη ζωή του, μάλλον, μονάχα στον εαυτό του το εμπιστεύεται .

ΥΓ. Καταλαβαίνω τους λόγους που σε ώθησαν να γράψεις την επιστολή στο FaceBook αλλά ο κόσμος δεν περιορίζεται εκεί. Υπάρχει πόνος, πολύς πόνος και είμαι σίγουρος πως δεν κάθεσαι αμέτοχος.

Advertisements