γραφει ο αρισταρχος

παπαγΚαι ξαφνικά… ένα τίποτα, ένα κενό! Ένα δικαστήριο ναός της Θέμιδας και μια απόφαση καταπέλτης για να θυμίσει σε όλους πως η δικαιοσύνη είναι εδώ και αποδίδει το αναλογούν μερίδιο. Για να θυμίσει σε μένα τον απλό πολίτη της παρουσία της και να μου εμπεδώσει το συναίσθημα της προστασίας. Να νιώσω πως άγρυπνη η δικαιοσύνη στέκεται ψηλά εκεί για όλους ανεξαιρέτως.

Κι εγώ ένα θύμα της διαφθοράς πληρώνω με το αίμα μου σε καθημερινή βάση και μάλλον ισόβια μέχρι που να παραδοθώ άβουλα κουρασμένος στον παντοδύναμο.

Ναι, χτες ήταν η μέρα που γέμισε με νεκρική σιγή για δικαίους και αδίκους όπως όταν ο χάρος χτυπάει σε μια κοινωνία. Ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε τι θα πει εφαρμογή των νόμων. Και πως όλα έχουν ένα αντί, να βρίσκεται εκεί και να μας περιμένει. Ένα πλην σε κάθε ένα συν. Ένα αντίτιμο σε κάθε τιμή. Ο ζυγός που κρατάει η Τιτανίδα Θέμις θέλει αντίκρισμα για να ισορροπήσει.    Και πρέπει να είναι ισοβαρές και δίκαιο.

Ένα ίνδαλμα του 1976 στους Ολυμπιακούς του Μονάχου στον στίβο των 100μέτρων, μια απογοήτευση για το αντίδοτο στα αλογίσια πόδια του Μπορζώφ  και ο κόσμος ξέρει να αγαπάει τους ανθρώπους που τον δοξάζουν στέλνοντάς τον στην Ελληνική βουλή, τοποθετώντας τον στην θέση του πρώτου πολίτη της πανέμορφης νυφούλας του Βορρά.

Τυφλώθηκε από τα πολλά φώτα και τις πολλές επευφημίες. Ξέχασε ποιους υπηρετεί και ποιοι των δοξάζουν. Παρασύρθηκε από την γλύκα της προσκαιρότητας και του πλούτου.

Βασίλη, κρίμα!

Πίστευα μέχρι το τέλος, έτσι ήθελα, πως θα αποδείκνυες την αθωότητά σου. Αλλά δυστυχώς δεν ήσουν αθώος.

Πίστευα πως όλα όσα σου καταμαρτυρούσαν ήταν χαλκευμένα. Δυστυχώς ήσουν χάλκινος.

Πίστευα πως ο αθλητισμός γεννά ιδανικά όπως ένας κότινος ελιάς. Δυστυχώς δεν ήσουν για τόσο υψηλά ιδανικά.

Εύχομαι να είσαι το ξεκίνημα για την απόδοση δικαιοσύνης σε όλους όσους έκαναν δυστυχισμένο αυτόν τον λαό με τις αρπαγές και τις αρπαχτές.

Και δηλώνω πως υποστηρίζω με πάθος τον αγώνα τον Δημάρχου για την διεκδίκηση των κλεμμένων από όλους εσάς τους επίορκους.

Βασίλη, κρίμα!

 

Advertisements