γραφει ο αρισταρχος

thief1Έβγαλα το μαντήλι από το λαιμό μου και το στράγγισα. Ήταν μούσκεμα από τον ιδρώτα. Βαρούσε και ο ήλιος καυτός από πάνω ένα κι ένα για θερμοπληξία, σκέφτηκα. Ένιωσα το λαρύγγι μου στεγνό και τα μάτια μου έκαιγαν. Πέταξα τα εργαλεία που έσκαβα και μπήκα στο σπίτι. Κατευθείαν στην κουζίνα για ένα ποτήρι κρύο νερό και ύστερα ετοίμασα το μπάνιο για μια ανάπαυλα δροσιάς πάνω στο  ταλαιπωρημένο μου κορμί. Τι τάθελα μεσημεριάτικα τα ζαρζαβατικά και τα λαχανικά;  Για δυό και μόνο λόγους. Πρώτα για το αντέτι που λέμε, γιατί όταν η ντομάτα θα βγει να με προκαλέσει να την μαζέψω και να την φάω στις λαϊκές θα έχει πάει στα πενήντα λεπτά και πιο κάτω. Τζάμπα τόσο νερό που θα ρίξω. Αλλά είπαμε το… αντέτι. Και δεύτερον η γυναίκα μου. Καλύτερα μαλωμένος με όλη την γειτονιά παρά με την γυναίκα σου.

Καθώς κατέβαζα το κρύο νεράκι το μάτι μου πήγε στο μεγάλο ρολόι που έχω στην κουζίνα. Πότε πήγε τέσσερις χαμπάρι δεν πήρα. Εκεί έξω στα χώματα από το πρωί που ήρθα έπεσα με τα μούτρα. Κι όταν το κάτεργο είναι ιδιωτικό τότε χάνεις τους χρόνους. Δεν είναι πολύ μεγάλο,το οικόπεδο και  το αγόρασα τότε που ήμουν… λεφτάς!  Την δεκαετία του ογδόντα! Με προοπτικές μόνιμης κατοικίας. Δεν τόχτιζα όμως αυθαίρετο, γιατί ήμουν και πολύ νομοταγής, μέχρι που είδα μια γελοιογραφία του ΚΥΡ. Γύρω γύρω αυθαίρετα και στην μέση ένα άχτιστο οικόπεδο. Έξυνε το κεφάλι του ο ιδιοκτήτης και μονολογούσε “ Όλοι αυτοί έχτισαν αυθαίρετα και είναι παράνομοι. Εγώ δεν έχτισα. Είμαι 100% νομοταγής! … ρε μπας και είμαι μαλάκας;” Και για να είμαι μαλάκας έχτισα αυθαίρετο κι εγώ. Μόνος μου, κατάμονος. Δεν μπήκε μάστορας ούτε ένας. Μόνος μου εγώ και ο πολύ-gadget μου εαυτός!

Τώρα όμως θέλω να το πουλήσω για να μπαλώσω τρύπες μεγάλες που μπάζουν από παντού αλλά… τώρα δεν αγοράζει κανείς! Μόνο κάτι Ρωσοτέτοιοι που το ζητούν στο ένα τέταρτο της τιμής. Καλά λέει ο φίλος μου ο Γιώργης “ότι έχεις είναι μπελάς” Κι εγώ θέλω να φύγει ο μπελάς μαζί με άλλους που έχω, όμως…

Ξαφνικά ένιωσα κάπως παράξενα και δεν ξέρω γιατί αλλά θυμήθηκα ένα φιλαράκι που μου έλεγε πως μπήκε με την γυναίκα του στο σπίτι ένα βράδυ και ξαφνικά ένιωσε κάτι περίεργο, σαν να πούμε μια ξένη αύρα και ενέργεια που του άλλαζε τα δεδομένα. Τελικά ήταν κρυμμένο στο σπίτι του ένα κλεφτρόνι που πήδηξε δύο ορόφους ο αθεόφοβος για να μην τον “συλήψουν”, που έλεγε και η Δέσποινα Στυλιανοπούλου.

“Αμάν! Λες να έχουμε ποντικό στο σπίτι; Μέρα μεσημέρι; Αδύνατον!” Σηκώθηκαν οι τρίχες κάγκελο και άρχισα να νιώθω οργή που μεγάλωνε και που όταν ξεπέρασε τον φόβο μου άρπαξα ένα ματσούκι που βρέθηκε μπροστά μου και έκανα γιούργια σ’ όλο το σπίτι φωνάζοντας, μήπως και αυτοενθαρυνθώ.

Στην κρεβατοκάμαρα έχασα την μπάλα. Ήταν κλειδωμένη και κλειδί δεν υπήρχε. Με το ματσούκι αλαλάζοντας βγήκα από το σπίτι και έκανα τον γύρο για να βρεθώ από την μεριά του παραθύρου της κρεβατοκάμαρας που έχασκε ανοιχτό με την κουρτίνα να ανεμίζει σαν να με κουνούσαν το μαντήλι. Κατέρρευσα, το σπίτι μου το παραβίασαν μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια μου! Έμεινα εκεί για λίγα λεπτά και πήρα τον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι. Τότε ξύπνησε το περίεργης ράτσας σκυλί και γαύγιζε κουνώντας την ουρά σαν να χαιρετούσε τα καλόπαιδα που με νοικοκυρέψανε και που τώρα χάνονταν στο πίσω χωράφι.

Η αστυνομία έριξε μια ματιά και έφυγε βιαστικά συμβουλεύοντάς με να πάω την επομένη για να δηλώσω τι χάθηκαν και να κάνω μήνυση κατ’ αγνώστων, αν ήθελα, και να πάει στο σπίτι η σήμανση, αν ήθελα. Ύστερα έφυγαν και αυτοί βιαστικά γιατί είχαν, λέει, άλλες τρεις κλήσεις για κλοπή μεσημεριάτικα.

Ότι και να ήταν η χασούρα λες πάει τέλειωσε, ξέχνατα. Ίσως και οι κλέφτες κάνουν το κοινωνικό τους έργο πείθοντας τον κόσμο πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και με απόλυτη ιδιοκτησία. Εκείνο που με ταλαιπωρεί όλες αυτές τις μέρες –Παρασκευή έγινε το σκηνικό- είναι το αίσθημα βιασμού που μ’ έκανε να νιώσω. Αυτή η λαθραία είσοδος στον απόλυτα προσωπικό μου χώρο ήταν μια απόλυτη βία. Μια βία που μπορούσε να έχει διαστάσεις τεράστιες αν είχα ”επαφή” με τους βιαστές μου. Γιατί, κι αυτοί τα παίζουν όλα για όλα αλλά και συ αμύνεσαι του “πατρίου εδάφους” . Πολλές φορές η ζημία που σου κάνουν είναι πολύ μεγαλύτερη και από τα κλοπιμαία.

Τόσα χρόνια μου έλεγαν να αγοράσω ένα όπλο για την ασφάλειά μου. Δεν το πήρα! Πάντα με φόβιζε η σκέψη. “τα όπλα κατασκευάστηκαν για ένα και μοναδικό σκοπό. Να σκοτώνουν!” Κι εγώ φονιάς, όσο τουλάχιστον μπορώ και το ελέγχω, δεν θα γίνω. Τουλάχιστον όχι συνειδητά.

Όλα ήδη άρχισαν να γυρίζουν στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς και μόνο η πικρή γεύση από τον βιασμό του ιερού μου προσωπικού χώρου θα αργήσει πολύ να φύγει. Αλήθεια, σκεφτόμουνα, πόση αηδία και πίκρα πρέπει να νιώθει μια γυναίκα όταν την υποβάλλουν στο μαρτύριο του βιασμού. Και πάλι δεν είναι τόσο η πράξη αυτή καθ’ αυτή όσο οι επιπτώσεις στην ψυχική ισορροπία του ατόμου.

 Βέβαια με ένα “θα μπορούσε νάναι και χειρότερα” απαλύνεις κάπως το συναίσθημα αλλά όταν συμβαίνει σε σένα αυτό που ακούς καθημερινά να συμβαίνει σε πολύ κόσμο τότε το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις.

Φύλακες γρηγορείτε!

Advertisements